จอมเวทผู้ไร้ค่าในสายตาใครๆ

เศษไม้ผุพังกระเด็นว่อนไปทั่วอากาศราวกับกลีบดอกไม้ที่ถูกบดขยี้ด้วยแรงมหาศาล บานประตูไม้โอ๊คเก่าๆ ของเวิร์กชอปใต้ดินถูกถีบกระเด็นหลุดจากบานพับอย่างไร้ความปรานี แรงลมจากการพัดกระโชกของกลุ่มคนแปลกหน้าหอบเอาฝุ่นหนาและกลิ่นอายความตายเข้ามาคละคลุ้งในพื้นที่แคบๆ ทันที เรย์ไม่ได้ขยับเขยื้อนหนี เขาเพียงแค่ค่อยๆ วางค้อนเหล็กกล้าคาร์บอนในมือลงบนทั่งตีด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอและมั่นคง เสียงโลหะกระทบกันดัง *กริ๊ง* เบาๆ ท่ามกลางเสียงฝีเท้าและเสียงหอบหายใจของคนนับสิบที่กรูเข้ามาล้อมรอบตัวเขา "เจอตัวแล้ว... ไอ้ช่างตีดาบตกอับ หลบอยู่ในรูหนูนี้เองสินะ" น้ำเสียงเย้ยหยันดังขึ้นจากชายร่างใหญ่สวมชุดเกราะเหล็กขึ้นสนิม ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากสนามรบและรอยยิ้มบิดเบี้ยวด้วยความสะใจ เขาคือหัวหน้ากิลด์ย่อยของ "คมเขี้ยวทมิฬ" กิลด์ล่าสมบัติชื่อกระฉูดในเขตชายแดนแห่งนี้ สายตาดุดันกวาดมองไปทั่วเวิร์กชอปก่อนจะมาหยุดอยู่ที่เตาหลอมที่ยังคงคุกรุ่นด้วยเปลวไฟสีฟ้าคราม เรย์เงยหน้าขึ้นช้าๆ แววตาสีดำสนิทสะท้อนภาพของกลุ่มคนที่ถืออาวุธครบมือ เขามองสำรวจการจัดกระบวนทัพของอีกฝ่ายอย่างเงียบเชียบ—สามคนถือโล่เหล็กหนาแนวหน้า สี่คนถือหน้าไม้ขึ้นสายเตรียมพร้อมที่มุมอืดมืด และด้านหลังสุดคือชายวัยกลางคนสวมเสื้อคลุมนักเวทสีเทาที่กำลังร่ายเวทมนตร์ระดับต่ำเพื่อเตรียมจู่โจม ไม่มีความตื่นตระหนกในแววตานั้น มีเพียงความรำคาญใจจางๆ เหมือนคนที่กำลังทำงานศิลปะชิ้นสำคัญแล้วมีแมลงวันน่ารำคาญบินมาวนเวียน "พวกท่านทำประตูของผมพัง" เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ นุ่มนวล แต่กลับทำให้บรรยากาศรอบตัวเยือกเย็นลงอย่างประหลาด "และที่สำคัญ... เสียงดังรบกวนเวลาที่ผมกำลังคำนวณอุณหภูมิของโลหะ" "10,000 โกลด์!" ชายร่างใหญ่ตะคอกเสียงดังลั่นโดยไม่สนใจคำเตือน "ส่งวัตถุดิบหายากทั้งหมดที่แกซ่อนไว้ และ 'ศิลาโลหะแห่งปฐพี' มาให้หมด ไม่งั้นวันนี้ที่นี่จะกลายเป็นหลุมศพของแก!" เรย์พ่นลมหายใจออกทางจมูกเบาๆ เขาเอื้อมมือไปหยิบผ้าสะอาดขึ้นมาเช็ดคราบเขม่าบนนิ้วอย่างใจเย็น ท่าทีที่เย่อหยิ่งโดยธรรมชาติเช่นนี้ทำให้พวกมันเดือดดาลยิ่งกว่าการถูกด่าทอ ในวินาทีที่หัวหน้ากิลด์เงื้อดาบขึ้นเตรียมพุ่งเข้าใส่ ประตูห้องเก็บของด้านหลังสุดซึ่งเชื่อมต่อกับอุโมงค์ระบายอากาศเก่าของดันเจี้ยนก็พังครืนลงมาพร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องของมอนสเตอร์ระดับสูง! *โฮกกกกกกกก!* แรงสั่นสะเทือนระดับแผ่นดินไหวขนาดเล็กทำให้คานไม้บนเพดานร่วงกราวลงมา ฝุ่นผงคละคลุ้งจนมองไม่เห็นทาง ผนังหินของเวิร์กชอปเริ่มปริร้าว เศษหินขนาดเท่ากำปั้นร่วงหล่นลงมาทับกองอาวุธจนเกิดเสียงดังสนั่น ดันเจี้ยนกำลังจะพังถล่มลงมาทับถมพวกเขาทั้งหมดในเวลาไม่กี่นาทีนี้ กลุ่มคมเขี้ยวทมิฬแตกตื่นทันที ความฮึกเหิมเมื่อครู่หายวับไปกับตาเมื่อพบว่าแรงสั่นสะเทือนนั้นมาจากฝูง "ราชันหนอนศิลา" ที่กำลังเจาะอุโมงค์ทะลักเข้ามาจากชั้นล่างสุด "เวรเอ๊ย! ทำไมพวกมันถึงตื่นขึ้นมาตอนนี้วะ!" ชายร่างใหญ่สบถลั่น พยายามทรงตัวท่ามกลางพื้นดินที่สั่นไหว ทว่า ท่ามกลางความโกลาหลนั้น สายตาของเรย์กลับเหลือบไปเห็นร่างเล็กๆ ร่างหนึ่งที่กระเด็นทะลุผ่านกลุ่มฝุ่นเข้ามาชนเข้ากับชั้นวางขวดโพชั่นจนแตกกระจาย ร่างนั้นกลิ้งหลุนๆ มาหยุดอยู่ที่แท่นบูชาเตาหลอมของเขา นั่นคือริน จอมเวทสาวผมยาวประบ่าที่ในเวลานี้ชุดคลุมนักเวทสีขาวขาดวิ่น เปื้อนคราบเขม่าและหยาดเลือดสีแดงสดที่มุมปาก ดวงตากลมโตสีฟ้าครามคู่นั้นฉายแววตื่นตระหนกปนความเจ็บปวดจากการใช้มานาเกินขีดจำกัด เธอกำไม้เท้าคทาเวทมนตร์ที่ร้าวรานในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด "ระ... ระวังตัวด้วย..." เสียงของเธอลอดไรฟันออกมาเบาหวิว ขณะพยายามยันกายลุกขึ้นยืน "พวกมัน... ตามฉันมา..." เรย์ขยับตัวอย่างรวดเร็วราวกับเงา เขาพุ่งเข้าไปคว้าแขนเรียวบางของเธอไว้ก่อนที่เศษหินก้อนใหญ่จากเพดานจะร่วงลงมาทับร่างของเธอ เสียงกระแทกดังสนั่นหวั่นไหว พื้นห้องใต้ดินทรุดตัวลงครึ่งหนึ่ง กลืนกินร่างของลูกน้องคมเขี้ยวทมิฬสองคนลงไปในความมืดมิดเบื้องล่างพร้อมเสียงกรีดร้องโหยหวน "เจ้าโง่เอ้ย วิ่งเข้ามาในเขตเวิร์กชอปของช่างตีดาบ แล้วยังพาของแถมเป็นฝูงมอนสเตอร์ระดับบอสมาด้วยอีกรึไงครับ?" เรย์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงติดตลกเล็กน้อย แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะวิกฤตถึงชีวิตก็ตาม รินเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาสั่นระริกด้วยความตกใจปนประหลาดใจเมื่อเห็นความนิ่งสงบในดวงตาคู่นั้น เธอกัดริมฝีปากแน่นก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงหอบเหนื่อย "ถ้าฉันไม่วิ่งหนีมาทางนี้... นายคงไม่มีโอกาสได้เห็น 'สูตรคำนวณเวทมนตร์' ที่นายตามหามาตลอดสามเดือนหรอกนะ..." เธอยื่นมอมแมมที่ถือแผ่นหนังโบราณสลักอักขระเวทสีทองเรืองแสงให้เขาดู ทว่า ก่อนที่เรย์จะได้เอื้อมมือไปรับแผ่นหนังนั้น พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของพวกเขาก็ยุบตัวลงอย่างสมบูรณ์แบบ แรงระเบิดมหาศาลจากใจกลางดันเจี้ยนพุ่งทะลวงขึ้นมา เสียงระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานก็ดังขึ้นก้องในโสตประสาทของเรย์และรินพร้อมกันด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เยือกเย็นของระบบเกม: *[แจ้งเตือนระบบ: ดันเจี้ยนชั้นใต้ดิน "ซากปรักหักพังแห่งช่างตีดาบโบราณ" เข้าสู่สภาวะ "ล่มสลายสมบูรณ์" (Collapse State)]* *[เงื่อนไขพิเศษถูกกระตุ้น: ปลดล็อกดันเจี้ยนลับระดับความยาก SSS "เตาหลอมเพลิงบรรพกาล"]* *[คำเตือน: ผู้เล่นเรย์และผู้เล่นริน ไม่สามารถใช้ไอเทมเคลื่อนย้ายกลับเมืองได้จนกว่าจะเสร็จสิ้นภารกิจลับในพื้นที่ปิดตาย]* เรย์จ้องมองหน้าต่างระบบสีแดงที่กระพริบเตือนอยู่ตรงหน้า ก่อนจะหันกลับมามองรินที่กำลังยิ้มเจื่อนๆ ส่งให้เขา รอยยิ้มนั้นทั้งงดงามและน่าโมโหในเวลาเดียวกัน แล้วแสงสว่างวาบสีเพลิงก็กลืนกินร่างของพวกเขาทั้งสองคนลงไปสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับคมดาบและเสียงค้อนในตอนนี้นะครับ