ปลุกมิติลับสรรพสินค้าไร้ขีดจำกัด

“ถ้าเจ้ายังกล้าก้าวก่ายเรื่องในเรือนของข้าอีกเพียงครึ่งก้าว ข้าจะทำให้ตระกูลลู่ต้องจำไปชั่วชีวิตว่า ‘ความอดทน’ ของคนที่เป็นสะใภ้นั้นมีขีดจำกัด!” เสียงของหลี่ชิงหลันดังกังวานก้องไปทั่วโถงเรือนไม้เก่าคร่ำคร่า สตรีร่างระหงในชุดผ้าฝ้ายเนื้อหยาบที่ผ่านการซักจนสีซีดจางยืนตระหง่านราวกับรูปปั้นเทพธิดาสงคราม ดวงตาคู่สวยที่เคยหม่นแสงเพราะความทุกข์ทน บัดนี้กลับวาวโรจน์ไปด้วยเปลวไฟแห่งความโกรธแค้นที่ถูกสั่งสมมานานปี แม่ใหญ่หลิวชะงักฝีเท้าที่กำลังจะก้าวข้ามธรณีประตู มือที่เหี่ยวย่นตามวัยของนางสั่นเทาด้วยความโกรธจัดและตกใจระคนกัน นางไม่เคยคิดเลยว่าแม่ไก่อ่อนที่เคยยอมให้โขกสับมาตลอดอย่างหลี่ชิงหลันจะกล้าตวาดกร้าวใส่หน้าเช่นนี้ “นังเด็กเนรคุณ! เจ้ากล้าดีอย่างไรมาขึ้นเสียงกับผู้อาวุโส!” แม่ใหญ่หลิวถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างเหยียดหยาม “แค่สามีเจ้าไม่อยู่ไปราชการทหารเพียงไม่กี่เดือน เจ้าก็เริ่มทำตัวเป็นนายหญิงใหญ่หรือไร? อย่าลืมเสียล่ะว่าเงินทุกอีแปะในบ้านนี้ข้าเป็นคนดูแล!” หลี่ชิงหลันไม่ตอบโต้ด้วยวาจา เธอเพียงแค่นยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ดูเยือกเย็นจนคนมองรู้สึกถึงความหนาวเหน็บแล่นเข้าสู่ไขสันหลัง ก่อนจะหมุนตัวกลับหลังหันแล้วเดินเข้าห้องนอนปิดประตูลงกลอนอย่างไม่แยแสเสียงก่นด่าของอีกฝ่ายที่ดังไล่หลังมา ภายในห้องที่อับชื้น หลี่ชิงหลันสูดลมหายใจเข้าลึก มือที่สั่นเทาด้วยความตื่นเต้นค่อยๆ ยกสร้อยหยกเนื้อดีที่เธอสวมติดตัวมาตั้งแต่จำความได้ขึ้นมา สร้อยเส้นนี้คือสิ่งเดียวที่ติดตัวเธอมาจากชีวิตเดิมก่อนที่จะถูกทรยศและจบชีวิตลงอย่างอนาถในโรงพยาบาลหรูในยุคศตวรรษที่ 21 ‘หากสร้อยเส้นนี้คือความหวังเดียว... ก็จงแสดงให้ข้าเห็นเสียที’ เธอพึมพำกับตัวเอง หยดเลือดเม็ดเล็กที่เกิดจากปลายเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ หยดลงบนเนื้อหยกเย็นเฉียบ ทันใดนั้น แสงสีทองสว่างวาบขึ้นจนตาพร่าม่าน ความรู้สึกเหมือนถูกกระชากผ่านห้วงมิติที่บิดเบี้ยวเกิดขึ้นเพียงชั่วครู่ ก่อนที่กลิ่นอายความเย็นสดชื่นของเครื่องปรับอากาศและกลิ่นสะอาดสะอ้านของน้ำยาถูพื้นจะแตะเข้าที่จมูก หลี่ชิงหลันลืมตาขึ้นอีกครั้ง สิ่งที่ปรากฏเบื้องหน้าไม่ใช่ห้องไม้ซอมซ่อ แต่เป็นชั้นวางสินค้าที่เรียงรายสูงตระหง่านจนสุดสายตา! มันคือสรรพสินค้าขนาดมหึมาที่รวมทุกสิ่งอย่างตั้งแต่สินค้าอุปโภคบริโภคไปจนถึงเครื่องใช้ไฟฟ้าและเวชภัณฑ์ แสงไฟฟลูออเรสเซนต์สว่างไสวสะท้อนกับพื้นกระเบื้องมันวาวราวกับกระจก หญิงสาวเดินโซเซไปตามทางเดินของแผนกเครื่องปรุงอาหาร หัวใจของเธอเต้นรัวราวกับกลองศึก เธอหยิบขวดน้ำมันพืชยี่ห้อดังขึ้นมาดู น้ำหนักที่สัมผัสได้จริง ความเย็นของขวดแก้ว และตัวอักษรบนฉลากที่คุ้นเคย... นี่ไม่ใช่ความฝัน! ‘นี่มัน... มิติลับสรรพสินค้าไร้ขีดจำกัด’ เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ ราวกับนักล่าที่พบขุมทรัพย์ทองคำ ภายในนี้ไม่มีคน ไม่มีเสียงรบกวน มีเพียงความเงียบงันและทรัพยากรมหาศาลที่สามารถพลิกชะตาชีวิตที่ยากแค้นของเธอให้กลายเป็นมหาเศรษฐีได้ในชั่วข้ามคืน หากเธอสามารถนำสิ่งเหล่านี้ออกไปแลกเปลี่ยนหรือใช้งานได้... ตระกูลลู่ที่เคยดูแคลนเธอจะต้องก้มหัวให้! ทว่า ในขณะที่เธอกำลังเอื้อมมือไปคว้าถุงข้าวหอมมะลิเกรดพรีเมียม สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นเงาสะท้อนในกระจกเงาด้านข้าง เธอเห็นภาพของตัวเองในชุดโบราณที่ดูผิดที่ผิดทางในสถานที่ที่ทันสมัยเช่นนี้ แต่แววตาของเธอนั้น... มันไม่ใช่หลี่ชิงหลันคนเดิมที่อ่อนแออีกต่อไป ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าบูททหารก็ดังขึ้นจากทางเข้ามิติลับ! หลี่ชิงหลันใจหายวาบ เธอรีบหลบหลังชั้นวางสินค้าทันที มือคว้ามีดทำครัวที่ติดมาด้วยอย่างลืมตัว เธอไม่เคยรู้มาก่อนว่ามิตินี้จะมีผู้บุกรุก หรือว่า... ความลับนี้ไม่ได้มีแค่เธอคนเดียวที่รู้? ร่างสูงใหญ่ในเครื่องแบบทหารที่คุ้นตาเดินเข้ามาด้วยท่าทางระแวดระวัง ลู่ถิง... สามีของเธอ! เขากลับมาเร็วกว่ากำหนด และเขากำลังยืนอยู่ท่ามกลางชั้นวางสินค้าที่เขามิอาจเข้าใจได้ “ชิงหลัน? เจ้าอยู่ตรงนั้นใช่ไหม?” เสียงทุ้มต่ำของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึง แต่ขณะเดียวกันก็แฝงไว้ด้วยกระแสความห่วงใยที่ทำให้หัวใจของเธอไหววูบ ทว่าสิ่งที่ทำให้หลี่ชิงหลันต้องหยุดหายใจไม่ใช่การเผชิญหน้ากับสามี แต่เป็นเสียงของระบบประมวลผลที่ดังขึ้นในหัวของเธอ... เสียงที่แจ้งเตือนว่า ‘ผู้บุกรุก’ ที่เข้ามานั้น ไม่ได้มาเพียงลำพัง และเขากำลังถูกตามล่าโดยเงาดำปริศนาที่เล็ดลอดเข้ามาผ่านรอยแยกของมิติพร้อมกับเขา! มนตรากรรมสะท้อนขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับการทวงคืนบัลลังก์ในครั้งนี้นะคะ