การคุกเข่าขอร้องจากอดีตแม่สามีผู้เคยหยิ่งยโส

"คุณทนายความ... ช่วยพูดใหม่อีกครั้งได้ไหมคะ ว่าเมื่อครู่นี้คุณกำลังหมายถึงอะไรกันแน่?" น้ำเสียงของเอวาราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันชนิดที่ทำให้ชายในชุดสูทสีกรมท่าถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เอกสารในแฟ้มหนังราคาแพงถูกเลื่อนเข้ามาใกล้เธออีกนิด บนโต๊ะทำงานหรูหราที่ประดับด้วยแจกันดอกกุหลาบสีขาวบริสุทธิ์—สัญลักษณ์แห่งความมั่งคั่งและอิสรภาพที่เธอเพิ่งแย่งชิงมันกลับคืนมาจากตระกูลวอล์คเกอร์ได้อย่างงดงาม ทนายความหนุ่มผู้กุมความลับครึ่งค่อนเมืองยิ้มเจื่อน เขารู้ดีว่าผู้หญิงตรงหน้าไม่ใช่ "เอวา" คนเดิมที่เคยถูกสามีอย่างคริสเตียนเหยียบย่ำจนจมดินอีกต่อไปแล้ว ร่างบางในชุดสูทเข้ารูปสีครีมดูทรงพลังและน่าเกรงขามยิ่งกว่าประธานบริษัทข้ามชาติเสียอีก "เรียนตามตรงครับคุณเอวา... พินัยกรรมฉบับลับและทรัพย์สินส่วนสุดท้ายของตระกูลมิลเลอร์ที่ถูกซ่อนไว้ ไม่ได้มีเพียงแค่ที่ดินในย่านการค้าใจกลางเมืองเท่านั้น แต่ยังมี 'สิทธิ์ขาดในการถือครองหุ้น 45%' ของเครือโรงแรมโกลเด้นพาราไดซ์ ซึ่งปัจจุบัน... กำลังอยู่ภายใต้การบริหารงานของตระกูลวอล์คเกอร์ครับ" มุมปากของเอวากระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยือกเย็น ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแวววาววับราวกับแมวป่าที่กำลังเจอเหยื่ออันโอชะ *ที่แท้... ขุมทรัพย์ชิ้นโตที่คริสเตียนและแม่บังเกิดเกล้าของเขาพยายามแย่งชิงไปจากเธอก่อนการหย่า ก็คือหุ้นก้อนนี้นี่เอง* เรื่องราวที่ทนายความหนุ่มกำลังเปิดเผย ทำให้ปมปริศนาในใจของเธอคลี่คลายลงในพริบตา ไม่แปลกใจเลยที่อดีตสามีผู้เย่อหยิ่งถึงได้คลุ้มคลั่งและส่งคนตามตื๊อเธอไม่เว้นแต่ละวันหลังจากที่เธอเซ็นใบหย่าอย่างไร้เยื่อใย ทว่า ในขณะที่เอวากำลังจะเอ่ยปากบัญชาการขั้นต่อไป เสียงเคาะประตูกระจกฝ้าหน้าห้องทำงานส่วนตัวก็ดังขึ้นรัวเร็วด้วยความร้อนรน ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! "คุณเอวาคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ!" เลขานุการสาววิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาโดยไม่รอให้เธออนุญาต ลมหายใจหอบถี่จนหน้าอกกระเพื่อม "มี... มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาอาละวาดอยู่ที่หน้าคฤหาสน์ค่ะ เขา... ไม่สิ ท่านผู้หญิงวอล์คเกอร์... แม่สามีเก่าของคุณเอวาค่ะ!" เอวาลุกขึ้นยืนช้าๆ อย่างสง่างาม เธอปัดรอยยับบนกระโปรงทรงสอบอย่างไม่รีบร้อน ราวกับสิ่งที่ได้ยินเป็นเพียงเรื่องลมฟ้าอากาศ ไม่ได้สร้างความประหลาดใจให้เธอแม้แต่น้อย "อืม... มาเร็วกว่าที่ฉันคิดไว้นะคะเนี่ย" เอวาหัวเราะในลำคอเบาๆ น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความขบขันและสมเพชเวทนา "สงสัยว่าธุรกิจโรงแรมหรูหราที่พวกเขารักนักหนากำลังจะล่มสลายจนกู่ไม่กลับแล้วสินะคะ ถึงได้ร้อนรนจนต้องมาวิ่งเต้นหาทางรอดถึงหน้าบ้านฉันแบบนี้" ณ บริเวณลานน้ำพุหินอ่อนหน้าคฤหาสน์หรูสไตล์ยุโรป บรรยากาศตึงเครียดจนแทบจะระเบิดเป็นจุล ร่างของหญิงสูงวัยผู้เคยเชิดหน้าชูตาและมองเอวาเป็นแค่เศษดินรองเท้า ตอนนี้กลับทรุดกายลงคุกเข่าอยู่บนพื้นอิฐบล็อกเย็นเฉียบ เส้นผมที่เคยเซ็ตไว้อย่างประณีตยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาและเครื่องสำอางที่ไหลเยิ้ม สภาพของมาดามเอเลนอร์ วอล์คเกอร์ ในยามนี้ ช่างน่าเวทนาจนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้ เหล่าบอดี้การ์ดชุดดำยืนล้อมรอบด้วยท่าทีระแวดระวัง แต่ไม่มีใครกล้าแตะต้องเธอตามคำสั่งเด็ดขาดของเอวา—*ปล่อยให้เธอดูว่า ความสิ้นหวมันมีรสชาติอย่างไร* "เอวา! เอวา! ได้โปรดเถอะลูก! ออกมาพบฉันที!" เสียงแหบพร่าตะโกนร้องเรียกชื่ออดีตลูกสะใภ้ซ้ำๆ มือที่สวมแหวนเพชรเม็ดโตสั่นเทาจนแทบประคองตัวไม่อยู่ เธอยกมือขึ้นพนมไหว้กราดไปทั่วอากาศอย่างไร้ศักดิ์ศรี "ฉันขอร้องล่ะ... ช่วยตระกูลวอล์คเกอร์ด้วยเถอะนะ!" ประตูคฤหาสน์บานใหญ่เปิดออกช้าๆ พร้อมกับร่างเพรียวบางในชุดสูทหรูที่ก้าวออกมาอย่างมั่นคง เสียงส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดัง *คลิก... คลิก...* เป็นจังหวะ ราวกับเสียงนาฬิกามรณะที่กำลังนับถอยหลังลมหายใจเฮือกสุดท้ายของจักรวรรดิธุรกิจตระกูลวอล์คเกอร์ เอวาหยุดยืนอยู่ตรงขั้นบันไดขั้นบนสุด สายตาก้มมองอดีตแม่สามีผู้เคยเหยียดยามเธอสารพัดด้วยแววตาราบเรียบไร้ความรู้สึก มาดามเอเลนอร์เงยหน้าขึ้นมอง เธอมองเห็นอดีตลูกสะใภ้ที่ตนเคยจงเกลียดจงชัง ยืนสง่างามอยู่เบื้องสูงราวกับราชินีผู้กุมชะตากรรมของโลกทั้งใบ หัวใจของคนแก่ชรากระตุกวูบด้วยความหวาดกลัวอย่างสุดซึ้ง "คุณแม่คะ..." เอวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่ทว่ากลับบาดลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจของผู้ฟัง "ท่านจำวันที่ฉันกราบกรานขอร้องให้เห็นแก่ความสัมพันธ์สามปีที่เราอยู่ร่วมกันได้ไหมคะ? วันนั้น... ท่านบอกว่าฉันมันก็แค่กาฝากไร้ค่า ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะหายใจร่วมแผ่นดินกับตระกูลวอล์คเกอร์" มาดามเอเลนอร์สะอึกสะอื้นจนตัวโยน น้ำตาไหลพรากอาบแก้ม "ฉัน... ฉันผิดไปแล้วเอวา! วันนั้นฉันมันตาบอดเอง! ลูกชายฉัน... คริสเตียนมันก็สำนึกผิดแล้ว ตอนนี้บริษัทกำลังจะล้มละลาย ธนาคารอายัดบัญชีหมดแล้วลูก ถ้าเธอไม่เซ็นยกหุ้น 45% นั้นคืนให้เรา ครอบครัวเราต้องฉิบหายแน่ๆ!" "ฉิบหายงั้นเหรอคะ?" เอวาแค่นหัวเราะเบาๆ ช่างเป็นคำที่ไพเราะเสนาะหูเสียจริงในความรู้สึกของเธอ เธอค่อยๆ ก้าวลงจากบันไดทีละขั้น จนกระทั่งมาหยุดยืนตรงหน้าหญิงสูงวัยที่กำลังคุกเข่าอยู่แทบเท้า เอวาโน้มตัวลงเล็กน้อย กลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยแตะจมูกของมาดามเอเลนอร์ พร้อมกับรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความเย้ยหยัน "ในวันที่ฉันถูกพวกคุณขับไล่ออกจากบ้านโดยไม่ให้ติดตัวไปแม้แต่บาทเดียว พวกคุณเคยคิดถึงคำว่า 'ครอบครัว' บ้างไหมคะ?" ดวงตากลมโตฉายประกายกร้าว "เงินพันล้านที่ฉันหามาได้ด้วยน้ำพักน้ำแรง ถูกพวกคุณสูบฉากไปจนหมดเกลี้ยงเพื่อเอาใจผู้หญิงคนอื่น... ตอนนี้ พอไม่มีเงินมาล้างผลาญ ก็กลายร่างเป็นสุนัขจนตรอก วิ่งมาคุกเข่าขอความเมตตาจากคนที่พวกคุณเคยเหยียบย่ำอย่างนั้นเหรอคะ?" "เอวา... ฉันขอร้อง... จะให้ฉันกราบเท้าเธอก็ได้!" มาดามเอเลนอร์พยายามจะโถมตัวเข้ามากอดข้อเท้าของเธอ แต่บอดี้การ์ดด้านข้างขยับตัวเข้ามาขวางไว้ทันที "ไม่ต้องหรอกค่ะ..." เอวาถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างรังเกียจ เธอยกมือขึ้นปัดเสื้อสูทเบาๆ ราوกับกลัวว่าฝุ่นละอองจากความอับจนจะกระเด็นมาโดนตัว "เพราะต่อให้คุณกราบจนหัวแตก พื้นตรงนี้ก็ไม่มีวันเปลี่ยนใจฉันได้หรอกค่ะ" บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัดลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงสะอื้นไห้ด้วยความสิ้นหวังของหญิงชรา ทว่า ในวินาทีที่มาดามเอเลนอร์กำลังจะหมดสติล้มพับลงไปกับพื้น เสียงเครื่องยนต์คำรามกึกก้องก็ดังสนั่นมาจากฟากฟ้าเหนือคฤหาสน์ เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำใหญ่ติดตราสัญลักษณ์ตระกูลทรงอิทธิพลระดับประเทศ ค่อยๆ บินลดระดับลงจอดบนลานจอดสำรองข้างคฤหาสน์อย่างอลังการ ประตูเฮลิคอปเตอร์เปิดออก เผยให้เห็นร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษที่เพิ่งก้าวลงมา คริสเตียน วอล์คเกอร์... อดีตสามีผู้เย่อหยิ่งและเย็นชา บัดนี้ใบหน้าคมคายเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและแววตาสนสนลนลาน เขากวาดสายตามองมาที่เอวาและมารดาที่กำลังคุกเข่าอยู่ด้วยความตื่นตระหนก ชายหนุ่มพุ่งตรงเข้ามาด้วยความเร็ว ทว่าก่อนที่เขาจะทันได้เอמהชื่อของเธอ เอวาก็ยกมือขึ้นห้าม พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ลึกล้ำเกินกว่าใครจะคาดเดา "ยินดีต้อนรับสู่การล่มสลายนะคะ... อดีสามีที่รัก" (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความสะใจนี้ด้วยกันนะคะ - ม่านหมอกโรแมนซ์)