การปะทะของขั้วตรงข้าม

เสียงสัญญาณเตือนระดับสามกะพริบเป็นสีแดงฉาน สะท้อนลงบนม่านตาของเอเลียส วอน ราวกับคราบเลือดที่ถูกสาดซัดบนกระจกห้องนักบิน ความกดอากาศต่ำในเขตหวงห้ามเซกเตอร์เจ็ดทำให้ผิวหนังรู้สึกชาหนึบ ทว่าความหนาสั่นไหวของบรรยากาศรอบตัวกลับเทียบไม่ได้เลยกับความเย็นเยียบในสมองของเขา หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้ายังคงฉายรหัสประจำตัวชุดเดิมซ้ำไปซ้ำมา—รหัสสิบสองหลักที่เขาจดจำฝังใจมานานถึงสามสิบปี มันคือรหัสของพ่อผู้สูญหายไปพร้อมกับยานสำรวจ *‘วิศวกรความว่างเปล่า’* อย่างเขาไม่เคยเชื่อในปาฏิหาริย์หรือโชคชะตา ตรรกะของเอเลียสถูกสร้างขึ้นมาจากความสูญเสียและเศษซากโลหะที่ไร้ชีวิต แต่ในวินาทีนี้ ตัวเลขเหล่านั้นกลับกำลังท้าทายทุกสมมติฐานทางวิทยาศาสตร์ที่เขายึดถือ "คุณกำลังทำลายสถิติความดื้อด้านของมนุษยชาติอยู่รู้ตัวไหมครับ, คุณวอน" น้ำเสียงทุ้มต่ำและติดจะเย้ยหยันเล็กน้อยดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลัง แสงไฟฉุกเฉินสีแดงอาบไล้ร่างสูงโปร่งของคัลเลน ไรซ์ ที่ก้าวออกมาจากเงาเสาคานเหล็กกล้าของซากยานอวกาศโบราณ มือขวาของนักกู้ซากอิสระผู้นี้ถือประแจแรงโน้มถัดขนาดใหญ่ไว้หลวมๆ ท่าทางไม่ได้ดูคุกคาม แต่ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าอันไร้ระเบียบนั้นกลับเต็มไปด้วยความระแวดระวังและพราวดوยประกายบางอย่างที่อ่านยาก เอเลียสไม่ได้หันกลับไปทันที นิ้วเรียวยังคงแตะค้างอยู่เหนือแป้นพิมพ์โฮโลแกรม เขาควบคุมจังหวะการหายใจให้สม่ำเสมอ ก่อนจะหมุนเก้าอี้ช้าๆ เผชิญหน้ากับชายผู้ที่ระบบความปลอดภัยของสถานีระบุว่าเป็น ‘ภัยคุกคามระดับสูง’ "เขตนี้ถูกประกาศให้เป็นเขตกักกันความปลอดภัยระดับสูงสุด ตามสนธิสัญญาการเดินเรืออวกาศมาตราที่เก้า การที่คุณก้าวเข้ามาที่นี่ ไม่เพียงแต่ผิดกฎหมาย แต่ยังแสดงถึงความไร้ซึ่งสติปัญญาในการรักษาชีวิตของตัวเองด้วยครับ, คุณไรซ์" เอเลียสกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบสนทนา ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก แม้ว่าระยะห่างระหว่างเขากับอดีตทหารผู้พลิกผันมาเป็นนักกู้ซากจะเหลือเพียงไม่กี่เมตรก็ตาม คัลเลนหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและก้องกังวานอยู่ในห้องควบคุมที่เงียบงัด เขาก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นอายของน้ำมันเครื่องและออโซนจางๆ ลอยมาปะปนกับอากาศที่อัดแน่นด้วยความตึงเครียด "กฎหมายเหรอครับ?" คัลเลนยิ้มมุมปาก ดวงตาสสีเข้มกวาดมองไปทั่วแผงวงจรที่ถูกแฮก "สำหรับคนที่ใช้ชีวิตอยู่กับการเก็บกวดเศษซากความล้มเหลวของคนอื่นอย่างพวกเรา กฎหมายมันก็เป็นแค่กระดาษชำระที่หมดอายุการใช้งานไปแล้วนั่นแหละครับ โดยเฉพาะในสถานที่ที่แม้แต่เงาของตัวเองยังทิ้งไว้ไม่ได้แบบนี้" สายตาของคัลเลนเหลือบไปเห็นหน้าจอโฮโลแกรมที่ยังคงค้างรหัสลับนั้นอยู่ รอยยิ้มเยาะหยันบนใบหน้าของนักกู้ซากค่อยๆ เลือนหายไป แทนที่ด้วยความเงียบงันที่ลึกซึ้งขึ้น เขาสังเกตเห็นความเกร็งเล็กน้อยที่สันกรามของวิศวกรหนุ่มผู้เย็นชา "ดูเหมือนว่าเราไม่ได้มาแย่งชิงแผงควบคุมพลังงานกันอย่างที่ผมคิดสินะครับ" คัลเลนเปลี่ยนน้ำเสียงให้จริงจังขึ้นอย่างรวดเร็ว "สิ่งที่คุณกำลังพยายามถอดรหัส... มันไม่ใช่ระบบรักษาความปลอดภัยของสถานีนี้ แต่มันคือสัญญาณชีพจากนรกขุมไหนกันแน่?" "มันไม่ใช่เรื่องที่คุณต้องใส่ใจ" เอเลียสลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขามีความสูงไล่เลี่ยกับคัลเลน ทว่าบุคลิกกลับให้ความรู้สึกเหมือนกำแพงน้ำแข็งที่พร้อมจะบดขยี้ทุกสิ่งที่เข้าใกล้ "หน้าที่ของคุณคือการถอนตัวออกไปจากเซกเตอร์นี้ก่อนที่ระบบป้องกันอัตโนมัติจะเริ่มกระบวนการกวาดล้าง หรือถ้าคุณชอบความตายแบบไร้ตัวตน ผมก็ยินดีที่จะอำนวยความสะดวกให้" "ปากคอเราะร้ายสมกับที่เป็นมันสมองอันดับหนึ่งของสภาวิศวกรรมดีนี่ครับ" คัลเลนก้าวเข้ามาประชิดจนเกือบจะสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากตัวของอีกฝ่าย เขาสบตาเอเลียสนิ่งโดยไม่หลบเลี่ยง "แต่คุณรู้อะไรไหม, คุณวอน? คนที่พยายามสร้างกำแพงน้ำแข็งรอบตัวหนาเตอะขนาดนี้ มักจะมีรอยร้าวที่เปราะบางที่สุดซ่อนอยู่ข้างในเสมอ... และรหัสที่คุณกำลังพยายามเปิดมันเมื่อครู่ มันกำลังทำให้กำแพงของคุณสั่นจนน่าเวทนาเลยล่ะครับ" คำพูดนั้นเฉียบคมราวนำ้แข็งที่ถูกลับจนบางเฉียบ มันเจาะทะลวงผ่านเกราะป้องกันทางจิตวิทยาที่เอเลียสเพียรสร้างมาตลอดสามสิบปี ความโกรธวูบหนึ่งไต่ขึ้นมาตามเส้นเลือดในขมับ แต่ถูกกดทับด้วยสัญชาตญาณแห่งความเยือกเย็นอย่างรวดเร็ว เอเลียสขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีก จนหน้าอกเกือบจะชนกับเสื้อแจ็คเก็ตหนังเทียมที่ผ่านการใช้งานมาอย่างโชกโชนของอีกฝ่าย ระยะห่างที่ลดลงทำให้ทั้งคู่สามารถได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน กลิ่นอายอันตรายและแรงดึงดูดประหลาดบางอย่างแผ่ซ่านออกมาระหว่างขั้วตรงข้ามทั้งสอง "คุณคิดว่าตัวเองรู้จักผมดีพอที่จะวิเคราะห์จิตวิทยาของผมแล้วอย่างนั้นเหรอครับ, อดีตนาวิกโยธินผู้ทรยศ?" เอเลียสกระซิบเสียงต่ำ ลมหายใจอุ่นปะปนกับความเย็นของอากาศในห้อง "คนอย่างคุณไม่มีวันเข้าใจหรอกว่าความรู้สึกของการเฝ้ารอเสียงตอบรับจากความว่างเปล่ามันเป็นอย่างไร คุณมันก็แค่สุนัขล่าเนื้อที่วิ่งตามกลิ่นเงินและเศษเหล็กมีค่าไปวันๆ" คัลเลนไม่ได้ถอยหนี รอยยิ้มมุมปากกลับปรากฏขึ้นอีกครั้ง ทว่าแววตาคู่นั้นกลับลึกล้ำและดุดันขึ้น "ผมอาจจะเคยเป็นสุนัขล่าเนื้อ, คุณวอน... แต่สุนัขตัวนี้แหละที่รู้ว่า เจ้าของรหัสที่คุณกำลังพยายามติดต่อ เขาไม่ได้หายไปเพราะอุบัติเหตุอย่างที่รายงานของทางการโกหกหรอกนะครับ" คำพูดนั้นหยุดชะงักลมหายใจของเอเลียสไปชั่วขณะ โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุน แรงกดดันในห้องควบคุมลดลงเหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นระรัวในอก ก่อนที่เอเลียสจะได้เอ่ยปากถามอะไร เสียงคำรามต่ำๆ จากระบบภายในก็ดังขึ้น พร้อมกับที่หน้าจอหลักทั้งหมดดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิด มีเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีแดงที่กะพริบถี่ขึ้นเป็นจังหวะกระชั้นชิด *ปี๊ب... ปี๊บ... ปี๊บ...* ไม่ใช่เสียงเตือนภัยจากระบบอัตโนมัติของสถานี แต่เป็นสัญญาณชีพจรภายนอกฮัลล์ยาน... เสียงเคาะโลหะดังขึ้นสามครั้งจากด้านนอกกระจกห้องสูญญากาศ ราวกับมีบางสิ่ง—หรือบางคน—กำลังยืนรอคอยอยู่นอกตัวยาน ในระยะที่มนุษย์ไม่ควรจะสามารถมีชีวิตอยู่ได้ คัลเลนหันขวับไปมองนอกหน้าต่างทันที สีหน้าที่เคยผ่อนคลายและเยาะหยันแปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด เขารีบคว้าอุปกรณ์สื่อสารภาคสนามขึ้นมาแนบหู ขณะที่เอเลียสพุ่งตัวกลับไปที่แผงควบคุมหลักเพื่อพยายามกู้ระบบภาพจำลองภายนอก นิ้วเรียวรัวแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วสูงสุด ภาพจากกล้องนอกตัวยานค่อยๆ ปรับความคมชัดท่ามกลางละอองฝุ่นอวกาศ บนหน้าจอโฮโลแกรมที่ปรากฏขึ้นอีกครั้ง... ไม่ใช่ภาพของซากยานสำรวจหรือเศษอุกกาบาต แต่มันคือภาพเงาของยานสำรวจรุ่นโบราณลำเดียวกันกับของพ่อเขา—ยานที่ควรจะสลายกลายเป็นผุยผงไปตั้งแต่สามสิบปีก่อน—กำลังลอยลำเคียงคู่ขนานไปกับสถานีนี้อย่างเงียบเชียบ และที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ... บนกาบยานลำนั้น มีรอยมือสีดำสนิทประทับอยู่ เป็นรอยมือของมนุษย์ที่สดใหม่ ราวกับเพิ่งถูกทิ้งไว้เมื่อไม่กี่วินาทีก่อนนี้เอง ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดนี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ