คำสัญญาชั่วนิรันดร์

กลิ่นอายของกุหลาบดำที่โรยราผสมผสานกับกลิ่นอายฝนยามค่ำคืนลอยอวลอยู่ทั่วห้องโถงหินอ่อน เร็นรู้สึกได้ถึงความเย็นเฉียบของปลายนิ้วเรียวยาวที่กำลังไล้ไปตามแนวขอบคางของนางอย่างเชื่องช้า ราวกับจิตรกรกำลังประเมินคุณค่าของภาพวาดชิ้นเอกก่อนจะจรดพู่กัน "เจ้ากล้าดียังไง..." น้ำเสียงของวิกตอเรียแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย ดวงตาคู่คมกริบสะท้อนแสงเทียนวับวามราวกับอัญมณีสีแดงเลือดในความมืด "รู้ไหมว่าการย่างก้าวเข้ามาในเขตอาคมของข้า คมเขี้ยวที่พร้อมจะฝังลงบนลำคอของเจ้านั้นไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวที่สุด... แต่เป็นหัวใจของเจ้าเองที่จะไม่มีวันได้คืนกลับไป" เร็นไม่ได้ถอยหนี แม้หัวใจจะเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ดวงตากลมโตสบประสานกับนัยน์ตาคู่ที่ทรงอำนาจนั้นอย่างไร้ความเกรงกลัว นางขยับตัวเข้าใกล้มากขึ้นจนสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากร่างของแวมไพร์สาวผู้ครองค่ำคืนพันปี "ถ้าหัวใจของฉันมันไม่เคยเป็นของฉันตั้งแต่แรก... คุณก็เอาไปสิคะ วิกตอเรีย" เร็นกระซิบแผ่วเบา ทว่ามั่นคงในความรู้สึกของตนเองอย่างยิ่งยวด วิกตอเรียชะงักไปชั่วขณะ ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันเล็กน้อย ความเย็นชาที่เคยปก คลุมดวงหน้านั้นร้าวรานลงชั่วพริบตา ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความโหยหาอันลึกล้ำที่ถูกเก็บกดมานานนับศตวรรษ นิ้วมือที่เคยลูบไล้เปลี่ยนเป็นประคองกรอบหน้าของเร็นเอาไว้แน่นราวกับกลัวว่าภาพตรงหน้าจะเป็นเพียงภาพลวงตา ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวของเร็นและเสียงลมหายใจอันแผ่วเบาของวิกตอเรียที่ดังก้องอยู่ในความมืด แวมไพร์สาวหลับตาลงช้าๆ ผ่อนลมหายใจอุ่นร้อนรดลงบนพวงแก้มเนียน ก่อนจะเอื้อมมืออีกข้างไปยังสร้อยคอโบราณที่สวมอยู่บนลำคอระหงของตนเอง โลหะสีเงินเนื้อเย็นเยียบสลักลวดลายกุหลาบเลื้อยพันรอบคมเขี้ยวถูกถอดออกอย่างทะนุถนอม สัมผัสของมันสะท้อนความหนาแน่นแห่งกาลเวลาและพันธะสัญญาที่ไม่มีวันเสื่อมคลาย "สร้อยเส้นนี้..." วิกตอเรียเอ่ยเสียงสั่นพร่า ดวงตาเปิดขึ้นจ้องมองเร็นอย่างลึกซึ้ง "มันคือโซ่ตรวนแห่งรัตติกาล... เป็นสัญลักษณ์แห่งความเป็นนิรันดร์ที่ข้าไม่เคยให้ผู้ใดมานานนับพันปี ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป เลือดเนื้อ ลมหายใจ และค่ำคืนอันเป็นนิรันดร์ของข้า จะผูกติดอยู่กับจิตวิญญาณของเจ้า เร็น" นางบรรจงสวมสร้อยคอเส้นนั้นลงบนลำคอของเร็นอย่างระมัดระวัง สัมผัสเย็นเฉียบของโลหะปะทะกับผิวเนื้ออุ่นร้อนจนเร็นสะفากเล็กน้อย แต่ความเย็นนั้นกลับแปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ราวกับมีกระแสพลังงานบางอย่างเชื่อมโยงหัวใจของพวกนางเข้าไว้ด้วยกันอย่างถักทอ เร็นยกมือขึ้นแตะจี้กุหลาบเงินนั้นด้วยความรู้สึกที่ตื้นตันจนจุกแน่นในลำคอ นางรับรู้ได้ถึงน้ำหนักแห่งความรับผิดชอบและพันธะสัญญาอันหนักหน่วง แต่นางหาได้หวาดกลัวไม่ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นบนเรียวปากของหญิงสาว "ฉันรับมันค่ะ... และฉันขอสัญญาด้วยวิญญาณของฉัน ว่าไม่ว่ากาลเวลาจะผ่านไปเนิ่นนานเพียงใด หรือแสงตะวันจะแผดเผาจนโลกใบนี้แหลกสลาย คมเขี้ยวของคุณก็จะเป็นสิ่งเดียวที่ฉันยอมจำนน" คำพูดนั้นราวกับค้อนทุบลงบนกำแพงน้ำแข็งสุดท้ายในใจของวิกตอเรีย แวมไพร์สาวดึงร่างของเร็นเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นอกแนบชิดกัน ริมฝีปากเย็นเฉียบประทับลงบนเรียวปากของเร็นอย่างหนักหน่วงและเร่าร้อน เป็นจูบที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหา ความเจ็บปวดในอดีต และคำปฏิญาณแห่งนิรันดร์ เร็นตอบรับสัมผัสรุนแรงนั้นด้วยความเต็มใจ เรียวแขนเรียวโอบกอดรอบลำคอของแวมไพร์สาวไว้แน่น ปล่อยให้รสชาติหวานล้ำและความหอมหวานของสายเลือดเชื่อมโยงพวกนางเข้าเป็นหนึ่งเดียวในความมืดมิด ทว่า ท่ามกลางบรรยากาศแห่งความลึกซึ้งและหอมหวานที่กำลังโอบล้อมทั้งคู่ไว้ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเสียงกระจกแตกละเอียดจากห้องโถงด้านนอกก็ดังแทรกขึ้นมาทำลายความเงียบงัน วิกตอเรียผละออกจากริมฝีปากของเร็นอย่างรวดเร็ว สัญชาตญาณนักล่าตื่นตัวขึ้นทันที ดวงตาสีแดงกวาดมองไปทางประตูด้วยความระแวดระวัง กลิ่นอายอันคุ้นเคยแต่ชวนสะอิดสะเอียนที่แผ่ซ่านเข้ามาทำให้บรรยากาศรอบตัวเย็นยะเยือกยิ่งกว่าเดิม "พวกเขาตามมาเร็วกว่าที่คิด..." วิกตอเรียพึมพำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเย็นชาดุดัน ก่อนที่เร็นจะได้เอ่ยถามสิ่งใด ประตูห้องก็ถูกถีบกระเด็นหลุดจากบานพับ ร่างสูงสง่าในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก แสงไฟจากคบเพลิงด้านนอกสาดส่องให้เห็นใบหน้าที่เร็นไม่มีวันลืม... บุคคลที่ควรจะตายไปจากปาร์ตี้ลับนี้ตั้งแต่วันแรกกลับยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า พร้อมกับคมดาบอาบยาพิษที่สะท้อนแสงไฟวับวาม "หวังว่าเราคงจะไม่รบกวนเวลาอันแสนหวานของท่านนะ... องค์ราชินีแห่งรัตติกาล" เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบเอ่ยขึ้น พร้อมกับเงาสะท้อนนับสิบที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาปิดล้อมพวกนางไว้ทุกด้านอย่างแนบเนียน ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่รัตติกาลอันลึกล้ำในตอนนี้ด้วยกันนะคะ... บลัดดี้แมรี่