ใบหย่าและคราบน้ำตา

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมผสานกับแอมเบอร์ราคาแพงลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ—มันไม่ใช่กลิ่นที่รินรดุ้นเคยบนตัวสามีของเธอ เสียงหัวคิกคักแหลมเล็กของผู้หญิงแปลกหน้าดังเล็ดลอดออกมาจากห้องแต่งตัวที่เคยเป็นเขตหวงห้าม รินรดานั่งนิ่งอยู่บนโซฟากำมะหยี่สีเข้มในห้องนอนใหญ่ แสงไฟสลัวจากโคมไฟระย้าสีทองสาดส่องลงมาบนกระดาษแผ่นบางในมือ ใบหย่าที่เธอบรรจงเซ็นชื่อลงไปเมื่อครู่ ปลายปากกาด้ามหรูยังคงวางอยู่ข้างกัน สะท้อนความเยียบเย็นในใจที่ด้านชาจนแทบไม่เหลือพื้นที่ให้ความเจ็บปวดอีกต่อไป ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้งก่อนที่บานไม้สักจะถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ความเกรงใจ คินน์ อัครเดโช ก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีเย่อหยิ่งและมั่นใจในแบบฉบับของประธานหนุ่มผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายไร้ซึ่งความสำนึกผิด ดวงตาคมกริบกวาดมองภรรยาตามกฎหมายด้วยความระอาใจระคนรำคาญ โดยมีร่างระหงของนางแบบสาวดาวรุ่งในชุดคลุมอาบน้ำบางเบาก้าวตามหลังมาติดๆ เธอกำลังใช้ปลายนิ้วเรียวปัดปอยผมที่ยุ่งเหยิงของตัวเองอย่างไม่ี่ใส่ใจสายตาใคร "ริน... ยังไม่นอนอีกเหรอ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างไร้เยื่อใย "ผมบอกแล้วไงว่าคืนนี้ผมมีงานด่วนที่ต้องเคลียร์กับคุณลิลลี่ เธอเป็นแขกคนสำคัญของบริษัท... อย่าทำหน้าตาจืดชืดน่าเบื่อใส่ผมอีกเลย รินรดา" ลิลลี่แย้มยิ้มเยาะด้วยความได้ใจ ดวงตาพราวระยับด้วยชัยชนะ เธอยกมือขึ้นคล้องแขนแกร่งของคินน์แนบแน่นราวกับประกาศความเป็นเจ้าของในพื้นที่ส่วนตัวของภรรยาหลวง "นั่นสิคะคุณริน... คินน์เขาทำงานเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ให้เขาได้พักผ่อนเถอะค่ะ ห้องนี้กว้างตั้งขนาดนี้ คุณรินจะลองหาที่นอนมุมอื่นดูก็ได้นะคะ" คำพูดเย้ยหยันและท่าทางระริกระรี้ของผู้หญิงสำส่อนคนนั้น ไม่ได้ทำให้หัวใจของรินรดาสั่นไหวแม้แต่น้อย ความรู้สึกรักใคร่ ลุ่มหลง หรือแม้กระทั่งความคาดหวังที่เคยมีต่อผู้ชายคนนี้ ได้มอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านไปหมดสิ้นแล้ว ตลอดสามปีที่ผ่านมาในฐานะ "ภรรยาในนาม" ที่เขาเก็บไว้ประดับบารมี เธอยอมทนก้มหน้ากลืนเลือดมาตลอด เพียงเพราะคำว่า "ครอบครัว" และชีวิตน้อยๆ ที่กำลังเติบโตอยู่ในครรภ์ของเธอ... ความลับที่เขาไม่มีวันได้รับรู้ รินรดาลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ความสูงร้อยหำสิบเจ็ดเซนติเมตรในชุดนอนผ้าไหมสีมุกเรียบง่ายไม่ได้ทำให้เธอดูด้อยค่าลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... แววตานิ่งสนิทที่มองตรงมายังสามีกลับเต็มไปด้วยความทรงพลัง สง่างาม และน่าเกรงขามจนคินน์ถึงกับชะงักฝีเท้าลงโดยไม่รู้ตัว "ไม่ต้องหาที่นอนมุมอื่นหรอค่ะลิลลี่..." รินรดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่ากังวานก้องไปทั่วห้องนอนกว้าง "เพราะฉันกำลังจะออกไปจากที่นี่... และห้องนี้ จะยกให้พวกคุณสองคนไปสำส่อนกันให้พอใจได้ตามสบายเลยค่ะ" สิ้นคำพูดนั้น รินรดาก็ก้าวเท้าเดินตรงไปหยุดอยู่ตรงหน้าคินน์ ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสนิมเหล็กคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว มือเรียวยื่นกระดาษแผ่นสำคัญขึ้นไปตรงหน้าเขา คินน์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ เขาก้มมองกระดาษแผ่นนั้นผ่านแสงไฟสลัว และเมื่อสมองประมวลผลได้ว่าตัวหนังสือสีดำเข้มบนกระดาษคืออะไร ดวงตาคมกริบก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึงระคนไม่พอใจ "ใบหย่า?" คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและเหยียดหยาม "คุณคิดว่าคุณมีสิทธิ์อะไรมาเซ็นใบนี้เอง รินรดา? เรายังไม่ได้ตกลงเรื่องทรัพย์สิน... และผมยังไม่เคยอนุญาตให้คุณไปไหนทั้งนั้น!" "สิทธิ์เหรอคะ?" รินรดาแย้มยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เย็นชาที่สุดเท่าที่คินน์เคยเห็นมาในชีวิต "สิทธิ์ของอดีตภรรยาที่เบื่อหน่ายการเป็นตัวตลกในชีวิตคุณยังไงล่ะคะ คุณคินน์... อ่านให้ดีนะคะ เซ็นชื่อของคุณลงไปซะ แล้วเราต่างคนต่างไป อย่าได้มาข้องแวะกันอีกเลย" "คุณกล้าดียังไงมาสั่งผม!" คินน์กระชากเสียงด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกขัดใจ ความเย่อหยิ่งของประธานหนุ่มไม่ยอมให้ใครมาท้าทายอำนาจของเขาได้ โดยเฉพาะผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าเชื่องเหมือนแมวในอาณัติ มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเล็กของเธอไว้แน่นด้วยแรงอารมณ์ จนรินรดานิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด "คิดว่าเล่นเกมเรียกร้องความสนใจแบบนี้แล้วผมจะง้อคุณเหรอ? ฝันไปเถอะ!" "ปล่อยฉัน!" รินรดาพยายามสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่แรงมหาศาลของผู้ชายทำให้เธอกลายเป็นฝ่ายเสียเปรียบในพริบตา คินน์ดึงรั้งร่างบางเข้าหาตัวด้วยความโมโหจัด แรงปะทะทำให้กลิ่นน้ำหอมของผู้หญิงอีกคนแนบชิดติดจมูกจนเธอนึกคลื่นไส้ ลิลลี่ที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ข้างๆ รีบเข้ามาทำทีเป็นปราม "อุ๊ย คินน์คะ อย่ารุนแรงกับคุณรินเลยค่ะ เธอก็แค่ผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้าคนหนึ่งที่วันๆ เกาะคุณกิน พอไม่ได้ดั่งใจก็อาละวาดเรียกร้องความสนใจ ปล่อยเธอไปตามทางของเธอเถอะค่ะ ให้เธอกลับไปใช้ชีวิตต่ำๆ แบบเดิมของเธอดีกว่า" คำพูดเหยียดหยามนั้นเปรียบเสมือนฟางเส้นสุดท้าย... ไม่ใช่สำหรับรินรดา แต่เป็นสำหรับความอดทนทั้งหมดที่เธอมีต่อความโสมมของคนตรงหน้า รินรดาไม่ได้ร้องไห้ เธอมองหน้าคินน์ด้วยแววตาสมเพชเวทนาจนชายหนุ่มรู้สึกร้อนวูบวาบในอกอย่างประหลาด ความโกรธผสมผสานกับความรู้สึกว้าวุ่นใจบางอย่างตีรวนขึ้นมาในช่องท้อง ร่างกายแนบชิดติดกันจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่ร้อนระอุ คินน์ก้มมองริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อที่เผยอขึ้นเล็กน้อยเพื่อกอบโกยอากาศ แรงอารมณ์ดิบเถื่อนบางอย่างที่ถูกกระตุ้นด้วยความโกรธและกลิ่นกายหอมกรุ่นเฉพาะตัวของเธอ เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความปรารถนาอันมืดมน เขาก้มหน้าลงหมายจะบดขยี้ริมฝีปากคู่นั้นเพื่อสั่งสอนให้เธอรู้สำนึกว่าใครคือเจ้าชีวิตของเธอ แต่วินาทีที่ริมฝีปากของเขากำลังจะสัมผัสกับความนุ่มหยุ่น รินรดากลับเบือนหน้าหนีอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้ริมฝีปากของเขาเฉียดผ่านแก้มเนียนไปอย่างน่ารังเกียจ "อย่าเอาปากสกปรกของคุณมาแตะต้องตัวฉัน..." เสียงกระซิบแผ่วเบาแต่เชือดเฉือนบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "เก็บความเร่าร้อนจอมปลอมนี้ไว้ใช้กับผู้หญิงสำส่อนข้างกายคุณเถอะค่ะ... เพราะหลังจากคืนนี้ ร่างกายของฉัน ไม่มีทางเป็นของคุณอีกต่อไป!" พูดจบ รินรดาก็ใช้แรงเฮือกสุดท้ายผลักอกแกร่งของสามีออกสุดแรง จนคินน์เซถอยหลังไปสองก้าวด้วยความคาดไม่ถึง เธอก้มลงหยิบกระเป๋าเดินทางใบเล็กที่จัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วขึ้นสะพายบ่า ไม่หันกลับมามองร่างสูงที่ยืนหน้าชาด้วยความโกรธจัดและสับสนระคนกันอีกเลย เสียงประตูห้องนอนปิดลงพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ก้าวเดินจากไปอย่างมั่นคง ทิ้งให้คินน์ยืนนิ่งค้างอยู่กลางห้อง ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างหล่นวูบลงไปในก้นบึ้งของหัวใจ ราวกับว่ามีสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตกำลังหลุดลอยหายไปตลอดกาล และเขากำลังจะไม่มีวันได้มันคืนกลับมาอีก แต่ทว่า... ในขณะที่คินน์กำลังจะหันไปตวาดใส่นางแบบสาวเพื่อระบายความโกรธ สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นสมุดบันทึกเล่มเล็กปกหนังสีครีมตกอยู่ใกล้กับโซฟากำมะหยี่ มันคงจะร่วงหล่นมาจากกระเป๋าของรินรดาเมื่อครู่ ชายหนุ่มก้าวเข้าไปหยิบมันขึ้นมาด้วยความหงุดหงิด ตั้งใจจะโยนทิ้งลงถังขยะ แต่สายตากลับสะดุดเข้ากับข้อความที่เขียนด้วยลายมือคุ้นตาบนหน้ากระดาษแผ่นแรก ซึ่งถูกเปิดค้างไว้ราวกับตั้งใจจะทิ้งมันไว้ให้เขาได้อ่าน *“บันทึกการเติบโตของลูก... สัปดาห์ที่สิบสอง หัวใจดวงน้อยเต้นแรงมาก ลูกคะ... พ่อเขาไม่ต้องการเรา แต่แม่สัญญาว่าแม่จะปกป้องหนูด้วยชีวิต”* พร้อมกันนั้น... ภาพถ่ายใบล่าสุดจากการอัลตราซาวด์ขนาดเล็ก ก็ร่วงหล่นลงมาจากหน้าสมุด เลื่อนปลิวลงมานอนนิ่งอยู่แทบเท้าของประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่ง ภาพของสิ่งมีชีวิตตัวเล็กจิ๋ว ที่มีรูปร่างหน้าตาและสายเลือดเดียวกับเขาอย่างไร้ที่ติ! หัวใจของคินน์กระตุกวูบ ดับดิ่งลงสู่หุบเหวลึกในพริบตา ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องนอนหรูหราทันที ขณะที่ดวงตาคมกริบเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด! ... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ห้วงอารมณ์อันลุ่มลึกและบีบคั้นหัวใจนี้ไปพร้อมกับดิฉันนะคะ — ชฎาพรายไวน์แดง