ค่ำคืนใต้แสงดาวและการเปิดใจครั้งใหญ่

"คุณคิดว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่คะ ท่านประธานคริสเตียน" เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็งกลางฤดูร้อนดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศที่อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกในห้องทำงานส่วนตัว แสงไฟนีออนสีส้มอ่อนจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องกระทบใบพักตร์คมคายที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวของชายหนุ่ม สันกรามของอดีตสามีผู้เย่อหยิ่งขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ดวงตาสองข้างวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างเป็นจุล ทว่าลึก and ลงไปในความเดือดดาลนั้น กลับซ่อนประกายความหวาดกลัวอันเปราะบางที่แม้แต่เจ้าตัวก็ไม่อยากยอมรับ คริสเตียนก้าวเท้าเข้าไปประชิดร่างบางที่ยืนกอดอกพิงขอบหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ นิ้วเรียวยาวของเขาเอื้อมออกไปหมายจะคว้าข้อมือเล็ก แต่เอวากลับเบี่ยงหลบได้อย่างรวดเร็วราวกับปลาไหล ไร้ซึ่งความหวาดหวั่นในแววตาคู่สวยคู่นั้นแม้แต่น้อย "คุณกำลังทำให้ผมบ้า เอวา" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยราบเรียบและเต็มไปด้วยความหยายหยามในอดีต บัดนี้กลับสั่นเครือเล็กน้อยด้วยแรงอารมณ์ "ผู้ชายคนนั้น... มันมีดีอะไรนักหนา ทำไมคุณถึงต้องเอาตัวเข้าไปใกล้ชิดกับมันขนาดนั้น ทั้งที่พวกเรา... ถึงเราจะหย่ากันแล้ว แต่คุณก็ยังเป็น..." "เป็นอะไรหรือคะ?" เอวาเลิกคิ้วขึ้นอย่างเย้ยหยัน ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องมองใบหน้าอันหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อซึมตามไรผม "อดีตภรรยาที่คุณเคยตราหน้าว่าเป็นแค่ตัวภาระ? หรือว่าเป็นผู้หญิงไร้ค่าที่คุณพร้อมจะหย่าให้โดยไม่แม้แต่จะชายตามองเมื่อสามเดือนก่อน?" คำพูดนั้นพุ่งตรงเข้าปักกลางใจของคริสเตียนราวกับลูกศรอาบยาพิษ ชายหนุ่มชะงักงัน ลมหายใจสะดุดกึก ความทรงจำในวันที่เขาเซ็นใบหย่าอย่างไร้เยื่อใยย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจของตนเองในยามนี้ ในเวลานั้นเขาคิดแค่ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่น่ารำคาญ เป็นตัวถ่วงความเจริญของตระกูลใหญ่ แต่ในยามนี้... เมื่อเอวากลับกลายเป็นมหาเศรษฐีผู้กุมหุ้นใหญ่ในเครือบริษัทคู่แข่ง แถมยังเฉิดฉายจนผู้ชายทั่วทั้งเมืองต้องเหลียวหลังมอง เขากลับรู้สึกราวกับว่าหัวใจครึ่งหนึ่งถูกกระชากหายไป "ผมผิดไปแล้ว..." คริสเตียนเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เบาหวิว ราวกับแรงพายุทิฐิทั้งหมดถูกสูบหายไปจนหมดสิ้น ร่างสูงใหญ่ทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งลงบนพรมเปอร์เซียเนื้อนุ่ม มือหนายื่นออกไปแตชายกระโปรงผ้าไหมราคาแพงของเธออย่างสั่นเทา "ตอนนั้นผมตาบอด ผมมันโง่เง่าเองเอวา... ได้โปรด มองผมใหม่อีกครั้งเถอะนะ" ฉากตรงหน้าช่างน่าเหลือเชื่อ หากมีใครมาเห็นท่านประธานผู้ทรงอิทธิพลและเย็นชาที่สุดในมหานครแห่งนี้ กำลังคุกเข่าอ้อนวอนขอความรักจากอดีตภรรยา คนผู้นั้นคงคิดว่าตาฝาดไปแน่ๆ เอวาก้มมองอดีตสามีที่ตอนนี้สภาพไม่ต่างอะไรจาก 'โบ้หนุ่ม' ที่ยอมจำนนตีนนางร้ายอย่างราบคาบ ความรู้สึกสะใจแผ่ซ่านขึ้นมาในอก แต่นอกจากความสะใจแล้ว ลึกๆ เธอกลับสัมผัสได้ถึงความสั่นไหวบางอย่างในแววตาคมคายคู่นั้น ความพยายามอย่างบ้าคลั่งตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา ทั้งการส่งดอกไม้ราคาแพงมาส่งทุกวัน การกว้านซื้อหุ้นบริษัทเพื่อเอามาประเคนให้เธอโดยไม่หวังผลตอบแทน หรือแม้แต่การยืนตากฝนรอหน้าคฤหาสน์ของเธอข้ามคืน... สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่ผู้ชายหย่อหยิ่งคนเดิมจะทำได้เลยสักนิด หญิงสาวถอนหายใจออกมาเบาๆ เปลือกตาสีมุกปิดลงชั่วครู่เพื่อเรียบเรียงความคิด ก่อนจะลืมตาขึ้นจ้องมองเขาด้วยแววตาที่อ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย ลุกขึ้นเถอะค่ะ คริสเตียน" เอวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบขึ้น ไม่มีความโกรธเกรี้ยวเจือปนอีกต่อไป "การทำตัวน่าสมเพชแบบนี้ ไม่ได้ช่วยให้อะไรมันดีขึ้นหรอกนะคะ และที่สำคัญ... เราจบกันไปนานแล้ว" "ผมไม่ยอมจบ!" คริสเตียนเงยหน้าขึ้น ดวงตาสองข้างแดงก่ำด้วยความอัดอั้นตันใจ "ถ้าผมต้องเริ่มต้นจีบคุณใหม่ตั้งแต่ต้น... ต่อให้ผมต้องแลกด้วยทุกอย่างที่ผมมี ผมก็จะทำ! คุณจะเกลียดผม จะด่าผม จะเอาเงินฟาดหัวผมยังไงก็ได้ แต่ขอร้องล่ะเอวา... อย่าผลักไสผมไปให้ผู้ชายคนอื่นอีกเลย" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ เอวามองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสำนึกผิดของเขา หัวใจที่เคยปิดตายเริ่มมีรอยร้าวเกิดขึ้นทีละน้อย ความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาดไหลซ่านเข้ามาในอกอย่างห้ามไม่ได้ แต่ก่อนที่เอวาจะได้เอื้อnเอ่ยถ้อยคำใดออกมาเพื่อทำลายความเงียบ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีมารยาท ตามด้วยเสียงเปิดประตูที่ถูกผลักเข้ามาอย่างไร้การอนุญาต "อุ๊ย! ขอโทษค่ะ แย่จริง ฉันเข้ามาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าคะเนี่ย?" น้ำเสียงแหลมสูงคุ้นหูดังขึ้น พร้อมกับร่างระหงของ 'มีna' อดีตคู่หมั้นสาวตัวร้ายที่พยายามเข้ามาเกาะแกะคริสเตียนอยู่เสมอ ก้าวเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย ชุดเดรสสั้นรัดรูปสีแดงเพลิงขับเน้นผิวขาวผ่อง แต่สายตากลับจดจ้องมาที่ภาพของประธานหนุ่มผู้ทรงอำนาจกำลังคุกเข่าต่อหน้าอดีตภรรยาด้วยความสะใจ คริสเตียนผุดลุกขึ้นยืนทันที ใบหน้าหล่อเหลากลับมาเย็นชาและดุดันขึ้นอีกครั้งในพริบตา สันกรามขบเข้าหากันแน่นด้วยความรำคาญขั้นสุด "ใครอนุญาตให้เธอเข้ามาที่นี่ ออกไปซะมีna!" คริสเตียนคำรามลั่น มีนาหัวפเราะคิกคักในลำคอหล่อนเดินน่องเรียวยาวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน โดยไม่สนใจสายตาดุดันของชายหนุ่มเลยแม้แต่น้อย มือเรียวหยิบเอกสารฉบับหนึ่งขึ้นมาพิจารณา ก่อนจะชูขึ้นสูงให้ทั้งสองคนได้เห็นชัดๆ "แหม ใจร้ายจังเลยนะคะคุณคริสเตียน ฉันแค่เอา 'ข่าวดี' มาฝากต่างหากล่ะคะ..." มีนายกยยิ้มมุมปากอย่างผู้มีชัย "ข่าวที่ว่า... บริษัทคู่ค้าหลักของตระกูลคุณ กำลังจะถอนทุนออกทั้งหมดในคืนนี้... เว้นเสียแต่ว่า คุณจะยอมเซ็นสัญญาตกลงหมั้นหมายกับฉันตามที่ผู้ใหญ่เคยตกลงกันไว้" เอวาหรี่ตามองเอกสารในมือของมีนา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากของนางร้ายสาวทันที ไม่มีทีท่าตกใจแม้แต่น้อย กลับกัน เธอกลับรู้สึกว่าเกมนี้กำลังจะสนุกขึ้นกว่าเดิมเสียอีก "อ๋อ... นี่สินะคะ แผนการต่ำๆ ที่เธอกับพ่อเลี้ยงของเธอร่วมมือกันทำ" เอวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น ก้าวเท้าเข้าไปยืนเคียงข้างอดีตสามีอย่างสง่างาม "คิดว่าใช้วิธีสกปรกแค่นี้ แล้วจะบีบให้คริสเตียนยอมจำนนได้งั้นเหรอคะ?" "แล้วเธอมีปัญญาทำอะไรล่ะ ยัยผู้หญิงตกอับ!" มีนาแผดเสียงใส่ด้วยความหมั่นไส้ "ต่อให้เธอจะรวยมาจากไหน แต่เรื่องธุรกิจระดับพันล้านแบบนี้ เงินสดกระจ้อยร่อนของเธอช่วยอะไรไม่ได้หรอก!" เอวาไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา หญิงสาวเพียงแค่ยกมือขึ้นปัดเศษฝุ่นบนไหล่เสื้อของคริสเตียนเบาๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูออกมาจากกระเป๋าชาネル เลื่อนหน้าจอสองสามครั้งแล้วกดโทรออกด้วยท่าทีสบายอารมณ์ "ค่ะ เลขาซ่ง... จัดการโอนเงินเข้าบัญชีกลางของกลุ่มบริษัทคริสเตียนได้เลยนะคะ... ใช่ค่ะ ห้าหมื่นล้านบาทถ้วน... เอามาจากบัญชีส่วนตัวของฉันเองค่ะ ไม่ต้องใช้เครดิตบริษัท" เสียงหวานเอ่ยสั่งการด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ท่ามกลางความตกตะลึงจนอ้าปากค้างของมีนา และดวงตาที่เบิกกว้างด้วยความคาดไม่ถึงของคริสเตียน และในวินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความจากธนาคารรายใหญ่ที่สุดในประเทศก็ดังขึ้นพร้อมกันบนโทรศัพท์มือถือของทุกคนในห้อง... ม่านหมอกโรแมนซ์ (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและคอยสนับสนุนตอนนี้นะคะ!)