การพบกันโดยบังเอิญที่ร้านขายยา

“มือน่ะ… เอาออกไปก่อนที่จะไม่ได้ใช้มันอีกตลอดกาล” เสียงทุ้มต่ำของคริสเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก เขาขยับกายเข้าไปแทรกกลางระหว่างหญิงสาวร่างบางในชุดคลุมนักเวทสีซีดกับกลุ่มผู้เล่นกิลด์ ‘โลหิตทมิฬ’ ที่กำลังล้อมกรอบเธออยู่ภายในร้านขายยาขนาดเล็กกลางเมืองเริ่มต้น ลูน่าชะงัก สายตาที่เคยฉายแวววิตกกังวลเปลี่ยนเป็นความประหลาดใจเมื่อเห็นแผ่นหลังกว้างของชายที่เธอคุ้นเคยที่สุด เขายืนตระหง่านอยู่ตรงนั้นเหมือนกำแพงเหล็กที่ไม่มีวันพังทลาย “เฮ้ย! ไอ้กากที่ไหนวะ กล้าดียังไงมาสั่งสอนพวกกู?” หัวหน้ากลุ่มอันธพาลนามว่า ‘กะโหลกแดง’ พ่นลมหายใจด้วยความดูถูก มันมองดูชุดเริ่มต้นราคาถูกของคริสแล้วหัวเราะร่า “ดูสภาพตัวเองซะก่อน ไอ้เด็กใหม่ จะมาทำตัวเป็นพระเอกเหรอวะ? รู้ไหมว่าตรงนี้ที่ใคร?” “ไม่รู้ และไม่คิดจะรู้ด้วย” คริสตอบพลางปัดมือที่พยายามจะคว้าแขนลูน่าออกด้วยแรงมหาศาลจนชายคนนั้นเซถอยหลัง “ที่นี่คือร้านขายยา ไม่ใช่สนามเด็กเล่นของพวกเหลือขอที่หิวโหยน้ำยาฟื้นฟูพลังชีวิต” “แก!” กะโหลกแดงชักดาบระดับต่ำออกมา มือสั่นเทาด้วยความโกรธเกรี้ยว “กูจะสั่งสอนให้รู้ว่าในโลกนี้ เงินไม่มีความหมายเท่าฝีมือหรอกเว้ย!” ลูน่ารีบดึงชายเสื้อคริสเบาๆ เธอส่งสายตาเตือนว่าศัตรูมีมากกว่าห้าคนและเลเวลของพวกมันก็สูงกว่าพวกเขามากนัก “คริส… อย่าเลยค่ะ อย่าเพิ่งหาเรื่องตอนนี้ พวกมันมีระบบกิลด์หนุนหลังอยู่ ถ้าเรามีเรื่องตอนนี้เราจะเสียเปรียบระยะยาวนะ” คริสไม่ได้หันไปมองหน้าเธอ แต่เขากลับเอื้อมมือไปกุมมือลูน่าไว้แน่น สัมผัสที่อบอุ่นและมั่นคงทำให้นักเวทสาวหัวใจกระตุกวูบ “ลูน่าครับ” คริสเอ่ยเสียงเรียบ “จำคำผมไว้นะ ในเกมนี้ไม่มีคำว่า ‘เสียเปรียบ’ สำหรับคนที่รู้วิธีใช้เงินให้เป็นอาวุธ” เขาหันไปหานายร้านขายยาชายแก่ที่หลบอยู่หลังเคาน์เตอร์ด้วยท่าทางหวาดกลัว “คุณลุงครับ สินค้าในร้านนี้ทั้งหมดที่อยู่ในสต็อก รวมถึงน้ำยาฟื้นฟูระดับสูงที่แอบซ่อนไว้น่ะ ผมเหมาหมด” เจ้าของร้านตาโต “แต่… แต่ท่านครับ ราคามันสูงถึงห้าแสนเหรียญทองเลยนะ นี่มันเป็นสต็อกของทั้งสัปดาห์เลยนะ!” “ห้าแสนเหรียญงั้นเหรอ?” คริสเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะหยิบการ์ดสีดำสนิทที่มีลวดลายอักขระทองคำแวววาวออกมาจากช่องเก็บของ ทุกสายตาในร้านจ้องมองไปยังบัตรใบนั้นราวกับต้องมนต์สะกด มันคือ ‘Black Sovereign Card’ บัตรที่มีเพียงไม่กี่คนในเซิร์ฟเวอร์ที่ครอบครอง *ตื๊ด!* เสียงระบบดังขึ้นแจ้งเตือนการชำระเงินที่ผ่านฉลุยในเวลาเพียงเสี้ยววินาที [ยินดีด้วย! คุณกลายเป็นเจ้าของสิทธิ์ขาดเหนือไอเทมทั้งหมดในร้าน ‘โอสถทิพย์’ ณ ขณะนี้] ทันใดนั้น แผงไอเทมทั้งหมดในร้านก็เปลี่ยนเป็นสีเทาและระบุชื่อเจ้าของใหม่ว่า ‘คริส’ กลุ่มผู้เล่นกิลด์โลหิตทมิฬที่กำลังจะคว้าขวดยาน้ำไปซื้อหน้าตาค้าง พวกมันยืนนิ่งเหมือนรูปปั้น “เอาล่ะ” คริสยิ้มมุมปาก พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ร้าน “กฎของร้านนี้ตอนนี้ผมเป็นคนกำหนด ใครที่ไม่ได้มีรายชื่อใน ‘บัญชีดำ’ ของผม… หยิบยาไปใช้ได้ฟรีคนละสามขวด” ผู้เล่นหน้าใหม่และผู้เล่นที่บาดเจ็บในร้านต่างพากันโห่ร้องด้วยความดีใจและรีบพุ่งเข้าไปรับยาจากมือคริสที่หยิบยื่นให้ด้วยตัวเอง ส่วนพวกกิลด์โลหิตทมิฬกลับถูกระบบ ‘ล็อค’ ไม่ให้สัมผัสสินค้าแม้แต่ชิ้นเดียว “นี่มัน… นี่แกจะหยามกันเกินไปแล้ว!” กะโหลกแดงหน้าแดงก่ำจนแทบระเบิด มันพุ่งดาบเข้ามาหาคริสด้วยความโกรธจัด ทว่า ก่อนที่ดาบจะถึงตัวคริส เสียงระบบประกาศก้องไปทั่วทั้งเมืองเริ่มต้น [ประกาศจากระบบ: ผู้เล่น ‘คริส’ ได้ประกาศสถานะ ‘ศัตรูหมายเลขหนึ่ง’ กับกิลด์โลหิตทมิฬ พร้อมตั้งค่าหัวรายหัวละ 10,000 เหรียญทอง สำหรับใครก็ตามที่จัดการสมาชิกกิลด์นี้ได้!] ทันใดนั้น บรรยากาศภายในร้านเปลี่ยนจากความวุ่นวายกลายเป็นความโกลาหล ผู้เล่นนับร้อยคนที่ได้รับยาฟรีจากคริสเมื่อครู่ต่างหันมามองกลุ่มกิลด์โลหิตทมิฬด้วยสายตาหิวกระหายรางวัล กะโหลกแดงที่เคยถือไพ่เหนือกว่าถึงกับเข่าทรุดลงกับพื้นเมื่อเห็นผู้เล่นรอบตัวเริ่มล้อมวงเข้ามา “ลูน่าครับ” คริสหันกลับมาหาคนรักพลางปัดฝุ่นที่ไหล่เสื้อของเธอ “เราไปหาอะไรทานกันดีกว่าครับ ที่นี่เริ่มอากาศไม่ดีแล้ว” เขากุมมือเธอเดินผ่านร่างของพวกกิลด์โลหิตทมิฬที่กำลังถูกรุมประชาทัณฑ์โดยไม่หันกลับไปมองแม้แต่นิดเดียว ลูน่ามองแผ่นหลังของเขาด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ความคลั่งรักและความบ้าบิ่นของเขามันช่างน่าหลงใหลจนยากจะถอนตัว ทว่าในจังหวะที่ทั้งสองกำลังจะก้าวพ้นประตูร้าน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมา ทหารระดับสูงของเมืองสวมเกราะเต็มยศก้าวเข้ามาขวางทางพวกเขาไว้ “ขออภัยที่ต้องรบกวนครับ คุณคริส” หัวหน้าทหารกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ทางเราได้รับคำสั่งจาก ‘เบื้องบน’ ให้มาเชิญตัวคุณไปที่หอคอยบัญชาการด่วนที่สุด เนื่องจากคุณเพิ่งทำลายสมดุลของเศรษฐกิจเมืองไปโดยไม่ได้รับอนุญาต” คริสหยุดเดิน เขาไม่หันไปมองทหารเหล่านั้น แต่กลับกระชับมือลูน่าแน่นขึ้น พร้อมกับเสียงรูดการ์ดอีกครั้งที่ดังขึ้นอย่างปริศนาในมือของเขา “บอกพวกเขาทีว่า...” คริสเอ่ยเสียงเย็น “ถ้าอยากให้ผมไป ผมคงต้องซื้อหอคอยนั้นมาเป็นของตัวเองก่อน เพื่อที่ผมจะได้มีเหตุผลดีๆ ในการคุยกับพวกเขาน่ะครับ” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่สองนี้ แล้วพบกันในบทต่อไปนะครับ - กิลด์มาสเตอร์เอส