สมการที่ไม่มีใครต้องการ

"ถ้าเวทมนตร์คือกระแสธารแห่งจักรวาล เช่นนั้นเศษผงธุลีอย่างเจ้า คงเป็นก้อนกรวดที่ขวางทางน้ำไม่ให้ไหลเวียนสินะ ลูเซียน" เสียงหัวเราะเยาะหยันที่ดังระคนกับเสียงซุบซิบในห้องโถงใหญ่แห่งราชวิทยาลัยเวทมนตร์อาร์คานา สะท้อนก้องผ่านเสาหินอ่อนสลักลายอักษรโบราณ กลิ่นอายของละอองเวทมนตร์ธาตุไฟที่ถูกจุดขึ้นเพื่อแสดงแสนยานุภาพยังคงลอยอบอวลในอากาศ บ่งบอกถึงผลการประเมินพลังธาตุประจำตัวของเหล่านักเรียนปีหนึ่งที่เพิ่งเสร็จสิ้นลงไป ลูเซียน ยืนนิ่งอยู่กลางลานพิธี ดวงตาคู่คมสีเทาเข้มกวาดมองแผ่นศิลาศิลาจารึกมานาตรงหน้า ซึ่งในยามนี้ปรากฏเพียงความว่างเปล่าไร้ซึ่งประกายแสงใดๆ ต่างจากเพื่อนร่วมชั้นคนอื่นที่ต่างมีออร่าเวทมนตร์สีสันต่างๆ เปล่งประกายห่อหุ้มร่างกาย รอบกายของเด็กหนุ่มเต็มไปด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์และสมเพชเวทนา ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า ภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉยราਤน้ำแข็ง ลูเซียนกำลังคำนวณโครงสร้างตรรกะมานาในอากาศด้วยสมองส่วนลึกอย่างรวดเร็ว—อัตราการไหลเวียนของมานาในห้องนี้มีความหนาแน่น 42.8 โมลต่อลูกบาศก์เมตร ซึ่งเป็นเงื่อนไขที่สมบูรณ์แบบสำหรับการจุดชนวนเวทมนตร์พื้นฐาน ทว่าปัญหาไม่ได้อยู่ที่สภาพแวดล้อม หากแต่มันอยู่ที่ 'ตัวบท' ของตำราเวทมนตร์ที่ถูกสืบทอดกันมานับพันปีต่างหาก กฎเกณฑ์ที่ว่าด้วยการท่องจำคาถาและการเพ่งจิตเพื่อดึงพลังจากธรรมชาติ... สำหรับลูเซียนแล้ว มันคือสมการทางคณิตศาสตร์ที่มีตัวแปรสูญหายและถูกป้อนสูตรผิดพลาดมาตั้งแต่ต้น "ศูนย์แต้ม... ไร้ธาตุ ไร้ระดับพลังงานเวทมนตร์แฝงโดยสิ้นเชิง" อาจารย์ผู้คุมสอบประกาศด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย พร้อมกับขีดชื่อของเขาลงในบัญชีรายชื่อสีดำ "เป็นปีแรกจริงๆ ที่ราชวิทยาลัยของเราต้องรับ 'เศษกระดาษเปล่า' เข้ามาเป็นภาระ... เจ้าจะไปนั่งรอที่แถวหลังสุด หรือจะเดินออกไปจากประตูนั้นด้วยความอัปยศ เสือกำหนดเอาเองเถอะ ลูเซียน" เสียงหัวเราะคิกคักดังระลอกขึ้นอีกครั้ง ลูเซียนไม่ได้แสดงอาการสะดุ้งสะเทือน เขาเพียงแต่ก้มลงมองตำราอาถรรพ์ปกหนังสีดำเก่าคร่ำคร่าที่เหน็บอยู่ข้างเอว—หนังสือที่ไม่มีใครในหอสมุดกล้าแม้แต่จะเปิดอ่าน แต่มันกลับส่งเสียงกระซิบเบาๆ ในหัวของเขาเสมอมาในยามที่ตัวเลขและสูตรคำนวณในหัวเกิดความขัดแย้ง "อาจารย์ครับ" เสียงนุ่มนวลแต่ทรงพลังดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ร่างเพรียวระหงของเด็กสาวผู้มีเรือนผมสีเงินยาวสลวยก้าวออกมาจากกลุ่มนักเรียนระดับหัวแถว ดวงตาสีฟ้าครามคู่สวยกวาดมองอาจารย์ผู้คุมสอบด้วยแววตาเรียบเฉยแต่เย็นเยียบจนอีกฝ่ายต้องชะงัก เอลาร่า ทายาทแห่งตระกูลดยุคผู้ครองเวทมนตร์โบราณ ขยับยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยต่อ "การที่เครื่องวัดมานาไม่สามารถตรวจจับพลังของเขาได้ ไม่ได้แปลว่าไม่มีพลังงานอยู่จริงหรอครับ... หรือบางที เครื่องมือโบราณชิ้นนี้อาจจะล้าสมัยเกินกว่าจะประเมินตัวแปรที่อยู่นอกเหนือกรอบมาตรฐานที่พวกท่านคุ้นเคย" อาจารย์ผู้คุมสอบหน้าเสียเล็กน้อยเมื่อถูกเด็กสาวตอกกลับด้วยท่าทีสุภาพแต่เชือดเฉือน "คุณเอลาร่า! นี่ไม่ใช่เวลามาปกป้องคนไร้ความสามารถนะ ประวัติศาสตร์ของราชวิทยาลัยไม่เคยมี..." "ประวัติศาสตร์ถูกเขียนขึ้นโดยผู้ชนะ และมักถูกแก้ไขโดยผู้ที่ฉลาดกว่าเสมอไม่ใช่หรือครับ" เอลาร่าปรายตามองลูเซียนแวบหนึ่ง ก่อนจะเดินผ่านเขาไปอย่างไร้การทักทาย ทว่ากลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าและไอน้ำอันบริสุทธิ์ที่ติดตัวนาง กลับทิ้งร่องรอยการสั่นไหวของกระแสมานาบางอย่างไว้ในอากาศ ลูเซียนหรี่ตาลงเล็กน้อย เขาจับสังเกตได้ทันทีว่า หญิงสาวผู้เพียบพร้อมคนนี้ไม่ได้ปกป้องเขาด้วยความใจบุญ แต่เธอกำลังสนใจ 'สมการ' ที่เขากำลังขบคิดอยู่ต่างหาก—สายตาของนักวิจัยที่พบเจอตัวอย่างทดลองชิ้นใหม่ เมื่อพิธีเปิดภาคเรียนสิ้นสุดลง นักเรียนต่างแยกย้ายกันไปตามหอพักและห้องเรียนเฉพาะทาง ลูเซียนเลือกที่จะปลีกตัวไปยังมุมอับของห้องสมุดใต้ดิน ที่ซึ่งกลิ่นอายของกระดาษเก่าและฝุ่นละอองคละคลุ้ง เขาวางตำราอาถรรพ์สีดำลงบนโต๊ะไม้สักตัวใหญ่ เปิดหน้ากระดาษที่เต็มไปด้วยสัญลักษณ์แปลกประหลาดซึ่งไม่เคยปรากฏในตำราเรียนทั่วไป มือเรียวยาวหยิบปากกาขนนกขึ้นมาจรดลงบนกระดาษร่าง พร้อมกับพึมพำกับตัวเองเบาๆ "ถ้าสูตรมาตรฐานมันใช้ไม่ได้ผล... เราก็แค่ต้องเขียนกฎขึ้นมาใหม่" ทันใดนั้นเอง บรรยากาศรอบตัวก็เย็นเยียบลงอย่างไร้สาเหตุ เปลวไฟจากตะเกียงเวทมนตร์บนโต๊ะกะพริบไหวรุนแรงราวกับกำลังหวาดกลัวอะไรบางอย่าง อักษรโบราณบนหน้ากระดาษที่เขาเพิ่งเขียนลงไป เริ่มเปล่งแสงสีแดงฉานขึ้นทีละตัว... ทีละตัว... ติ๊ง! เสียงระฆังใสราดรดโสตประสาทดังขึ้นในห้วงความคิด พร้อมกับหน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าเข้มที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศต่อหน้าต่อตาเขาโดยไม่มีปุ่มควบคุมใดๆ [ตรวจพบการเข้าถึง 'สมการต้องห้าม' ระดับสูงสุด] [ระบบเวทมนตร์ดีดนิ้ว ทำการปลดล็อกเงื่อนไขพิเศษ... สำเร็จ] [คำเตือน: การกระทำของท่านในอีก 10 วินาทีข้างหน้า จะเปลี่ยนแปลงโครงสร้างเวทมนตร์ของโลกใบนี้ไปตลอดกาล ท่านต้องการดำเนินการต่อหรือไม่?]