ช็อปปิ้งแบรนด์เนมแบบเหมาทั้งร้านให้พนักงานช็อกตาค้าง

“ขอโทษนะคะ... เมื่อครู่คุณพูดว่าอะไรนะ?” เสียงหัวเราะเบาๆ ที่หลุดออกมาจากริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีแดงกุหลาบของเอวา ช่างบาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของคริสเตียนจนเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ สายตาคมกริบของอดีตสามีผู้เย่อหยิ่งกวาดมองไปที่ชายหนุ่มแปลกหน้าผู้สวมสูทสั่งตัดพิเศษอย่างประณีต ซึ่งยืนเคียงข้างเอวาด้วยท่าทีสนิทสนมเกินกว่าคำว่าเพื่อนร่วมงาน ความโกรธเกรี้ยวที่ถูกกดทับไว้พุ่งพล่านขึ้นมาจนแทบจะระเบิดออกมาทางสายตา คริสเตียนไม่เคยคิดเลยว่าผู้หญิงที่เคยร้องไห้อ้อนวอนขอความรักจากเขา วันนี้จะกล้าหาญถึงขนาดควงผู้ชายคนอื่นมาเดินเย้ยหยันเขาถึงกลางห้างสรรพสินค้าใจกลางเมือง ท่ามกลางสายตาของผู้คนนับร้อยที่เริ่มหันมามองด้วยความสนใจ “เอวา! นี่เธอเสียสติไปแล้วหรือไง ถึงกล้าพาชู้รักมาเดินลอยชายแบบนี้ ทั้งที่เรายังหย่ากันได้ไม่ถึงเดือนดี!” คริสเตียนก้าวเข้ามาประชิดตัวด้วยแรงอารมณ์ มือหนายื่นออกหมายจะคว้าข้อมือเรียวเล็กนั้นด้วยความเคยชิน แต่ทว่า... ปลายเล็บที่ตกแต่งอย่างงดงามกลับยกขึ้นปัดป้องอย่างไม่แยแส พร้อมกับรอยยิ้มเยาะที่มุมปากซึ่งทำเอาความอดทนเส้นสุดท้ายของประธานหนุ่มขาดผึ่ง “คุณคริสเตียนคะ กรุณารักษามารยาทด้วยค่ะ เราหย่ากันอย่างเป็นทางการและเซ็นเอกสารต่อหน้าทนายความเรียบร้อยแล้ว สถานะของเราตอนนี้ไม่ใช่สามีภรรยา แต่เป็น ‘คนแปลกหน้า’ ที่บังเอิญเดินสวนกันต่างหากล่ะคะ” เอวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมจนคนฟังถึงกับพูดไม่ออก ลูคัส ชายหนุ่มผู้มาใหม่และมีฐานะเป็นถึงทายาทกลุ่มธุรกิจนำเข้ารถยนต์หรูระดับโลก ขยับตัวเข้ามาบังร่างเพรียวบางของเอวาไว้เล็กน้อย พร้อมกับส่งยิ้มสุภาพแต่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันตามวิถีของนักธุรกิจผู้กุมชัยชนะ “ดูเหมือนว่าอดีตสามีผู้ทรงเกียรติจะยังทำใจรับความจริงไม่ได้สินะครับ คุณเอวา... ผมว่าเราอย่าเสียเวลากับคนประเภทนี้เลยดีกว่าครับ บรรยากาศในร้านเสื้อผ้าตรงโน้นดูน่าสนใจกว่าเยอะเลย” ลูคัสหันมาเอ่ยกับหญิงสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แตกต่างจากคริสเตียนราวฟ้ากับเหว “นั่นสินะคะ ลูคัส... ฉันก็รู้สึกว่าอากาศแถวนี้เริ่มหายใจไม่ค่อยออกเหมือนกันค่ะ คงเพราะมีมลพิษทางสายมากเกินไป” เอวาปรายตามองอดีตสามีด้วยหางตาก่อนจะหมุนตัวเดินนินทาออกไปอย่างสง่างาม ทิ้งให้คริสเตียนยืนกำหมัดแน่นจนข้อต่องอขาวโพลนด้วยความแค้นเคือง เป้าหมายของทั้งคู่ในยามบ่ายนี้ไม่ใช่แค่การเดินเล่นฆ่าเวลา แต่เป็น ‘การช็อปปิ้งล้างแค้น’ ที่เอวาตั้งใจจะใช้เงินจำนวนมหาศาลที่ได้จากการฟ้องหย่าและทรัพย์สินที่ระบบมอบให้ มาสร้างความสะใจให้สาสกับความช้ำใจในอดีต ร้านบูติกแบรนด์หรูสัญชาติฝรั่งเศสระดับไฮend ที่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางศูนย์การค้า คือเป้าหมายแรก พนักงานขายต้อนรับในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทโค้งคำนับให้อย่างนอบน้อมตามหน้าที่ แม้ในใจจะแอบประเมินชุดลำลองที่เอวาสวมใส่ ซึ่งแม้จะเป็นแบรนด์เนมแต่ก็ไม่ใช่คอลเลกชันล่าสุด “ยินดีต้อนรับสู่แกลเลอรีของเราค่ะ ไม่ทราบว่าคุณลูกค้ากำลังมองหาเครื่องประดับหรือกระเป๋าคอลเลกชันไหนเป็นพิเศษไหมคะ” พนักงานหญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาต้อนรับด้วยรอยยิ้มมาตรฐาน แต่สายตากลับเหลือบมองกระเป๋าถือของเอวาด้วยความสงสัยระคนดูถูกเล็กน้อย เอวาไม่ได้ใส่ใจกับสายตาคู่นั้น เธอกวาดสายตามองไปรอบร้านที่มีเสื้อผ้า กระเป๋า และรองเท้าคอลเลกชันลิมิเต็ดอิดิชั่นจัดแสดงอยู่บนชั้นกระจกใสประกายเพชร ก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างถูกใจ “ฉันไม่ได้มองหาแค่ชิ้นเดียวหค่ะ...” เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นเบาๆ แต่กลับก้องกังวานไปทั่วร้านที่เงียบสงบ “ฉันต้องการให้คุณเก็บสินค้าทุกชิ้นในคอลเลกชันนี้... ทั้งกระเป๋า รองเท้า และชุดเดรส ตั้งแต่ไซส์เล็กสุดจนถึงใหญ่สุด ห่อใส่กล่องให้หมด” พนักงานขายสาวชะงักกึก ดวงตาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ คิดว่าตนเองหูฝาดไป “ขอประทานอภัยนะคะคุณลูกค้า... เมื่อครู่คุณหมายถึง...” “ฉันบอกว่า ฉันจะเหมาทั้งร้านค่ะ” เอวาย้ำชัดถ้อยชัดคำ พร้อมกับหยิบแว่นกันแดดแบรนด์โปรดขึ้นมาสวมทับใบหน้าเรียวสวย “ทุกอย่างที่ตั้งโชว์อยู่ในร้านนี้ และในคลังสินค้าสำรอง ห้ามเหลือแม้แต่ชิ้นเดียว จัดการแพ็กใส่กล่องให้เรียบร้อยภายในสิบนาทีนี้ค่ะ” ผู้จัดการร้านชายวัยกลางคนรีบก้าวเท้าเข้ามาแทรกกลางวงสนทนาด้วยสีหน้าตกใจระคนหวาดระแวง เขามองหน้าเอวาด้วยความไม่แน่ใจว่านี่คือการกลั่นแกล้งของเด็กสาวหรือเศรษฐีตัวจริงกันแน่ “คุณลูกค้าครับ... สินค้าในร้านของเราทุกชิ้นเป็นสินค้านำเข้าราคาแพง มูลค่ารวมกันทั้งหมดเกรงว่าจะ... เกินกว่าสิบล้านบาทนะครับ” ลูคัสที่ยืนกอดอกดูเหตุการณ์อยู่เงียบๆ หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ “สิบล้านบาทแค่นี้ สำหรับคุณเอวาแล้ว มันก็แค่เศษเงินทอนจากการซื้อกาแฟตอนเช้าเท่านั้นแหละครับ รีบทำตามที่เธอบอกเถอะ อย่าเสียเวลาเลย” เอวาไม่พูดพร่ำทำเพลง เธอล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าถือหนังจระเข้ราคาแพง หยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทที่ทำจากโลหะไทเทเนียมแท้ ฝังเพชรเม็ดเล็กๆ ตรงมุมบัตร ซึ่งเป็นบัตรสิทธิพิเศษไร้วงเงินที่ออกให้เฉพาะมหาเศรษฐีติดอันดับโลกไม่กี่คนใน “รูดบัตรนี้ค่ะ แล้วถ้าบริการดี ฉันจะมีทิปให้อย่างงาม” พนักงานขายรับบัตรโลหะหนักอึ้งนั้นด้วยมือที่สั่นเทา เธอรีบเดินไปที่เครื่องรูดบัตรด้วยความประหม่า ท่ามกลางสายตาของลูกค้าคนอื่นๆ ที่เริ่มหยุดเดินและหันมามุงดูเหตุการณ์ด้วยความตื่นเต้น ทุกคนต่างลุ้นระทึกว่าบัตรใบนั้นจะเป็นของจริงหรือแค่บัตรปลอมที่ทำขึ้นมาเพื่อเรียกร้องความสนใจ *ติ๊ด! เสียงสัญญาณผ่านการอนุมัติ ดังขึ้นอย่างกังวาน* หน้าจอเครื่องรูดบัตรปรากฏข้อความสีเขียวเด่นชัด: **‘TRANSACTION APPROVED’** พร้อมกับยอดเงินมหาศาลที่ถูกหักออกไปอย่างไร้รอยต่อ ผู้จัดการร้านหน้าซีดเผือด เข่าอ่อนยวบลงไปกองกับพื้นในทันที รีบคลานเข้าไปหมอบกราบแทบเท้าของเอวาด้วยความตื่นตระหนกและหวาดกลัวสุดขีด เมื่อตระหนักได้ว่าตนเองเพิ่งจะเสียมารยาทกับมหาเศรษฐีตัวจริงเสียงจริงเข้าให้แล้ว “ทะ... ท่านประธาน... เอ้ย! คุณเอวาผู้ทรงเกียรติ! ขอประทานอภัยด้วยครับที่พวกเราเสียมารยาท! ทางเราจะรีบจัดการแพ็กสินค้าทั้งหมดส่งตรงถึงคฤหาสน์ของคุณทันทีครับ!” เอวาก้มมองผู้จัดการร้านที่กำลังกราบกรานอยู่แทบเท้าด้วยรอยยิ้มเยдяเย็นชา ดวงตากลมโตฉายแววสะใจอย่างปิดไม่มิด ความรู้สึกของการใช้เงินฟาดหัวคนจนพวกมันต้องสยบแทบเท้า ช่างเป็นรสชาติที่หอมหวานยิ่งกว่าไวน์ชั้นดีเสียอีก ทว่า... ในจังหวะที่เธอกกำลังจะหันหลังเดินออกจากร้านเพื่อไปช็อปปิ้งต่อที่อื่น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยจนน่าสะพรึงกลัว “คิดว่าจะหนีพ้นหรือไง... เอวา?” เอวาชะงักกึก รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างไปชั่วขณะ เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อหันกลับไปพบกับร่างสูงใหญ่ของคริสเตียนที่ยืนขวางทางออกไว้ทั้งหมด ดวงตาสีเข้มคู่นั้นไม่ได้มีแววโกรธเกรี้ยวเหมือนเมื่อครู่ แต่มันกลับลุกโชนไปด้วยประกายบางอย่างที่อันตรายและคาดเดาไม่ได้ยิ่งกว่าเดิม—ประกายของความคลั่งรักที่กำลังจะแปรเปลี่ยนเป็นความบ้าคลั่ง! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนความสะใจนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!