สงครามน้ำลายในกองถ่าย

“ถ้าคุณยังแก้บทฉากนี้ให้กลายเป็นละครน้ำเน่าสมัยคุณแม่ยังสาวไม่ได้ภายในสิบนาทีนี้ ผมเกรงว่ากองถ่ายวันนี้คงต้องใช้กระดาษทิชชูซับน้ำตาความพังพินาศแทนบทละครแล้วล่ะครับ คุณผู้จัด” เสียงทุ้มต่ำที่เจือแววเยาะหยันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัดของสตูดิโอชั่วคราว พิชญ์ยืนกอดอกพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีผ่อนคลายอย่างน่าหมั่นไส้ ดวงตาคมกราบกรานมองร่างระหงของรินรดาที่กำลังยืนกำปากกาในมือแน่นจนข้อต่อปลายนิ้วขาวซีด รินรดาตวัดสายตากลับมาทันควัน เปลวไฟแห่งความโกรธแล่นริ้วขึ้นมาถึงพวงแก้มเนียน ร่างบางก้าวเข้ามาประชิดตัวนักเขียนหนุ่มอย่างไม่เกรงกลัว มาดผู้จัดสาวผู้ทรงอิทธิพลและเนี้ยบกริบในสายตาคนอื่นถูกความกวนประสาทของผู้ชายตรงหน้าแผดเผาจนเกือบมอดไหม้ “คุณพิชญ์! นี่คุณจงใจหาเรื่องฉันตั้งแต่เช้าเลยใช่ไหม บทตรงนี้มันคือไคลแมกซ์ทางอารมณ์นะ ไม่ใช่ลิเกปะทะฝีปากที่คุณจะเอาความสะใจส่วนตัวมาใส่ลงไปได้!” รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตวาวโรจน์อย่างดุดัน เธอไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร และไม่มีวันยอมให้นักเขียนหน้าไหนมาเหยียบย่ำวิสัยทัศน์ของเธอเด็ดขาด “ความสะใจส่วนตัวเหรอครับ?” พิชญ์หัวเราะในลำคอ รอยยิ้มมุมปากของเขายิ่งทำให้คนมองอยากจะคว้าแฟ้มบทละครฟาดหน้าหล่อๆ นั้นสักที สัญชาตญาณความซึนและปากร้ายทำงานเต็มสูบ ทั้งที่ในใจลึกๆ แล้ว เขาแค่อยากดึงความสนใจของผู้หญิงคนนี้ให้ออกจากตารางงานบ้าคลั่งที่ทำร้ายสุขภาพเธอก็เท่านั้น “ผมแค่วิจารณ์ตามเนื้องานในฐานะเจ้าของบทประพันธ์... หรือว่าคุณกลัว? กลัวว่าบทที่สะท้อนความจริงอันเจ็บปวดนี้ มันจะไปจี้ใจดำผู้จัดที่วันๆ เอาแต่ทำงานจนลืมดูแลตัวเองกันแน่ล่ะครับ” คำพูดจี้จุดทำให้รินรดาชะงักไปอึดใจหนึ่ง หัวใจเจ้ากรรมกระตุกวูบอย่างไม่มีสาเหตุเมื่อสบเข้ากับสายตาคู่นั้นของนักเขียนหนุ่มที่จู่ๆ ก็แปรเปลี่ยนเป็นความห่วงใยเจือจางซ่อนอยู่ภายใต้ความดุดันและทรงพลัง บรรยากาศรอบตัวเหมือนถูกลดอุณหภูมิลงฉับพลัน ทีมงานนับสิบชีวิตในกองถ่ายต่างกลั้นหายใจ ไม่มีใครกล้าส่งเสียงแม้แต่แอะเดียว ทุกสายตาจับจ้องการปะทะฝีปากของคู่ปรับคู่นี้ราวกับกำลังลุ้นระثึกในฉากสำคัญของภาพยนตร์ฟอร์มยักษ์ “ผมไม่ได้ว่างมานั่งจับผิดคุณเล่นหรอกนะรินรดา...” พิชญ์ลดเสียงลงกระซิบแผ่วเบa ทว่าชัดเจนในโสตประสาทของคนฟัง ร่างสูงขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางปะปนกับลมหายใจอุ่น “ถ้ายังดื้อดึงใช้บทเดิม มีหวังเรตติ้งร่วงกราวรูด แล้วคนที่ต้องนั่งร้องไห้เช็ดหัวเข่าก็คือคุณ ไม่ใช่ผม” “ฉันดูแลตัวเองได้! ไม่ต้องมาสั่งสอน!” รินรดาเชิดหน้าขึ้นสู้ ปลายจมูกรั้นแทบจะชนกับอกแกร่งของอีกฝ่ายอยู่รอมร่อ ความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้พวงแก้มของเธอยิ่งร้อนผ่าวไม่ใช่เพราะความโกรธอย่างเดียว แต่มันคือปฏิกิริยาเคมีบ้าๆ ที่เธอควบคุมไม่ได้ต่างหาก “ปากเก่งจังนะครับ... แต่ตัวสั่นเป็นลูกนกเลยนี่” พิชญ์กระตุกยิ้มมุมปาก ดวงตาพราวระยับด้วยความเอ็นดูที่ถูกกลบเกลื่อนไว้ด้วยวาจาเชือดเฉือน ก่อนที่สงครามน้ำลายจะได้ยืดเยื้อไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงทุ้มกังวานของพระเอกหนุ่มรูปหล่อก็แทรกเข้ามาขัดจังหวะ “มีเรื่องอะไรกันเหรอครับคนสวย หน้าเครียดเชียว ให้ผมช่วยเคลียร์ไหม” กวินทร์เดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งสองคนด้วยรอยยิ้มทรงเสน่ห์ตามประสาพระเอกเบอร์หนึ่ง มือหนาวางลงบนไหล่บางของรินรดาอย่างถือวิสาสะ พร้อมกับส่งสายตาท้าทายไปยังพิชญ์ พิชญ์หรี่ตามองมือนั้นทันที รังสีความหึงหวงพวยพุ่งขึ้นมาจนบรรยากาศรอบตัวกลับมาร้อนระอุยิ่งกว่าเดิม กรามแกร่งขบเข้าหากันแน่น ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นมาในทันที “ถ้าไม่อยากให้บทพระเอกของคุณในเรื่องนี้กลายเป็นตัวประกอบเดินผ่านฉากอย่างไร้ความหมาย...” พิชญ์ก้าวเข้าประชิด ดึงร่างของรินรดาให้ถอยห่างจากกวินทร์ด้วยแรงกระชากเบาๆ แต่เด็ดขาด ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังพระเอกหนุ่ม “ก็กรุณาถอยมือสกปรกของคุณออกจากผู้จัดของผมซะ!” รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หันขวับไปมองหน้าพิชญ์ที่ตอนนี้ประกาศกร้าวคำว่า "ผู้จัดของผม" ออกมาหน้าตาเฉย หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ทว่า ในจังหวะที่ทุกคนกำลังอึ้งกับความประชดประชันของนักเขียนหนุ่ม ประตูสตูดิโอด้านหลังก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้การเตือน พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างคุ้นตาที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบ “อุ๊ย... ดูท่าทางฉันจะมาขัดจังหวะสำคัญสินะคะเนี่ย” ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอมานะครับ