รอยแผลเป็นในอดีต

เสียงสะท้อนของหยดน้ำที่ร่วงหล่นลงกระทบพื้นหินอ่อนในห้องโถงใต้ดิน ดังก้องกังวานราวกับเสียงนาฬิกาทรายที่กำลังนับถอยหลังสู่วาระสุดท้ายของความอดทน วิกตอเรียไม่ได้ขยับเขยื้อนร่างกายมาเป็นเวลาเนิ่นนานแล้ว ดวงตาคู่คมกริบสีโกเมนสะท้อนประกายวับวามท่ามกลางแสงเทียนสลัวที่เริ่มมอดไหม้จนเหลือเพียงไส้เทียนสีดำ เปลวไฟวอบแวบสาดส่องกระทบโครงหน้าเรียวได้รูปและริมฝีปากที่แต้มด้วยสีแดงจัดจ้านราวกับกลีบกุหลาบอาบยาพิษ ทว่าบรรยากาศรอบตัวเธอกลับหนתทึบและเย็นเยียบเสียจนเร็นที่นั่งอยู่บนโซฟากำมะหยี่สีเลือดหมูฝั่งตรงข้ามสัมผัสได้ถึงความกดอากาศที่บีบคั้นหัวใจจนแทบหยุดเต้น "คุณกำลังมองฉันด้วยสายตาแบบนั้นอีกแล้ว... เร็น" น้ำเสียงนุ่มทุ้มราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยแรงดึงดูดอันตรายดังขึ้น ทะลุผ่านความเงียบงันยามวิกาล แวมไพร์สาวเอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะปรายตามองแก้วคริสตัลบรรจุของเหลวสีเข้มในมือ เรียวเลื้อยอันยาวระหงของเธอวางประสานกันอย่างสง่างามบนตัก ทว่าท่าทีนั้นกลับซ่อนความระแวดระวังไว้อย่างมิดชิด เหมือนสัตว์นักล่าที่ถูกต้อนให้จนมุมในอาณาจักรของตนเอง เร็นสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความกล้า กลิ่นอายเฉพาะตัวของหญิงสาวมนุษย์ทำให้ห้องใต้ดินแห่งนี้อบอวลไปด้วยความมีชีวิตชีวาที่วิกตอเรียไม่ได้สัมผัสมาเนิ่นนานนับหลายศตวรรษ หัวใจดวงน้อยของเร็นเต้นรัวระรัวอยู่ใต้ร่มผ้า แต่นัยน์ตาคู่สวยกลับไม่มีความหวาดกลัว เจือปนอยู่เลย มีเพียงความอยากรู้อยากเห็นและความเห็นอกเห็นใจที่ฉายชัดจนน่ารำคาญใจ "สายตาแบบไหนกันคะ วิกตอเรีย?" เร็นทวนคำ น้ำเสียงราบเรียบแต่มั่นคง "สายตาของคนที่รู้ว่า... ข้างหลังกำแพงน้ำแข็งที่คุณสร้างขึ้น มันไม่มีอะไรนอกจากความว่างเปล่าที่กัดกินคุณมาตลอดพันปี" วิกตอเรียชะงัก นิ้วเรียวยาวที่ถือแก้วคริสตัลบีบเข้าหากันแน่นจนเกิดเสียงรบกวนเบาๆ เปลวเทียนไหววูบราวกับสะเทือนใจตามอารมณ์ของเจ้าของคฤหาสน์ ริมฝีปากบางเฉียบเหยียดยิ้มเยาะหยันตัวเอง รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตาคู่ที่เต็มไปด้วยรอยร้าวลึก "เด็กน้อย... เธอรู้ดีแค่ไหนกันเชียวเกี่ยวกับความว่างเปล่า" วิกตอเรียหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แห้งผากและเย็นชา "พันปีไม่ใช่แค่ตัวเลขในหน้าประวัติศาสตร์ แต่มันคือคุก... คุกที่สร้างขึ้นจากความตายของผู้คนที่ฉันรัก และความทรงจำที่ไม่อาจลบเลือน ทุกครั้งที่ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า และความมืดโรยตัวลงมา ฉันไม่ได้ตื่นขึ้นมาเพื่อลิ้มรสชาติของเหยื่อ... แต่ฉันตื่นขึ้นมาเพื่อพบว่า โลกทั้งใบได้ทิ้งฉันไว้ข้างหลังไปนานแล้ว" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาของเร็นที่สะท้อนความปวดร้าวแทนเจ้าตัว แวบหนึ่ง ร่องรอยความโดดเดี่ยวอันยาวนานนับพันปีฉายชัดขึ้นในแววตาสีโกเมนคู่นั้น เป็นครั้งแรกที่แวมไพร์ผู้ยิ่งใหญ่ไม่สามารถปกปิดความอ่อนแอที่ซ่อนเร้นไว้ใต้คมเขี้ยวได้มิดชิด เร็นค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นจากโซฟา ก้าวเท้าอย่างระมัดระวังเข้าไปใกล้ร่างสูงระหงที่นั่งนิ่งดั่งรูปปั้นหินอ่อน วิกตอเรียไม่ได้ถอยหนี แต่ดวงตาสีโกเมนกลับเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ เมื่อปลายนิ้วอุ่นๆ ของมนุษย์สาวแตะลงบนหลังมือที่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งของเธอ "คุณไม่ได้อยู่คนเดียวนะคะ... วิกตอเรีย" เร็นกระซิบแผ่วเบา ริมฝีปากคลี่ยิ้มอ่อนโยนที่ทรงพลังยิ่งกว่าศาสตราวุธใดๆ "คืนนี้... และต่อจากนี้ไป ฉันอยู่ที่นี่" สัมผัสอุ่นซ่านแผ่ซ่านผ่านผิวเนื้อที่ไร้ซึ่งชีพจร ทำ้าวารีแห่งความทรงจำที่ถูกแช่แข็งไว้ร่วมพันปีเริ่มละลายลงทีละน้อย วิกตอเรียเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจที่เคยหยุดเต้นไปนานแสนนานกลับกระตุกวูบอย่างรุนแรงจนน่าตกใจ ความโหยหาที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ความเยชาชา พรั่งพรูขึ้นมาจนต้านทานไม่ไหว เธอกำลังจะเอื้อนเอ่ยถ้อยคำบางอย่างเพื่อตอบรับสัมผัสอันแสนอันตรายนั้น ทว่า... ก่อนที่ริมฝีปากของทั้งสองจะขยับเข้าใกล้กันมากกว่าเดิม เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเสียงเคาะประตูเหล็กบานใหญ่ยักษ์ที่กั้นระหว่างโลกภายนอกกับห้องใต้ดิน ก็ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นขัดจังหวะ ราวกับเสียงคำรามของอสูรกายที่กระหายการทำลายล้าง วิกตอเรียผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงในเสี้ยววินาที สัญชาตญาณนักล่าตื่นตัวเต็มพิกัด นัยน์ตาสีโกเมนเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานด้วยความโกรธเกรี้ยวระคนตกใจ กลิ่นอายมรณะแผ่ขยายปกคลุมทั่วห้องจนเร็นต้องหายใจติดขัด ประตูเหล็กหนาหนักถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของเงาดำปริศนาที่ก้าวล่วงเข้ามาในอาณาเขตอันศักดิ์สิทธิ์ของรัตติกาล และน้ำเสียงเยียบเย็นที่เอמהชื่อของแวมไพร์สาวดังลอดความมืดออกมา... "ในที่สุด... เราก็พบกันเสียที วิกตอเรีย... เจ้าแห่งความตายผู้หลบหนี" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่รัตติกาลอันมืดมิดนี้ด้วยกันนะคะ