ก้าวแรกในรั้วมหาวิทยาลัย

“ถ้าเธอยังไม่หยุดร้องไห้ ก็เชิญออกไปยืนตากแดดหน้าคณะให้คนอื่นเขาสมเพชเล่นเถอะค่ะ อักษรศาสตร์ไม่ได้สอนให้พวกเธอมานั่งสะอึกสะอื้นเวลาเจอความกดดันเพียงแค่นี้” น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมดุจใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องประชุมเชียร์ ทุกสายตาจับจ้องไปที่ร่างเพรียวบางของเด็กสาวปีหนึ่งที่กำลังก้มหน้าคุดคู้จนไหล่สั่นไหว พายพยายามกลั้นเสียงสะอื้นจนสุดความสามารถ มือทั้งสองข้างกำชายกระโปรงแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าก้าวแรกของชีวิตในมหาวิทยาลัยที่วาดฝันไว้ จะเริ่มต้นด้วยการถูกประจานท่ามกลางสายตาคนนับร้อยเพียงเพราะเธอทำสมุดเชียร์หาย “พาย... ใจเย็นๆ นะ” มินกระซิบเบาๆ พลางส่งมือมาบีบไหล่เพื่อนรักด้วยความกังวล “อย่าไปสนคำพูดเขานะ คนแบบนั้นน่ะ ถ้าไม่ปากจัดก็คงไม่มีอะไรดีในสมองแล้วล่ะ” พายสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามบังคับให้หัวใจที่เต้นรัวด้วยความอับอายและหวาดกลัวสงบลง เธอไม่ใช่คนอ่อนแอ แต่ความคาดหวังจากทางบ้านที่แบกไว้บนบ่ามันหนักอึ้งเกินกว่าจะให้เธอพังทลายลงตรงนี้ ต่อหน้าผู้คนที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่ถึงวัน “ฉันไม่เป็นไร มิน” พายกระซิบตอบ เสียงของเธอสั่นเครือแต่แฝงไว้ด้วยความดื้อรั้นที่ซ่อนอยู่ภายใต้ดวงตากลมโตคู่นั้น ทว่าทันใดนั้น ประตูห้องประชุมขนาดใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงมหาศาล เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเป็นจังหวะที่คุ้นเคยทำเอาคนทั้งห้องนิ่งสนิท บรรยากาศกดดันจนแทบจะหยุดหายใจเมื่อชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดช็อปวิศวะสีกรมท่าที่ดูคุ้นตาเดินตรงเข้ามา ความเย็นชาแผ่ออกมาจากตัวเขาจนคนรอบข้างต้องรีบขยับถอยห่าง เขาคือ ‘สิงห์’ เฮดว้ากในตำนานที่ใครต่อใครต่างเตือนว่าอย่าได้ไปสบตาเข้าเชียว สิงห์ไม่ได้หันมามองพายเลยแม้แต่นิดเดียว เขาก้าวผ่านกลุ่มนักศึกษาปีหนึ่งมุ่งตรงไปที่โต๊ะกรรมการ ใบหน้าคมเข้มนั้นเรียบเฉยไร้ความรู้สึก ราวกับว่าโลกทั้งใบไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าตารางเวลาในมือที่เขาถืออยู่ “ใครอนุญาตให้สั่งเลิกเชียร์ก่อนเวลา” สิงห์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ก้องกังวานไปทั่วทั้งห้อง สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ ก่อนจะมาหยุดนิ่งที่ร่างของพาย—เด็กสาวที่ยังคงก้มหน้าก้มตาอยู่ตรงมุมห้อง ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง พายรู้สึกได้ว่าแรงกดดันมหาศาลกำลังถาโถมเข้าใส่เธอ สิงห์ก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนกระทั่งเขามายืนหยุดอยู่ที่หน้าโต๊ะของเธอ กลิ่นน้ำหอมเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ของเขาทำให้พายรู้สึกใจสั่นอย่างประหลาด มันไม่ใช่ความกลัวในแบบเดิม แต่มันคือความรู้สึกวูบโหวงที่อธิบายไม่ถูก “เงยหน้าขึ้น” เขาออกคำสั่ง สั้น กระชับ และสั่งเด็ดขาด พายตัดสินใจเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวคู่นั้น แววตาของเขาว่างเปล่า ทว่าลึกลงไปกลับมีความเจ็บปวดบางอย่างซ่อนอยู่ พายไม่ได้หลบสายตา เธอจ้องตอบด้วยความรู้สึกที่ปะทะกันในใจ—ความโกรธที่ถูกตำหนิ และความประหลาดใจที่เขามีอิทธิพลต่อความรู้สึกเธอได้มากขนาดนี้ สิงห์มองสำรวจใบหน้าของเธอเนิ่นนานจนคนรอบข้างเริ่มซุบซิบ แต่แล้วเขากลับยื่นมือไปหยิบสมุดเล่มหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะกรรมการข้างๆ ซึ่งเขาเป็นคนเก็บมันไว้เมื่อครู่ “ของเธอใช่ไหม” เขาถามพลางเขวี้ยงสมุดเล่มนั้นลงบนโต๊ะตรงหน้าพาย “คราวหลังหัดรักษาของให้ดีกว่านี้ อย่าเอาความสะเพร่ามาเป็นภาระให้คนอื่นต้องเสียเวลา” พายคว้าสมุดมาไว้แนบอก ความโกรธปะทุขึ้นในใจ “ฉันไม่ได้สะเพร่าค่ะ มันตกตอนที่รุ่นพี่ทำกิจกรรมวุ่นวายต่างหาก!” คำพูดสวนกลับของพายทำให้คนทั้งห้องถึงกับหยุดหายใจ มินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขณะที่สิงห์ชะงักไปเล็กน้อย มุมปากของเขาหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันที่หาได้ยากยิ่ง “กล้าดีนี่” สิงห์โน้มตัวลงมาจนใบหน้าของเขากับเธอห่างกันเพียงไม่กี่นิ้ว ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บนใบหน้าของพาย “ถ้าอย่างนั้น เย็นนี้หลังเลิกกิจกรรม เธอต้องอยู่เคลียร์ขยะทุกชิ้นที่เหลืออยู่ในหอประชุมนี้คนเดียว... ถือเป็นการลงโทษที่กล้าต่อปากต่อคำกับรุ่นพี่” เขาสะบัดตัวหันหลังเดินกลับออกไปทันที ทิ้งให้พายยืนกำสมุดแน่นด้วยความเจ็บใจ แต่ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ก่อนที่เขาจะเดินพ้นประตูไป สิงห์กลับชะงักเท้าแล้วหันกลับมามองเธออีกครั้ง สายตาของเขาไม่ได้ดูเย็นชาเหมือนตอนแรก แต่มันกลับมีความลึกซึ้งบางอย่างที่ทำให้พายรู้สึกเหมือนหัวใจเต้นผิดจังหวะ เขากระซิบด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันเพียงแค่สองคนในความเงียบงันนั้น “...แล้วอย่าลืมเช็กด้วยนะ ว่าในสมุดนั่นน่ะ มีอะไรที่เธอ ‘ลืม’ ทิ้งไว้ให้ฉันดูหรือเปล่า” พายรีบเปิดหน้าสมุดออกทันทีที่เขาลับสายตาไป และสิ่งที่เธอพบไม่ใช่แค่ตารางเรียน แต่เป็นกระดาษโน้ตสีขาวใบเล็กที่มีลายมือหวัดๆ เขียนทิ้งไว้ว่า *‘เลิกทำตัวเป็นเด็กไร้เดียงสาเสียที... ก่อนที่ฉันจะทนไม่ไหว’* หัวใจของพายเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ความขัดแย้งในใจเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างรุนแรง เธอเพิ่งก้าวเข้ามาในรั้วมหาวิทยาลัยได้ไม่ถึงวัน แต่ดูเหมือนว่าชีวิตที่แสนสงบสุขของเธอ กำลังจะถูกรุ่นพี่วิศวะสายเย็นชาคนนี้พลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือเสียแล้ว นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของเรื่องราวที่ไม่มีใครคาดคิด และพายก็รู้ดีว่า นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยของเธอจะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับจุดเริ่มต้นของพายและสิงห์ในบทนี้ด้วยกันนะคะ