คฤหาสน์รัตติกาล

ความมืดมิดในยามวิกาลไม่ได้มีไว้เพื่อการพักผ่อน แต่มันคือผืนผ้าใบสำหรับความกระหายที่ถูกกักขังมาเนิ่นนาน กลิ่นอายของสนิมเหล็กและกลิ่นหอมอันเย้ายวนของหยาดโลหิตที่เต้นเร้าอยู่ใต้ผิวหนังบริเวณลำคอของเร็น ยังคงอบอวลอยู่ในโสตประสาทของวิกตอเรีย แวมไพร์สาวผู้ครองค่ำพันปีจ้องมองแผ่นหลังของหญิงสาวผู้ก้าวเข้ามาในอาณาเขตของเธอด้วยสายตาที่ยากจะหยั่งถึง คฤหาสน์โกธิคโบราณตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ราวกับสัตว์ประหลาดมหึมาที่อ้าปากรอรับเหยื่อผู้โง่เขลา ประตูไม้โอ๊กหนาหนักบานใหญ่ค่อยๆ แผดเสียงคร่ำครวญเปิดออกด้วยแรงผลักเพียงน้อยนิด กลิ่นอายของความตาย ความเก่าแก่ และกลีบกุหลาบที่โรยราลอยอบอวลออกมาปะทะผิวกาย จนเร็นต้องสะดุ้งเฮือกและเผลอกำชายเสื้อโค้ทของตนเองแน่น "ก้าวเข้ามาสิคะ... หรือว่าความกลัวกำลังทำให้ขาของคุณหนักอึ้งเสียแล้ว?" เสียงหวานเย็นเยียบราวกับสายลมหนาวพัดผ่านยอดหิมะดังขึ้นจากความมืดเบื้องหน้า วิกตอเรียไม่ได้หันกลับมามอง แต่ปลายนิ้วเรียวยาวที่สวมแหวนอัญมณีสีเลือดกลับกวักเรียกเบาๆ เชื้อเชิญให้กวางน้อยผู้หลงทางเดินลึกเข้าสู่กรงขังอันวิจิตร เร็นกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพล เธอกัดริมฝีปากจนรู้สึกได้ถึงรสเค็มปร่าของเลือด ทว่าความอยากรู้อยากเห็นและความท้าทายที่ถูกปลุกเร้าจากปาร์ตี้ลับเมื่อค่ำคืนก่อน กลับมีอานุภาพมากกว่าสัญชาตญาณเอาตัวรอด เร็นสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความกล้า ก่อนจะก้าวผ่านธรณีประตูหินอ่อนเข้าสู่โถงกลางของคฤหาสน์รัตติกาล *ปัง!* เสียงประตูปิดสนิทลงเบื้องหลัง ราวกับเสียงตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างถาวร แสงจากโคมระย้าคริสตัลโบราณที่จุดด้วยเทียนไขเล่มใหญ่ทอดเงาสVยงามทับถมกันบนผนังสีเข้ม ลวดลายปูนปั้นรูปเครูบและเทวดาตกสวรรค์บนเพดานสูงลิบดูราวกับกำลังจ้องมองความอ่อนแอของเธอบนโลกมนุษย์ เร็นหมุนตัวกลับไปมองประตูที่ปิดสนิท ก่อนจะพบว่าวิกตอเรียได้มายืนอยู่เบื้องหลังเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ร่างเพรียวระหงในชุดเดรสยาวสีดำสนิทขยับเข้ามาใกล้เสียจนเร็นได้กลิ่นหอมเฉพาะตัว—กลิ่นหอมหวานของกุหลาบป่าที่ผสมผสานกับความเย็นยะเยือกของรัตติกาล "คุณ... คุณพาฉันมาที่นี่ทำไม?" เร็นเอ่ยถาม เสียงสั่นพร่าเล็กน้อยแม้พยายามจะบังคับให้มันราบเรียบ วิกตอเรียโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ ใบหน้าสวยเฉี่ยวไร้ที่ติอยู่ห่างจากซอกคอของเร็นเพียงไม่กี่คืบ ดวงตาสีอัมพันคู่สวยทอประกายวาวโรจน์ในความสลัว นัยน์ตาคู่นั้นสะท้อนภาพความตื่นตระหนกของเร็นอย่างชัดเจน ราวกับแม่ายักษ์ที่กำลังชมเชยเหยื่อในกรงเล็บ "ทำไมหรือคะ?" วิกตอเรียทวนคำ เสียงกระซิบนั้นแผ่วเบาราวกับเสียงถอนหายใจ ทว่ากลับก้องกังวานในความเงียบงัน "เพราะกลิ่นของคุณมันรบกวนสมาธิฉันอย่างไรล่ะคะ... เร็น ทุกหยดเลือดในกายของคุณมันกำลังร้องเรียกให้ฉันทำลายกำแพงแห่งศีลธรรมที่สร้างไว้เสียเหลือเกิน" ปลายนิ้วเย็นเฉียบราวก้อนน้ำแข็งแตะลงที่ข้างแก้มของเร็นอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นทำให้เร็นสะท้านเยือกไปถึงสันหลังวาบ เธออยากจะถอยหนี แต่เรียวขาเจ้ากรรมกลับหนักอึ้งราวกับถูกตรึงไว้กับพื้นหินอ่อน ความรู้สึกหวาดกลัวและแปลกประหลาดบางอย่างกำลังตีรันกันอยู่ในอก ความปรารถนาอันดำมืดที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อนกำลังตื่นขึ้น "คุณไม่ใช่แค่มนุษย์ธรรมดา... ปาร์ตี้คืนนั้นไม่ใช่เรื่องบังเอิญใช่ไหม?" เร็นเค้นเสียงถาม แม้ลมหายใจจะติดขัดเมื่อปลายนิ้วเรียวนั้นเคลื่อนต่ำลงมาแตะที่ชีพจรเต้นระรัวบริเวณลำคอ วิกตอเรียหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยเสน่หาอันตรายและอำนาจมืด แวมไพร์สาวโน้มริมฝีปากเข้าใกล้ผิวเนื้ออ่อนนุ่มจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่ตัดกับความเย็นของผิวกายเธอเอง "ฉลาดนี่คะ... แต่สายเกินกว่าจะถอยหลังกลับแล้ว" วิกตอเรียกระซิบชิดผิวเนื้อ ก่อนจะกดคมเขี้ยวซ่อนเร้นลงบนลาดไหล่ภายใต้ร่มผ้าอย่างแผ่วเบาโดยไม่ทันให้ตั้งตัว เร็นสะดุ้งเฮือกและหลุดเสียงครางหวานหูออกมาด้วยความเจ็บแปลบผสมผสานกับกระแสความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง ทว่า ในวินาทีที่คมเขี้ยวกำลังจะฝังลึกลงไปเพื่อลิ้มรสชาติอันหอมหวานนั้นเอง เสียงเคาะประตูกลางโถงใหญ่ก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างหนักแน่น ทะลวงผ่านความเงียบงันของคฤหาสน์รัตติกาลเข้ามาขัดจังหวะ *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* วิกตอเรียชะงักกึก ดวงตาคู่สวยตวัดมองไปยังบานประตูใหญ่ด้วยแววตาที่เปลี่ยนเป็นความเย็นชาและดุดันในเสี้ยววินาที เร็นหอบหายใจถี่กระชั้น ใบหน้าแดงก่ำด้วยฤทธิ์แห่งความตื่นกลัวและเสน่หาที่ค้างคา "ใครกัน..." วิกตอเรียพึมพำด้วยน้ำเสียงลอดไรฟัน บานประตูไม้โอ๊กหนักอึ้งค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอีกครั้งด้วยแรงจากภายนอก เผยให้เห็นเงาร่างสูงโปรดในชุดสูทสีเทาเข้มที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเยارเยาะบนมุมปาก... และกลิ่นอายโลหิตที่คุ้นเคยซึ่งทำให้วิกตอเรียต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่รัตติกาลอันมืดมิดนี้ด้วยกันนะคะ