ตำนานป่าริมธาร

“อย่าไปแตะต้องผืนดินตรงนั้นเชียว ริน... ถ้าไม่อยากให้บางสิ่งที่หลับใหลต้องตื่นขึ้นมา” คำเตือนของพ่อเฒ่าบุญยืนแหบพร่าและสั่นสะท้าน มือเหี่ยวย่นที่เปรอะไปด้วยคราบดินเหนียวขยุ้มไม้เท้าคู่ใจแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ท่านไม่ได้มองหน้าฉัน แต่สายตาฝ้าฟางนั้นจับจ้องไปยังแนวป่าดิบชื้นหลังกระท่อมไผ่ที่หมอกจางๆ กำลังโอบล้อมราวกับม่านปริศนา ฉันวางถ้วยชาอุ่นๆ ที่เพิ่งชงจากยอดใบชาสดในสวนลงบนโต๊ะไม้ไผ่ กลิ่นหอมกรุ่นของชาช่วยบรรเทาความเย็นเยียบที่แล่นปราดขึ้นมาตามสันหลัง ดินที่นั่งอยู่ข้างๆ ฉันขยับตัวเล็กน้อย ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ใต้ถุนบ้านพักของพ่อเฒ่า มีเพียงเสียงธารน้ำไหลเอื่อยกระทบโขดหินที่ดูจะดังกว่าปกติในยามนี้ “ทำไมหรือคะพ่อเฒ่า? ดินตรงนั้นอุดมสมบูรณ์มาก หนูสังเกตเห็นผักพื้นบ้านแปลกตาที่หาไม่ได้จากที่ไหน งอกงามอยู่เต็มไปหมด” ฉันเอ่ยถามเบาๆ พยายามรักษาระดับน้ำเสียงให้นิ่งที่สุด แม้ในใจจะเริ่มเต้นผิดจังหวะ ดินหันมามองฉัน แววตาของเขาซับซ้อน มันไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นความกังวลที่เขาพยายามปิดบัง “ริน... ของบางอย่างมันไม่ใช่แค่ผักป่า มันคือเครื่องเซ่นไหว้ที่ธรรมชาติจัดสรรให้คนในหมู่บ้านเรามาหลายชั่วอายุคน ถ้าเราไปหยิบฉวยมันมาโดยไม่รู้จุดประสงค์ที่แท้จริง เราอาจไม่ได้แค่ของกิน แต่เราจะติดหนี้บุญคุณป่าที่ไม่มีวันชดใช้หมด” พ่อเฒ่าบุญยืนหัวเราะร่าในลำคอ แต่เป็นเสียงที่ฟังดูแห้งแล้งและน่าขนลุก ท่านเริ่มเล่าถึงตำนานที่คนในหมู่บ้านพยายามลืมเลือน เรื่องราวของ 'ผู้พิทักษ์สายธาร' ที่เชื่อกันว่าเป็นวิญญาณของอดีตเชฟฝีมือเอกผู้หลงใหลในรสชาติแห่งป่าจนยอมสละวิญญาณเพื่อรักษาความลับของวัตถุดิบชั้นเลิศไว้เพียงผู้เดียว “สมัยก่อน ตอนที่หมู่บ้านนี้ยังเป็นเพียงจุดพักของกองคาราวานค้าไม้” พ่อเฒ่าเริ่มรำลึกความหลัง นิ้วชี้ที่สั่นเทาชี้ไปที่ยอดเขาสูงชัน “มีผู้หญิงคนหนึ่ง เธอทำอาหารอร่อยจนแม้แต่เจ้าป่าเจ้าเขายังต้องยอมสยบ แต่ความอร่อยนั้นแลกมาด้วยความโดดเดี่ยว เธอสาปแช่งใครก็ตามที่คิดจะช่วงชิงความลับของ ‘น้ำซุปมรณะ’ ที่เธอปรุงจากพืชในป่าริมธารนั่น” “น้ำซุปมรณะ?” ฉันพึมพำ ทบทวนคำศัพท์นี้ในใจ ราวกับว่ารสชาติที่คุ้นเคยในฝันของตัวเองเริ่มแจ่มชัดขึ้นมาอย่างประหลาด ดินคว้ามือฉันไว้ใต้โต๊ะ บีบเบาๆ เพื่อส่งสัญญาณเตือน “พ่อเฒ่าครับ... เรื่องนี้มันเป็นแค่นิทานหลอกเด็กใช่ไหมครับ?” พ่อเฒ่าหันมามองดินด้วยรอยยิ้มที่ทำให้ฉันต้องกลั้นหายใจ “นิทานงั้นรึ? พ่อหนุ่ม... เธอคิดว่าทำไมรินรดาถึงสัมผัสได้ถึงรสชาติที่ไม่มีใครปรุงได้ ทำไมเธอถึงทำอาหารให้คนกินแล้วลืมไม่ลง? เพราะเลือดของ ‘คนคนนั้น’ มันไหลเวียนอยู่ในตัวเธอต่างหากล่ะ” บรรยากาศรอบข้างดูเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ลมหายใจของฉันสะดุดกึก ความทรงจำเลือนรางเกี่ยวกับภาพผู้หญิงในชุดผ้าซิ่นเก่าคร่ำที่กำลังคนหม้อทองเหลืองใบยักษ์ท่ามกลางสายฝนพรำผุดขึ้นมาในหัว ราวกับภาพสะท้อนจากกระจกที่แตกร้าว ฉันลุกขึ้นยืนโดยไม่ตั้งตัว “หนูขอตัวก่อนนะคะพ่อเฒ่า” “จะรีบไปไหนล่ะริน?” พ่อเฒ่าตะโกนไล่หลัง น้ำเสียงท่านดูมีพลังขึ้นอย่างประหลาด “อีกไม่กี่ชั่วโมงฝนก็จะตกหนัก ลมพายุแห่งคำสาปกำลังจะมาเยือนกระท่อมของเธอ และเมื่อนั่น... เธอจะรู้เองว่าทำไมป่าริมธารถึงเรียกหาเธอตลอดเวลา” ดินรีบพาฉันเดินออกมาจากบ้านพ่อเฒ่า ท้องฟ้าที่เคยเป็นสีฟ้าครามกลับกลายเป็นสีเทาหม่นอย่างรวดเร็ว กลิ่นดินเปียกชื้นที่อบอวลไปทั่วบ่งบอกว่าฝนกำลังจะตกลงมาอย่างหนัก ความรู้สึกหนักอึ้งในอกทำให้ฉันเดินเซไปเล็กน้อย จนดินต้องโอบประคองไว้แน่น “อย่าไปเชื่อคำคนแก่มากนักเลยริน เขาก็แค่ชอบเล่าเรื่องให้ตื่นเต้นไปอย่างนั้นแหละ” ดินปลอบ แม้เขาเองจะดูไม่มั่นใจนัก “แต่เขาเรียกชื่อฉันถูก ดิน... เขาบอกว่าฉันมีเลือดของคนคนนั้น” ฉันพึมพำ ดวงตามองไปยังทางเดินที่มุ่งหน้าสู่กระท่อมไผ่ริมธาร สายฝนเริ่มโปรยปรายลงมาเป็นหยดเล็กๆ เย็นเยียบจนน่าประหลาด ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่ดังแผ่วเบาจากเบื้องหลังทำให้เราทั้งคู่หยุดกะทันหัน เราหันกลับไปมองพร้อมกัน แต่สิ่งที่เราพบไม่ใช่พ่อเฒ่าบุญยืน หรือชาวบ้านคนไหน... แต่เป็นตะกร้าหวายใบเก่าที่มีเห็ดสีม่วงประหลาดวางอยู่ข้างใน พร้อมกับจดหมายที่เขียนด้วยลายมือแบบโบราณที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนวางทับอยู่บนเห็ดนั้น ฉันหยิบจดหมายขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา ข้อความในนั้นเพียงบรรทัดเดียวทำให้หัวใจของฉันหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ‘ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... ลูกหลานผู้สืบทอดรสชาติแห่งความตาย’ ที่มุมตะกร้ามีรอยเปื้อนสีเข้มที่ดูเหมือนเลือดสดๆ กำลังหยดลงบนพื้นดินริมธาร และในขณะนั้นเอง เสียงดนตรีพื้นเมืองแผ่วเบาก็ดังขึ้นจากความมืดมิดของป่าหลังบ้าน ราวกับกำลังเฉลิมฉลองการกลับมาของใครบางคน! ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางและมอบความรักให้กระท่อมไผ่ริมธารเสมอนะคะ