ก้าวออกจากนรก

เสียงซิบกระเป๋าเดินทางแบรนด์เนมราคาแพงที่รูดปิดลงอย่างเฉียบขาด ดังบาดลึกเข้าไปในความเงียบงันของห้องนอนใหญ่ที่เคยขึ้นชื่อว่าเป็นเรือนหอ—แต่วันนี้ มันไม่ต่างอะไรจากกรงขังของนางนกต่อผู้หมดประโยชน์ รินรดากวาดสายตามองไปรอบห้องด้วยความรู้สึกว่างเปล่าระคนสมเพชตัวเอง บนโต๊ะเครื่องแป้งยังคงมีขวดน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าที่คินน์เคยบอกว่า "น่ารำคาญ" วางอยู่เคียงข้างกับเอกสารหย่าร้างที่เธอจรดปากกาเซ็นชื่อลงไปอย่างไร้ซึ่งความอาลัยยอาวรณ์ ไม่มีน้ำตาหยดสุดท้ายไหลรินให้ผู้ชายใจร้ายคนนั้นอีกแล้ว หัวใจที่เคยเจ็บจนด้านชาได้เรียนรู้บทเรียนราคาแพงแล้วว่า ความรักที่ทุ่มเทฝ่ายเดียวมันไร้ค่าแค่ไหน แต่สิ่งที่ทำให้มือเรียวบางต้องยกขึ้นลูบหน้าท้องแบนราบของตนเองอย่างทะนุถนอม คือความอบอุ่นอันแปลกประหลาดที่กำลังเติบโตขึ้นอย่างเงียบงัน... ชีวิตน้อยๆ ที่ถือวิสาสะเข้ามาอาศัยอยู่ในร่างของเธอในวันที่โลกทั้งใบกำลังพังทลาย "แม่ไม่ได้ตัวคนเดียวนะลูก..." รินรดากระซิบกับความว่างเปล่า น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยแต่หนักแน่นด้วยปณิธาน "เราจะไปจากที่นี่... ไปให้ไกลจากผู้ชายใจร้ายคนนั้น ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ไม่มีเขาเป็นเจ้าชีวิตอีกต่อไป" แอ๊ด... เสียงเปิดประตูห้องนอนดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของคินน์ อัครเดโช ที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย เย็นชา และเปี่ยมด้วยความเย่อหยิ่งตามเคย ดวงตาคมกริบกวาดมองกระเป๋าเดินทางใบโตสองใบและชุดเสื้อผ้าที่ถูกเก็บจนเกลี้ยงตู้ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าหวานที่ซีดเซียวลงถนัดตา "จะไปไหน?" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามอย่างไร้ความรู้สึก ราวกับกำลังถามถึงกำหนดการประชุม ไม่ใช่การเดินออกไปจากชีวิตของภรรยาตามกฎหมาย "ฉันคิดว่าเราเคลียร์กันชัดเจนแล้วนะคะ คุณคินน์" รินรดาหันกลับไปเผชิญหน้า ความกลัวที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความเด็ดเดี่ยว "ใบหย่าฉันเซ็นให้เรียบร้อยแล้ว วางไว้บนโต๊ะทำงานของคุณนั่นแหละค่ะ ทรัพย์สินอะไรก็ตามที่เป็นของคุณ ฉันไม่เคยคิดจะเอาไปแม้แต่บาทเดียว... เราต่างคนต่างอยู่ และอย่าได้กลับมาข้องแวะกันอีกเลย" คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก เขาเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว กลิ่นกายหอมเย็นเอกลักษณ์ของเขาโชยเข้าปะทะจมูกจนรินรดาต้องถอยหลังกรูดไปชนขอบเตียง "คิดเหwาะว่าการเดินออกไปจากที่นี่เฉยๆ จะทำให้เธอหลุดพ้นจากฉันได้ง่ายๆ งั้นรึ รินรดา?" คินน์โน้มใบหน้าลงมา กระซิบด้วยน้ำเสียงกระด้างที่แฝงไอความร้อนรุ่มอันตราย "เธอมันก็แค่ผู้หญิงที่ฉันเบื่อ... แต่อย่าลืมสิว่า ตราบใดที่ฉันยังไม่อนุญาต เธอก็ไม่มีสิทธิ์ไปไหนทั้งนั้น" "ปล่อยฉันนะคะ! คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉันอีกแล้ว!" รินรดาตวัดสายตาขึ้นมองอย่างไม่เกรงกลัว มือบางพยายามผลักแผงอกกว้างออกห่าง แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะสู้แรงของประธานหนุ่มผู้บ้าอำนาจได้ คินน์รวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้ด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนจะดันร่างบางจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ ความใกล้ชิดที่ไม่ได้เกิดขึ้นมานานนับเดือนทำให้ลมหายใจของทั้งคู่สะดุด กลิ่นกายสาวอุ่นๆ และความนุ่มนวลของเรือนร่างที่แนบชิดปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในกายของชายหนุ่มให้ตื่นขึ้นอย่างรวดเร็ว สายตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันอย่างดื้อรั้น ลำคอระหงที่ไหวระริกตามจังหวะชีพจร และหน้าอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหวจากการหายใจหอบถี่ ความเย้ายวนที่รินรดาไม่รู้ตัวว่ากำลังแผ่ซ่านออกมา กำลังดึงดูดให้คินน์หลงใหลจนน่าหงุดหงิด "ปากเก่งนักนะ..." คินน์พึมพำเสียงพร่า ดวงตาคมเข้มเปลี่ยนเป็นสีเข้มจัดด้วยเพลิงปรารถนาที่ถูกจุดติดขึ้นอย่างกะทันหัน "ก่อนจะไป... ฉันขอทวงคืนสิทธิ์ครั้งสุดท้าย ในฐานะที่เธอเคยเป็น 'เมีย' ของฉันก่อนก็แล้วกัน" "ไม่! ปล่อยนะ คินน์—อื้อ!" คำปฏิเสธถูกกลืนหายไปในลำคอเมื่อริมฝีปากหนาร้อนผ่าวทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี รสจูบที่ทั้งดุดัน เอาแต่ใจ และเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวเข้าจู่โจมรินรดาจนตั้งตัวไม่ติด เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำที่เขาเคยรังเกียจเดียดฉันท์ แต่ในยามนี้กลับรู้สึกโหยหาอย่างน่าประหลาด รินรดาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง สมองขาวโพลนด้วยความตื่นตระหนก มือที่ถูกปล่อยให้เป็นอิสระพยายามทุบตีไหล่กว้างเพื่อประท้วง แต่ยิ่งเธอขัดขืนมากเท่าไหร่ คินน์ก็ยิ่งรุกหนักหน่วงมากขึ้นเท่านั้น ร่างสูงเบียดแนบชิดสนิทแนบ มือหนาช้อนอุ้มร่างบางขึ้นจนขาสองข้างต้องเกี่ยวรอบเอวสอบของเขาโดยอัตโนมัติ แรงอารมณ์ที่พลุ่งพล่านทำให้เขาเดินดุ่มๆ พาเธอไปยังเตียงนอนกว้างที่ยังไม่ทันได้รื้อเก็บ สัมผัสจากฝ่ามืออุ่นจัดที่ลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าผ่านเนื้อผ้า ทำให้รินรดาสะท้านเฮือก ความอบอุ่นและคุ้นเคยที่เธอพยายามจะลืมเลือนกำลังทรยศความตั้งใจของตัวเอง ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ข้างซอกคอขาวผ่องทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง ร่างกายของเธอตอบสนองต่อสัมผัสของเขาอย่างน่าละอาย แม้สมองจะพยายามกรีดร้องห้ามปราม แต่ผิวเนื้อที่สัมผัสกันกลับโหยหาความรุ่มร้อนนี้อย่างไม่รักดี คินน์ถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง สายตาคมกริบมองใบหน้าหวานที่แดงก่ำและดวงตาฉ่ำน้ำด้วยความปรารถนาที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด มือหนาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอออกทีละเม็ดอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดและเนินอกอิ่มที่กระกระفقตามแรงหายใจ "เธอเป็นของฉัน... ต่อให้หย่าแล้ว ก็ไม่มีวันเปลี่ยนเป็นอื่นได้ รินรดา" เสียงกระซิบพร่าเลือนดังชิดริมหีบปาก ก่อนที่เขาจะก้มลงครอบครองความหวานล้ำ ปลุกเร้าสัมผัสวาบหวามที่ลึกซึ้งและเร่าร้อนจนห้องนอนทั้งห้องร้อนระอุไปด้วยเพลิงสวาท ทั้งสองหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางความเจ็บปวด ความโหยหา และแรงปรารถนาอันบ้าคลั่งที่ยากจะต้านทาน จนกระทั่งบทเพลงรักอันเร่าร้อนสิ้นสุดลง ทิ้งไว้เพียงหยาดเหงื่อและความเหนื่อยอ่อนบนเตียงนอนที่ว่างเปล่า รินรดาลืมตาขึ้นท่ามกลางความมืดสลัวของยามเช้าตรู่ที่กำลังจะมาเยือน ร่างกายระบมไปหมด แต่หัวใจกลับแข็งกระด้างขึ้น เธอค่อยๆ แกะแขนแกร่งที่ยังคงโอบกอดเอวเธอไว้ออกจากตัวอย่างเงียบเชียบ ลุกขึ้นแต่งกายด้วยชุดเดินทาง แล้วหยิบกระเป๋าเดินทางก้าวออกจากห้องนอนใหญ่ไปทีละก้าวอย่างเด็ดเดี่ยว รถแท็กซี่คันเก่าจอดรออยู่หน้าคฤหาสน์หลังโต รินรดาก้าวขึ้นรถโดยไม่หันกลับไปมองเบื้องหลังอีกเลย ลาก่อน... คámอดีตอันเจ็บปวด ลาก่อน... ผู้ชายใจร้าย แต่ทว่า... ในขณะเดียวกัน ที่ชั้นบนของคฤหาสน์ คินน์ที่ตื่นขึ้นมาเพราะความว่างเปล่าข้างกาย ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิด เขากวาดสายตามองไปรอบห้องที่ไร้เงาร่างบาง ก่อนสายตาจะไปสะดุดเข้ากับกระดาษแผ่นหนึ่งที่ตกอยู่ข้างโต๊ะหัวเตียง—มันคือ "ใบรับรองแพทย์" จากโรงพยาบาลชื่อดัง ที่ระบุผลการตรวจอย่างชัดเจนว่า... *ตั้งครรภ์ได้ 6 สัปดาห์* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและอินไปกับตัวละครด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ — ชฎาพรายไวน์แดง