ความเย็นชาที่ไร้ตัวตน

ถาดอาหารเช้ายังคงวางอยู่บนเคาน์เตอร์หินอ่อนสีดำสนิทในห้องครัวเพนต์เฮوسหรูใจกลางเมืองโดยที่ไม่มีแม้แต่รอยนิ้วมือแตะต้อง เหมือนเช่นทุกวันที่ผ่านมาตลอดสัปดาห์ คินน์ อัครเดโช ปรับปมเนกไทผ้าไหมเนื้อดีหน้ากระจกเงาบานใหญ่ด้วยท่าทางเรียบเฉียบ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองความว่างเปล่ารอบตัวที่เงียบเชียบจนน่าประหลาด เสียงฝีเท้าของเขาที่สะท้อนกับพื้นไม้ปาร์เกต์ชั้นดีดังวะวับ ราวกับตอกย้ำว่าที่นี่ไม่ได้มี "เสียงอื่น" นอกจากลมหายใจของเขาเองอีกต่อไปแล้ว รินรดาหายไปอย่างไร้ร่องรอย... ไร้จดหมายลา ไร้เสียงถอนหายใจอันน่ารำคาญใจที่เขาเคยนึกรำคาญในยามค่ำคืน และไร้แม้กระทั่งเงาของหญิงสาวผู้เคยเป็นภรรยาในนาม ประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งขมวดคิ้วเล็กน้อยยามที่นิ้วเรียวยาวหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาปลดล็อก นิ้วแกร่งกดเข้าไปยังแชทไลน์ที่ร้างราการสนทนามาหลายวัน ข้อความล่าสุดที่เขาส่งไปถามหาเอกสารบางอย่างยังคงขึ้นสถานะว่า "อ่านแล้ว" แต่ไร้ซึ่งการตอบกลับจากปลายทาง ความเงียบงันนั้นไม่ใช่ความดื้อรั้นแบบที่เธอเคยแสดงออกยามขัดใจ แต่มันคือ "ความว่างเปล่า" ที่ไร้ตัวตนอย่างแท้จริง รินรดากลายเป็นเพียงอากาศธาตุที่เคยมีตัวตนอยู่ในบ้านหลังนี้—และตอนนี้ แม้แต่อากาศธาตุนั้นก็สลายตัวจนไม่เหลือกลิ่นอาย "คิดจะเล่นเกมสงครามประสาทอะไรอีก รินรดา..." คินน์พึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความหงุดหงิดระคนระอุอยู่ในอก เขาโยนโทรศัพท์ลงบนโซฟาราคาแพงอย่างไม่ใยดี ก่อนจะก้าวเท้าออกจากห้องทำงานส่วนตัวเพื่อมุ่งหน้าไปยังบริษัท ทว่าตลอดการประชุมบอร์ดบริหารระดับสูงในเช้าวันนั้น ชายหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าเฉียบขาดและไร้ความปรานีกลับเหม่อลอยอย่างน่าเหลือเชื่อ ภาพใบหน้าซีดเซียวแต่ทว่าดื้อรั้นในวินาทีที่เธอถือใบหย่ามาวางตรงหน้าผุดขึ้นมาในหัวเป็นระยะ เสียงทุ้มต่ำของเลขาฯ ส่วนตัวที่กำลังรายงานตัวเลขผลประกอบการไตรมาสล่าสุดแทบจะเลือนหายไปจากโสตประสาท คินน์พยายามดึงสติกลับมาด้วยการยกกาแฟดำรสเข้มขึ้นจิบ แต่รสชาติขมปร่าบนปลายลิ้นกลับยิ่งทำให้เขานึกถึงรสสัมผัสจากอดีต—รสชาติที่เขาไม่เคยใส่ใจจะลิ้มลองยามที่มันยังคงอยู่ใกล้ตัว ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างกำลังกัดกินหัวใจของประธานหนุ่ม มันไม่ใช่ความเสียใจ... เขาบอกตัวเองเช่นนั้น คินน์ อัครเดโชไม่มีวันเสียใจให้กับผู้หญิงที่เขาไม่ได้รัก ผู้หญิงที่ก้าวเข้ามาในชีวิตเขาด้วยข้อตกลงทางธุรกิจและการคลุมถุงชน แต่มันคือความ "หงุดหงิด" ที่ถูกปฏิเสธ มันคือความรู้สึกเหมือนข้าวของเครื่องใช้ชิ้นหนึ่งที่เคยอยู่ประจำที่ จู่ๆ ก็หายไปโดยที่เขาไม่ได้อนุญาตให้มันไป รถยนต์หรูคันยาวเคลื่อนตัวกลับมาจอดสนิทที่หน้าเพนต์เฮาส์ในยามค่ำคืน ความมืดมิดที่โรยตัวปกคลุมห้องชุดขนาดใหญ่ทำให้คินน์รู้สึกถึงความอ้างว้างที่พุ่งเข้าชนหน้าอกอย่างจังเป็นครั้งแรก เขาเปิดไฟสว่างโร่ทั่วห้อง กวาดสายตามองไปยังมุมโปรดที่เคยมีร่างบางนั่งขดตัวอ่านหนังสือเงียบๆ หรือยืนรอรับเขาด้วยแววตาสนใจใยดี... ไม่มี เธอไม่อยู่ตรงนั้น ไม่มีร่องรอยของการมีชีวิตอยู่ของเธอหลงเหลืออยู่นอกจากตู้เสื้อผ้าที่ว่างเปล่าราวกับไม่เคยมีใครเคยใช้มันมาก่อน ความหงุดหงิดแปรเปลี่ยนเป็นความกระวนกระวายใจอย่างประหลาด คินน์เดินเข้าไปในห้องนอนใหญ่ กลิ่นหอมอ่อนๆ จางๆ ของดอกไม้ป่าที่เคยติดอยู่ตามหมอนและเครื่องนอนถูกแทนที่ด้วยกลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศ เขาขบกรามแน่นจนสันนูน ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกสองเม็ดด้วยความอึดอัดที่หาที่มาไม่ได้ มือหนาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาคนสนิทเพื่อสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด "สืบหาตัวรินรดาให้เจอ... เอาตัวเธอกลับมาพบผมพรุ่งนี้เช้า" คำสั่งเด็ดขาดถูกพ่นออกไปก่อนจะกดตัดสายทิ้งอย่างไร้เยื่อใย ทว่า... คินน์หารู้ไม่ว่า การตามหาตัวผู้หญิงที่ตั้งใจจะหายไปจากโลกของเขาอย่างแท้จริงนั้น ไม่ใช่เรื่องง่ายดายอย่างที่คิด และยิ่งเขาพยายามขุดคุ้ยค้นหามากเท่าไหร่ ความจริงเบื้องหลัง "การหายตัวไป" ของเธอก็ยิ่งเตรียมจะพัดถล่มทลายความเย่อหยิ่งทั้งหมดในชีวิตของเขาให้พังครืนลงมาไม่เป็นท่า ในขณะที่คินน์กำลังนั่งจิบวิสกี้ชั้นดีท่ามกลางความเงียบงันเพื่อขับไล่ความว่างเปล่าในอก ประตูห้องทำงานส่วนตัวที่บริษัทซึ่งควรจะถูกล็อกไว้อย่างแน่นหนา กลับมีแฟ้มเอกสารลับชิ้นหนึ่งถูกสอดเข้ามาทางช่องใต้ประตูอย่างเงียบเชียบ พร้อมกับซองกระดาษสีน้ำตาลปริศนาที่จ่าหน้าซองด้วยลายมือหวัดๆ ว่า... *"รายงานผลการตรวจสอบสถานะทางการแพทย์ของอดีตภรรยา และบันทึกประวัติการฝากครรภ์ที่โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งเมื่อสามเดือนก่อน"* ...ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและอินไปกับความรู้สึกดราม่าเข้มข้นในตอนนี้นะคะ บทต่อไปรับรองว่าไฟลุกและสะใจแน่นอนค่ะ!