วิญญาณเซียนในร่างลูกสะใภ้รอง

"ถ้าพวกแกยังไม่ไสหัวออกไปจากบ้านหลังนี้ภายในสามวินาทีนี้ อย่าหาว่าฉันคนนี้ไม่เตือน!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นจนเศษฝุ่นร่วงกราวลงมาจากขื่อคาบ้านไม้เก่าๆ ในหมู่บ้านหง Hsing ยุค 1978 กลิ่นอับชื้นของดินโคลนผสมกับกลิ่นสาบของไก่บ้านลอยอบอวลอยู่ในอากาศ ทว่าสิ่งที่อบอวลยิ่งกว่าคือบรรยากาศตึงเครียดจนแทบจะใช้มีดตัดได้ หลินฮวายืนหอบหายใจเบาๆ มือเรียวบางที่เพิ่งกำรอบขอบโต๊ะไม้ไผ่ยังสั่นระริกไม่ใช่เพราะความหวาดกลัว แต่เป็นเพราะพลังงานมหาศาลของจิตวิญญาณเซียนปรุงยาจากอีกภพหนึ่งกำลังหลอมรวมเข้ากับเจ้าของร่างเดิมอย่างรุนแรง ความทรงจำของเด็กสาวชาวบ้านผู้ยอมก้มหัวให้คนในตระกูลเฉินรังแกมาตลอดหลายเดือนไหลทะลักเข้ามาดั่งกระแสน้ำป่า ตรงหน้าของเธอนั้นคือ "จางซื่อ" พี่สะใภ้ใหญ่ผู้มีใบหน้าอวบอิ่มแต่แววตากลับเต็มไปด้วยความโลภและริษยา กำลังยืนเท้าสะเอวหัวเราะเยาะด้วยน้ำเสียงแหลมสูง "โอ้โฮ! ดูแม่ลูกสะใภ้รองคนนี้สิ ปีกกล้าขาแข็งถึงขนาดกล้าไล่พี่สะใภ้แล้วหรือ? ลืมไปแล้วหรือไงว่าพวกแกสองคนผัวเมียอาศัยข้าวแดงแกงร้อนจากบ้านใหญ่กินอยู่ทุกวันนี้! ถ้าไม่มีสามีฉันคอยช่วยค้ำจุนตอนที่เฉินโม่ไปทำงานบัญชีที่อำเภอ ป่านนี้พวกแกคงอดตายข้างถนนไปนานแล้ว!" จางซื่อพูดพลางยื่นมืออวบอูมเข้าไปหมายจะผลักหัวหลินฮวาให้ล้มลงเหมือนเช่นเคย แต่ทว่า— *เพี๊ยะ!* เสียงตบหน้าดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่ากลางฤดูร้อน ฝ่ามือของหลินฮวาไม่ได้นุ่มนวลเหมือนคุณ小姐ในห้องหออีกต่อไป แต่มันเต็มไปด้วยลมปราณแฝงเร้นที่ถูกขับเคลื่อนด้วยจิตวิญญาณเซียน จางซื่อเซถลาไปชนกับวงกบประตูจนหน้าคว่ำ รอยฝ่ามือสีแดงฉานประทับเด่นชัดบนแก้มขาวๆ นั้นทันที ความเงียบสงบเข้าปกคลุมบ้านพักสกปรกหลังนั้นชั่วขณะ แม้แต่ไก่ในเล้าข้างบ้านยังหยุดขัน "ปากเปียกปากแฉะแบบนี้ ฉันจะช่วยสั่งสอนแทนพ่อแม่ของพี่เองค่ะ" หลินฮวากล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ทว่าแววตาดำขลับคู่นั้นกลับเย็นเยียบราวน้ำแข็งพันปี กลิ่นอายกดดันบางอย่างแผ่ซ่านออกมาจนจางซื่อที่กำลังจะอ้าปากกรี๊ดถึงกับกลืนคำพูดลงคอด้วยความหวาดผวาอย่างไม่มีสาเหตุ "แก... แกกล้าตีฉันเหรออีเด็กสารเลว! แม่! แม่คะ! มาดูอีสะใภ้รองมันตบฉัน!" จางซื่อแผדเสียงร้องโหยหวนราวกับหมูกำลังจะถูกเชือด หวังเรียกแม่สามีและคนอื่นๆ ให้มารุมประชาทัณฑ์ หลินฮวาแค่นหัวเราะในลำคออย่างดูแคลน สายตากวาดมองสภาพบ้านที่ทรุดโทรม ข้าวสารในถังที่ก้นถังแทบจะว่างเปล่า และแปลงผักสวนครัวหลังบ้านที่ถูกคนบ้านใหญ่มาขุดเอาผักกาดขาวไปกินหน้าตาเฉย อาหารการกินในยุค 70-80 นี้ฝืดเคืองก็จริง แต่ไม่ใช่ข้ออ้างให้ปลิงดูดเลือดพวกนี้มาสูบกินหยเหงื่อแรงงานของเธอและเฉินโม่สามีผู้ซื่อสัตย์ ในมิติลับในห้วงจิตสำนึกของเธอนั้น ตอนนี้ขวดหยกโบราณและตำรับยาสมุนไพรนับพันกำลังสั่นไหวรอเวลาให้เธอหยิบมาพลิกฟื้นสถานการณ์ หากคิดจะใช้ชีวิตสโลว์ไลฟ์อย่างมีความสุขกับสามีหนุ่มนักบัญชีผู้เงียบขรึมและรักเดียวใจเดียวคนนั้น อันดับแรก... เธอต้องกวาดล้างขยะพวกนี้ให้ออกไปจากชีวิตเสียก่อน! "จะโวยวายอะไรกันเสียงดังไปถึงบ้านผู้ใหญ่บ้าน?" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นที่หน้าประตู เฉินโม่ก้าวเข้ามาในบ้านด้วยชุดเสื้อเชルสีเทาเข้มกางเกงผ้าฝ้ายขายาว ร่างสูงโปร่งแต่กำยำดูสะอาดสะอ้าน แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองสถานการณ์ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว ในมือของเขามีแฟ้มเอกสารบัญชีของคอมมูนและห่อกระดาษสีน้ำตาลที่บรรจุเนื้อหมูติดมันสามชั้นชิ้นโต สายตาของเฉินโม่หยุดลงที่ใบหน้าของหลินฮวาที่ยังคงมีร่องรอยความโกรธเกรี้ยวระคนความแปลกใหม่ เขาเห็นรอยแดงที่ฝ่ามือของภรรยา และเห็นจางซื่อที่กำลังนั่งแปะร้องไห้โโฮอยู่กับพื้น ทว่า แทนที่จะตำหนิภรรยาเหมือนทุกครั้ง เฉินโม่กลับก้าวเท้าเข้ามาบังร่างบางของหลินฮวาไว้ด้านหลังอย่างปกป้อง ดวงตาคมกริบจ้องมองญาติผู้พี่ด้วยแววตาเย็นชาไร้ก้นบึ้ง "พี่สะใภ้ใหญ่ มาทำอะไรที่บ้านผมหรือครับ?" เฉินโม่เอ่ยถาม น้ำเสียงราบเรียบแต่กดดันจนจางซื่อสะดุ้งสุดตัว ทว่า ก่อนที่ใครจะได้ทันอ้าปากแก้ตัว กลิ่นหอมกรุ่นแปลกประหลาดบางอย่างก็ลอยโชيมาจากในครัว... กลิ่นหอมของสมุนไพรโบราณและเครื่องเทศชั้นดีที่ถูกผัดเข้ากันในน้ำมันหมูอย่างประณีต ทั้งๆ ที่เมื่อครู่ในครัวไม่มีแม้แต่น้ำมันหยดเดียว! หลินฮวายกยิ้มมุมปากเล็กน้อย นางหันไปสบตากับสามีผู้เงียบขรึมแวบหนึ่ง ก่อนที่ประตูห้องครัวจะเปิดออกเองโดยไม่มีใครผลัก... พร้อมกับควันหอมกรุ่นที่ลอยฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งหมู่บ้าน! รี้ดเดอร์ที่รักคะ, ขอบคุณที่ร่วมเดินทางเปิดฉากบทแรกไปกับหลินฮวาและเฉินโม่นะคะ