ผลงานที่ถูกทิ้งในกองขยะ

เสียงคำรามต่ำจากเตาหลอมเวทมนตร์ระดับกลางดังก้องสะท้านไปทั่วผนังห้องใต้ดินอันคับแคบ กลิ่นอายของแร่โลหะบริสุทธิ์ผสมผสานกับไอน้ำร้อนจัดลอยคละคลุ้งจนแสบจมูก เรย์ใช้คีมเหล็กยาวหนีบแท่งดาบยาวที่เพิ่งผ่านกระบวนการชุบแข็งด้วยน้ำยาเวทมนตร์สีฟ้าครามขึ้นมา วินาทีที่โลหะร้อนจัดสัมผัสกับอากาศ มันส่งเสียง "ฉ่า" ยาวนาน พร้อมกับกลุ่มควันสีขาวพวยพุ่งขึ้นสู่เพดาน บนโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนของค้อนและคราบน้ำยาเคมี มีร่างบอบบางของหญิงสาวเส้นผมสีเงินยวดยวงนั่งกอดเข่าอยู่มุมห้อง ดวงตากลมโตสีอำพันของเธอกำลังจ้องมองหน้าต่างจอโปร่งแสงของระบบที่ลอยเคว้งคว้าง แสดงผลตัวเลขค่าสถานะร่ายเวทอันซับซ้อนที่เธอกำลังคำนวณให้ "เรย์... ค่าความหนาแน่นของมานาที่ฉีดเข้าไประหว่างตีขึ้นรูปเมื่อกี้ อยู่ที่เก้าสิบแปดจุดห้าเปอร์เซ็นต์นะ" เสียงหวานใสแต่เจือความเหนื่อยล้าของรินเอ่ยขึ้น เธอปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผมด้วยหลังมือ "สำหรับผู้เล่นสายสร้างสรรค์เลเวลยี่สิบห้าในเกม 'Aethelgard Online' นี้แล้ว นี่คือสถิติที่สูงที่สุดเท่าที่กิลด์การค้าเคยบันทึกไว้เลยล่ะ นายไม่คิดจะพักมือสักหน่อยเหรอ?" เรย์ไม่ตอบทันที ชายหนุ่มในชุดเสื้อคลุมหนังช่างตีดาบที่เปรอะเปื้อนเขม่าควัน กำลังใช้ผ้าดิบเนื้อหยาบเช็ดคราบเขม่าบนใบดาบอย่างเบามือ นิ้วเรียวยาวของอดีตวิศวกรโลหะการลูบไล้ไปตามสันดาบอย่างพิถีพิถัน สัมผัสได้ถึงความราบเรียบระดับไมครอนที่เขาใช้เวลาบรรจงเคาะซ้ำแล้วซ้ำเล่าร่วมสิบชั่วโมงเต็ม สำหรับคนอื่น ดาบเล่มนี้คือ "อาวุธระดับแรร์ (Rare)" ที่มีพลังโจมตีสูงลิ่วจนสามารถฟันมอนสเตอร์ระดับสามสิบขาดเป็นสองท่อนได้อย่างง่ายดาย แต่วิศวกรผู้หมกมุ่นในความสมบูรณ์แบบเช่นเขาไม่ได้มองแค่นั้น เรย์หยิบแว่นขยายเวทมนตร์ขึ้นสวม ดวงตาคมกวาดมองผ่านเลนส์เพื่อตรวจสอบโครงสร้างผลึกโลหะภายใน (Crystal Lattice Structure) ของตัวดาบ และนั่นเอง... รอยตำหนิขนาดเท่าเส้นผมที่ซ่อนอยู่ลึกใต้พื้นผิวสามมิลลิเมตรก็ปรากฏขึ้น มันคือฟองอากาศจิ๋วที่เกิดจากการระเหยของมานาไม่ทันในขั้นตอนหลอม—ข้อผิดพลาดที่ระบบเกมมองข้ามเพราะคิดว่ามันอยู่ในเกณฑ์มาตรฐานยอมรับได้ แต่สำหรับสายตาของคนที่เคยควบคุมเครื่องจักรกลความแม่นยำสูงในโลกความเป็นจริง มันคือ "มะเร็งร้าย" ที่จะทำให้ดาบเล่มนี้สูญเสียความคมทนทานไปสิบสองเปอร์เซ็นต์เมื่อผ่านการปะทะติดต่อกันเกินร้อยครั้ง รินสังเกตเห็นสีหน้าของชายหนุ่มที่หม่นลงอย่างกะทันหัน เธอจึงลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้ามาใกล้ "เกิดอะไรขึ้นเหรอ? ค่าสถานะมีปัญหาตรงไหนงั้นเหรอ?" "ความคมต่ำกว่ามาตรฐาน... สามจุดสองเปอร์เซ็นต์" เรย์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความลังเล "คะ... ว่ายังไงนะ?" รินเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อหู "นายหมายถึงดาบแรร์เลเวลยี่สิบห้าที่นายเพิ่งใช้เวลาตีสามวันติดเนี่ยนะ? ต่ำกว่ามาตรฐานสามจุดสองเปอร์เซ็นต์? เรย์ นายบ้าไปแล้วหรือไง! ถ้าเอาไปประกาศขายในตลาดกลางตอนนี้ ราคาของมันน่าจะทะลุสามแสนโกลด์ได้สบายๆ เลยนะ!" "เงินสามแสนโกลด์ไม่ได้ซื้อความภาคภูมิใจในงานของผม ริน" เรย์เงยหน้าขึ้นสบตากับหญิงสาว แววตาของเขาจริงจังจนเธอต้องสะดุด "ผมเข้ามาเล่น VRMMO เกมนี้ ไม่ได้เข้ามาเพื่อเป็นพ่อค้าหาเงินไปวันๆ แต่ผมเข้ามาเพื่อสร้าง 'ดาบที่ไร้ที่ติ' ดาบที่ไม่มีแม้แต่รอยด่างพร้อย ดาบที่ถ้าผมทำมันออกมาแล้วยังมีข้อบกพร่อง... มันก็เป็นแค่เศษเหล็กราคาแพงเท่านั้นแหละ" สิ้นคำพูด เรย์ไม่ได้รอให้จอมเวทสาวได้ท้วงติง เขากำด้ามดาบเล่มงามในมือแน่น ก่อนจะเงื้อมือขึ้นสุดแขนแล้วฟาดสันดาบเข้ากับทั่งตีเหล็กทังสเตนเนื้อหนาอย่างเต็มแรง! *เคร้งงงงงงง!* เสียงเหล็กกล้าปะทะกันดังสนั่นหวั่นไหว แรงสะท้อนทำให้โต๊ะไม้รอบข้างสั่นสะเทือน ดาบเล่มงามที่ถูกยกย่องว่าเป็นผลงานชิ้นเอกในสายตาคนทั่วไป บัดนี้เกิดรอยร้าวลึกราชาเส้นใยแมงมุมลามเลียจากโคนจรดปลาย ก่อนที่ตัวดาบจะหักสะบั้นออกเป็นสองท่อนอย่างน่าอนาถ และร่วงหล่นลงสู่กองขยะเศษโลหะมุมห้อง ท่ามกลางประกายไฟที่กระเด็นว่อน รินอ้าปากค้าง เธอยืนแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหิน สมองของเธอประมวลผลไม่ทันกับการกระทำอันเด็ดเดี่ยวและไร้ความเสียดายของชายหนุ่มตรงหน้า ชายผู้เพิ่งทำลายผลงานมูลค่ามหาศาลทิ้งลงกับพื้นราวกับมันเป็นแค่ก้อนกรวดก้อนทราย "นาย... นายทำลายมันทำไม..." รินพึมพำออกมาเบาๆ เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย "นั่นมันหยาดเหงื่อสามวันของพวกเรานะ... โดยเฉพาะฉัน... ฉันคำนวณสูตรเวทมนตร์จนปวดหัวไปหมด เพื่อให้นายได้โครงสร้างมานานั้นมา... นายกลับบอกว่ามันเป็นเศษเหล็กงั้นเหรอ?" เรย์หันมามองหญิงสาว เขายื่นมือออกไปวางบนไหล่บางเบาๆ สัมผัสผ่านเนื้อผ้าช่วยถ่ายทอดความอบอุ่นและความหนักแน่นบางอย่างที่ทำให้จอมเวทสาวสงบลงได้ แม้เพียงเล็กน้อย "ผมขอโทษที่ทำให้หยาดเหงื่อของคุณต้องเสียเปล่า ริน" เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่จริงจัง "แต่ผมสัญญาว่า ดาบเล่มต่อไปที่เราจะสร้างร่วมกัน จะไม่ใช่แค่ 'ผ่านเกณฑ์มาตรฐาน' ของระบบกากๆ นี่... แต่มันจะต้องเป็นผลงานที่ทำให้ทวีปนี้ต้องสั่นสะเทือน" ในจังหวะที่บรรยากาศในห้องกำลังกลับมาสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง ทันใดนั้นเอง... *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบส่วนกลางของเกม *Aethelgard Online* ก็ดังขึ้นก้องกังวานในโสตประสาทของคนทั้งสอง มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนภารกิจธรรมดา แต่เป็นเสียงโทนต่ำทุ้มที่นานๆ ครั้งจะปรากฏขึ้น พร้อมกับหน้าต่างอินเทอร์เฟซสีดำสนิทที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นตรงหน้าเรย์และริน โดยไม่มีปุ่มให้กดปิด [ระบบตรวจพบการทำลาย "อาวุธระดับแรร์" ด้วยเจตจำนงแห่งความสมบูรณ์แบบขั้นสูงสุด] [เงื่อนไขลับถูกปลดล็อก: ผู้สร้างได้ก้าวข้ามขีดจำกัดของระบบประเมินค่ามาตรฐาน] [ท่านได้รับการปลดล็อกภารกิจระดับ SSS: "คำท้าทายจากช่างตีดาบในตำนานผู้สาบสูญ"] [คำเตือน: การรับภารกิจนี้จะทำให้ท่านตกเป็นเป้าหมายของ "สมาคมนักล่าเงา" และนำพาภัยพิบัติมาสู่เวิร์กชอปของท่านทันที...] เรย์หรี่ตาลงเล็กน้อยเมื่ออ่านข้อความบนหน้าจอ ขณะที่รินหน้าถอดสีด้วยความตกใจ ขาทั้งสองข้างก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ ก่อนที่เรย์จะได้ตัดสินใจทำอะไร เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคູ່ก็ดังขึ้นที่บริเวณหน้าประตูทางเข้าเวิร์กชอปใต้ดิน พร้อมกับแรงกดดันจากจิตสังหารอันรุนแรงที่พุ่งทะลุบานไม้เก่าๆ เข้ามาอย่างไม่ให้ซุ่มให้เสียง! ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะครับ หวังว่ารินและเรย์จะรอดพ้นจากวิกฤตครั้งนี้ไปได้นะครับ!