การปรากฏตัวของอดีตสามีผู้สำนึกช้าไปหน่อย

เสียงปิดประตูรถหรูรุ่นลิมิเต็ดเอดิชั่นดังขึ้นอย่างนุ่มนวล ทว่ากลับสร้างแรงสั่นสะเทือนในความรู้สึกของเอวาได้ไม่น้อย ร่างสูงสง่าในชุดสูททักซิโด้สั่งตัดพิเศษเข้ารูปของ ‘คริสเตียน ลี’ ก้าวเท้าลงมาเหยียบพื้นหินอ่อนหน้าคฤหาสน์ส่วนตัวของเธอ ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬคู่นั้นกวาดมองไปรอบบริเวณด้วยความประหลาดใจระคนไม่อยากเชื่อสายตา จากคฤหาสน์หลังเก่าที่เคยเงียบเหงาและเต็มไปด้วยฝุ่นผงในความทรงจำ บัดนี้มันกลับถูกเนรมิตใหม่ให้กลายเป็นคฤหาสน์สไตล์นีโอคลาสสิกที่ประดับประดาด้วยโคมระย้าคริスタルระยิบระยับ สวนหย่อมรอบด้านถูกจัดแต่งด้วยกุหลาบพันธุ์หายากส่งกลิ่นหอมกรุ่นลอยละล่องไปทั่ว นี่น่ะหรือคือสถานที่ที่อดีตภรรยาผู้ถูกเขี่ยทิ้งอย่างไร้เยื่อใยใช้ซุกหัวนอน? “คุณมาทำอะไรที่นี่คะ, คุณคริสเตียน” น้ำเสียงหวานใสแต่แฝงไว้ด้วยความเย็นชาดังขึ้นจากระเบียงชั้นสอง เอวาในชุดนอนผ้าไหมสีมุกทิ้งตัวพิงราวระเบียงอย่างสบายอารมณ์ เส้นผมยาวสลวยสีน้ำตาลเข้มทิ้งตัวเคลียแผ่นหลังเนียนนุ่ม มือขวาเรียวยาวคั้นแก้วคริสตัลใสบรรจุไวน์แดงวินเทจราคาแพงระยับ ท่าทีของเธอไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ราวกับกำลังยืนชมการแสดงละครสัตว์ข้างถนน มากกว่าการเผชิญหน้ากับอดีสามีผู้ทรงอิทธิพลที่บินข้ามทวีปมาหาในยามวิกาล คริสเตียนแหงนเงยขึ้นมอง ร่างสูงชะงักไปเล็กน้อย ภาพของเอวาในอดีตที่มักจะนั่งซึมเศร้า รอคอยการกลับบ้านของเขาด้วยแววตาอ้อนวอนและชุดนอนเรียบเชย... ได้มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงหญิงสาวผู้ทรงเสน่ห์ เย้ายวน และเปล่งประกายเจิดจ้าเสียจนเขารู้สึกแสบตา ความงามของเธอดึงดูดสายตาเขาอย่างรุนแรง ชนิดที่ต่อให้เป็นนางแบบระดับโลกที่เขาควงออกงานสังคมบ่อยครั้ง ก็ยังเทียบรัศมีไม่ได้เลยสักนิด “ฉันถามว่าคุณมาทำอะไรที่นี่ดึกดื่นแบบนี้คะ” เอวาเอ่ยย้ำอีกครั้ง รอยยิ้มมุมปากของเธอช่างเย้ายวนและเย้ยหยันในคราเดียวกัน “หรือว่า... ทนายความของคุณยังจัดการเอกสารไม่เรียบร้อย เลยต้องให้ประธานบริษัทผู้ยิ่งใหญ่บินมาเซ็นใบหย่าด้วยตัวเองถึงห้องนอนฉันเลยหรือคะ?” “เอวา เลิกเล่นเกมประสาทนี่ได้แล้ว” คริสเตียนกัดกรามแน่น สันจاوคมสันขึ้นเป็นสันนูนด้วยความไม่สบอารมณ์ เขาก้าวฉับๆ เข้ามาหยุดยืนอยู่ใต้ระเบียงที่เธอยืนอยู่ เงยหน้าขึ้นสบตากับเธอตรงๆ “ฉันไม่ได้มาเพื่อเรื่องไร้สาระพวกนั้น เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้ เรามีเรื่องต้องเคลียร์กันให้รู้เรื่อง” “เคลียร์?” เอวาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไพเราะราวกับเสียงกระดิ่งเงิน แต่กลับบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของคนฟัง “ระหว่างเรามันไม่มีอะไรต้องเคลียร์แล้วนะคะคุณคริสเตียน ใบหย่าก็เซ็นแล้ว ทรัพย์สินส่วนตัวก็แบ่งกันชัดเจนแล้ว หรือว่า... คุณเกิดเสียดายเงินก้อนโตที่ต้องจ่ายค่าชดเชยให้ฉันขึ้นมาล่ะคะ?” “คุณคิดว่าฉันเดือดร้อนเรื่องเงินรึไง?!” คริสเตียนสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาเข้มข้นขึ้นด้วยความหงุดหงิด ประธานหนุ่มผู้กุมเศรษฐกิจครึ่งประเทศไม่เคยถูกใครปฏิเสธหรือพูดจาเยาะเย้ยใส่หน้าเช่นนี้มาก่อน โดยเฉพาะจากผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าเป็นแค่ ‘ดอกไม้ประดับ’ ในบ้าน “ถ้าไม่เดือดร้อน แล้วคุณจะถ่อสังขารมาหาผู้หญิงที่ถูกคุณเขี่ยทิ้งกลางดึกทำไมล่ะคะ?” เอวาจิบค่อยๆ ไวน์ในแก้ว ดวงตากลมโตคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อย สำรวจสำนวนการแต่งกายและท่าทีของอดีสามีด้วยสายตาสมเพชแกมเอ็นดู “อ้อ... หรือว่าแม่นางเอกเบอร์หนึ่งคนนั้น เริ่มมือเติบจนคุณเริ่มกระเป๋าฉีกแล้วคะ ถึงได้นึกถึงภรรยาเก่าคนนี้ขึ้นมา?” คำพูดแทงใจดำนั้นทำให้คริสเตียนชะงักไปชั่วขณะ เขานิ่งอึ้ง ไม่ใช่เพราะเธอพูดถูกเรื่องเงิน แต่เพราะเขาเพิ่งรู้ตัวว่า... เขาลืมเรื่องของลิเดียไปเสียสนิทตั้งแต่ก้าวเข้ามาในอาณาเขตแห่งนี้ สิ่งเดียวที่ดึงดูดสายตาและสติสัมปชัญญะของเขาตั้งแต่เมื่อครู่ มีเพียงรอยยิ้มและแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงของอดีตภรรยาคนนี้ ผู้หญิงที่ครั้งหนึ่งเคยวิ่งตามตื๊อเขาอย่างไร้ศักดิ์ศรี... บัดนี้กลับยืนอยู่เบื้องสูง มองลงมาที่เขาด้วยสายตาของผู้เหนือกว่า “คุณเปลี่ยนไปมากนะ เอวา” คริสเตียนลดโทนเสียงลง ความเกรี้ยวกราดเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกประหลาดลึกซึ้งที่เขาอธิบายไม่ถูก “คุณไม่ได้เป็นแบบนี้... คุณไม่ใช่เอวาคนเดิม” “แน่นอนค่ะ” เอวาวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะข้างตัว เสียงกระทบกันเบาๆ ก้องกังวานในความเงียบสงัด เธอก้าวเดินช้าๆ มายังขอบระเบียงโน้มตัวลงมองเขาเล็กน้อย แสงไฟนวลตาจากโคมระเบียงขับให้ผิวเนียนละเอียดของเธอดุจดั่งประกายไข่มุก “เพราะเอวาคนโง่ที่เอาแต่ร้องไห้ฟูมฟายและยอมให้คุณเหยียบย่ำ... ตายไปตั้งแต่คืนที่คุณพาผู้หญิงคนนั้นเข้าบ้านแล้วล่ะค่ะ” คำพูดนั้นเฉียบคมราวนโยบายเชือดเฉือน คริสเตียนรู้สึกราวกับมีมือที่มองไม่เห็นมาบีบรัดที่ขั้วหัวใจ ความรู้สึกเจแปลบแปลกปลอมแล่นริ้วขึ้นมาจนเขาต้องขมวดคิ้วมุ่น นี่คือความรู้สึกผิดงั้นหรือ? เขาไม่เคยรู้จักมันมาก่อนตลอดชีวิตการเป็นนักธุรกิจผู้เลือดเย็น “เปิดประตูให้ฉัน เอวา... เราต้องคุยกันดีๆ” เสียงของเขาอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว แววตาที่เคยแข็งกร้าวเจือไปด้วยความเว้าวอนอย่างน่าประหลาด “ฉันรู้ว่าฉันทำผิดต่อคุณ แต่เรื่องบางเรื่อง... มันมีเหตุผลที่—” “เหตุผลเหรอคะ?” เอวาแค่นหัวเราะ ดวงตาคู่สวยประกายแสงวิบวับด้วยความสนุกสนาน “ไม่ต้องเสียเวลาหาข้อแก้ตัวหรอกค่ะ เสียเวลาเปล่าๆ เพราะต่อให้คุณมีเหตุผลที่ดีแค่ไหน มันก็ซื้อเวลาในชีวิตฉันไม่ได้หรอกค่ะ” ติ๊ด! เสียงปลดล็อกประตูรั้วอัตโนมัติดังขึ้น พร้อมๆ กับประตูคฤหาสน์ด้านล่างที่ค่อยๆ เปิดอ้าออกช้าๆ เชิญชวนให้ผู้มาเยือนก้าวเข้ามา คริสเตียนนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่มุมปากหยักจะได้รูปจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย คิดว่าในที่สุดเธอก็ใจอ่อนและยอมรับฟังเขาแล้ว ร่างสูงก้าวเท้าเดินมุ่งหน้าเข้าไปยังตัวคฤหาสน์ด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม ทว่า... เมื่อเขาเดินผ่านประตูเข้ามาและก้าวเข้าสู่ห้องรับแขกโอ่อ่า กลิ่นหอมของชาคาโมมายล์จางๆ กลับลอยมาปะทะจมูก พร้อมกับร่างของชายหนุ่มอีกคนหนึ่งที่กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ราคาแพง นัยน์ตาสีฟ้าประกายอบอุ่นและรอยยิ้มทรงเสน่ห์ของชายแปลกหน้าคนนั้น ทำให้คริสเตียนต้องหยุดชะงักฝีเท้าลงทันที “อ้าว... คุณคริสเตียน ลี?” ชายหนุ่มแปลกหน้าเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเย้ยหยันนิดๆ พร้อมกับหมุนแก้วบรั่นดีในมือเล่นอย่างสบายอารมณ์ “ดึกดื่นป่านนี้แล้ว ประธานบริษัทใหญ่โตอย่างคุณ ถึงกับต้องบุกมาถึงบ้านพักส่วนตัวของ ‘คู่หมั้นคนใหม่’ ของผมด้วยตัวเองเลยหรือครับเนี่ย?” คริสเตียนเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านขึ้นมาถึงขมับเมื่อได้ยินคำว่า ‘คู่หมั้น’ จากปากของชายแปลกหน้าคนนี้! (ขอบือขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความแซ่บนี้เสมอนะคะ มาลุ้นกันต่อว่าสามีเก่าโบกปูนคนนี้จะดิ้นพล่านแค่ไหนในตอนหน้าค่ะ!) — ม่านหมอกโรแมนซ์