บททดสอบจากผู้จัดตัวแม่

เสียงกระแทกของแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำราคาแพงที่วางลงบนกระจกโต๊ะประชุมอย่างแรง ดึงสติของทุกคนให้กลับมาจดจ่ออยู่ ณ จุดศูนย์กลางของห้อง “ถ้าคุณคิดว่างานเขียนชิ้นนี้มันดีพอที่จะเอาออกไปสู่สายตาประชาชน ผมคงต้องแนะนำให้คุณกลับไปเรียนวิชาพื้นฐานการเขียนบทมาใหม่ตั้งแต่หน้าแรกนะครับ คุณพิชญ์” น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราายใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งของ รินรดา ลอยละليอยู่กลางห้องประชุมใหญ่ที่เงียบกริบจนได้ยินเสียงระบบปรับอากาศทำงาน ผู้จัดละครสาวสวยในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้ม นั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีสง่างาม ทว่าแววตาที่มองตรงมายังชายหนุ่มฝั่งตรงข้ามกลับเต็มไปด้วยความกดดันที่พร้อมจะบดขยี้ความมั่นใจของอีกฝ่ายให้แหลکคามือ พิชญ์ เม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง สันจมูกโด่งรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อยตามสัญชาตญาณของการป้องกันตัว มือหนาที่วางอยู่บนตักเผลอกำเข้าหากันจนข้อต่องอขาว เขาไม่ใช่พวกยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ และยิ่งเป็นเรื่องงานเขียนที่เขาเทหยาดเหงื่อแรงกายและมันสมองลงไปนับเดือน การมาถูกวิจารณ์อย่างไร้เยื่อใยแบบนี้ ย่อมจุดชนวนไฟในตัวให้ลุกโชนขึ้นมาทันที “บทตอนนี้นายเอกต้องยอมจำนนต่อสถานการณ์เพราะความรักครับคุณรินรดา ไม่ใช่เพราะโง่เง่าจนน่ารำคาญ ถ้าผมเขียนให้เขาลุกขึ้นมาตบหน้าพระเอกตามใจคุณรินรดา มันก็กลายเป็นละครน้ำเน่าทั่วไปที่หาดูได้ตามผังละครหลังข่าวธรรมดาๆ ที่คุณมักจะบ่นว่าตลาดมันเกร่อไม่ใช่เหรอครับ” พิชญ์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงด้วยความกวนประสาทเล็กน้อย ดวงตาคมกริบสบตากับผู้จัดสาวคนสวยอย่างไม่เกรงกลัว รอยยิ้มมุมปากถูกจุดขึ้นบางเบาเพื่อปกปิดความกรุ่นโกรธภายใน บรรยากาศในห้องประชุมอึมครึมลงถนัดตา ทีมงานคนอื่นๆ ต่างพากันกลั้นหายใจ ไม่มีใครกล้าส่งเสียงแทรกระหว่างเสือสองตัวที่กำลังเผชิญหน้ากัน รินรดากวาดตามองคนตรงข้ามด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก เธอยอมรับในใจลึกๆ ว่าบทละครของพิชญ์มีความสดใหม่และมีมิติ แต่ทว่า... ความดื้อรั้นและท่าทีปากดีไม่ยอมคนของไอ้เด็กนี่ต่างหากที่เธอกำลังหมั่นไส้ “นี่คุณกำลังสอนงานผมเหรอครับ คุณพิชญ์?” รินรดาเอียงคอเล็กน้อย น้ำเสียงเย้าหยอกแต่เย็นเยียบ “ในฐานะผู้จัดที่ต้องแบกรับเรตติ้งทั้งสถานี ผมไม่มีเวลามานั่งลุ้นว่าคนดูจะอินกับคาแรคเตอร์อินดี้ของคุณไหม ถ้าคุณอยากเขียนให้พระ-นางมานั่งปรัชญาชีวิตใส่กันเชิญไปแต่งนิยายขายเองเถอะครับ แต่อันนี้... ละครโทรทัศน์ที่คนเขาอยากดูความฟิน ความแซ่บ และความสะใจ!” “ถ้าอยากได้ความแซ่บทำไมไม่ไปจ้างคนเขียนบทละครตบตีแย่งสามีแห่งชาติล่ะครับ มาจ้างผมทำไมตั้งแต่แรก” พิชญ์สวนกลับเสียงเรียบ ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยความท้าทาย “หรือว่า... บทที่ผมเขียนมันดันไปจี้ใจดำอะไรคุณเข้า ถึงได้พยายามจะแก้ทุกฉากทุกตอนแบบนี้” คำพูดนั้นทำให้รินรดาชะงักไปเสี้ยววินาที ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาแฟชั่นหรี่ลงเล็กน้อย เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือเรียววางทับลงบนขอบโต๊ะโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยเพื่อกดดัน “ปากดีแบบนี้ ระวังจะไม่มีปัญญาแก้บทจนต้องมานั่งคุกเข่าขอร้องผมนะครับ คุณนักเขียนมือทอง” “คำก็มือทอง สองคำก็เด็กฝึกหัด... เอาเป็นว่าถ้าผมแก้ตอนนี้แล้วเรตติ้งไม่พุ่งกระฉูด คุณต้องเลี้ยงกาแฟผมสามเดือนเต็ม ตกลงไหมครับ?” พิชญ์ไม่ยอมถอย เขาลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับเธอ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงความกว้างของโต๊ะประชุมตัวยาว รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ “มั่นหน้ามั่นโหนกเกินไปแล้วนะคุณพิชญ์... หึ ถ้าทำไม่ได้อย่างที่พูด คุณต้องยอมเขียนบทเสริมให้กวินทร์ถอดเสื้อโชว์ซิกแพคทุกอีพีตามที่ผมสั่ง ห้ามบ่นแม้แต่คำเดียว!” ชื่อของ "กวินทร์" หลุดออกมาจากปากผู้จัดสาว พร้อมๆ กับเสียงเปิดประตูห้องประชุมที่ดังขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับร่างสูงโปรดของพระเอกหนุ่มยอดนิยมที่ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์ มือข้างหนึ่งถือแก้วกาแฟแบรนด์ดังยื่นมาตรงหน้ารินรดา “คุยอะไรกันเครียดเชียวครับมาดามริน... ผมซื้อลาเต้เย็นหวานน้อยมาฝากคนสวยครับ” กวินทร์ส่งสายตาหวานเชื่อมมาให้รินรดาโดยไม่สนใจพิชญ์ที่ยืนอยู่ใกล้ๆ เลยแม้แต่น้อย พิชญ์รู้สึกถึงความหงุดหงิดแปลกประหลาดที่แล่นพล่านขึ้นมาในอก ชายหนุ่มเหลือบมองแก้วกาแฟในมือพระเอกหนุ่มสลับกับใบหน้าเรียบเฉยของรินรดาที่รับมันมาถือไว้อย่างหน้าตาเฉย เคมีที่อีกฝ่ายแสดงออกต่อกันมันช่างขัดหูขัดตาเขาเสียเหลือเกิน ทั้งที่บอกตัวเองว่ามันเป็นแค่เรื่องงาน แต่นัยน์ตากลับร้อนผ่าวด้วยความไม่สบอารมณ์ รินรดาเหลือบสายตากลับมามองพิชญ์ที่ยืนนิ่งเงียบไป เธอแอบเห็นประกายความไม่พอใจพาดผ่านดวงตาคมคู่นั้นแวบหนึ่ง รอยยิ้มร้ายกาจจึงผุดขึ้นที่มุมปากของผู้จัดสาว “ดีเลยครับคุณกวินทร์ กำลังพูดถึงคุณพอดี...” รินรดาเอ่ยเสียงหวานหู หันไปสบตากับพระเอกหนุ่มก่อนจะหันกลับมามองพิชญ์ที่ยืนหน้าตึง “คุณพิชญ์เขาบอกว่า... บทฉบับแก้ไขที่จะส่งให้พรุ่งนี้เช้า จะทำให้คุณกวินทร์หล่อจนคนดูใจละลายเลยล่ะครับ” พิชญ์เบิกตากว้างเล็กน้อย นึกอยากจะยกมือขึ้นกุมขมับ เขาไม่ได้พูดแบบนั้นสักหน่อย! แต่มันสายเกินกว่าจะแก้ตัวเสียแล้ว เมื่อกวินทร์หันมาตบไหล่เขาเบาๆ พร้อมรอยยิ้มกวนๆ “งั้นก็ฝากด้วยนะน้องพิชญ์ ทำให้พี่เด่นๆ ล่ะ” พิชญ์สูดลมหายใจเข้าลึกระงับอารมณ์ ขบกรามแน่นจนสันนูน ก่อนจะหันไปสบตากับรินรดาที่กำลังยืนอมยิ้มเยาะเย้ยเขาอย่างได้ใจ รอยยิ้มร้ายกาจคู่นั้นมันช่าง... น่าหมั่นไส้จนเขาอยากจะเอื้อมมือไปหยิกแก้มเนียนๆ นั่นสักทีให้หายแค้น “พรุ่งนี้เช้า... เจอกันครับมาดาม” พิชญ์เน้นเสียงคำว่ามาดามทีละพยางค์ด้วยความหมั่นเขี้ยว ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของเธอราวกับจะสื่อสารบางอย่างที่ร้อนแรงกว่าบทละครทั้งหมดรวมกัน รินรดาชะงักไปชั่วครู่ หัวใจเจ้ากรรมกระตุกวูบอย่างไม่มีสาเหตุเมื่อสบเข้ากับสายตาคู่นั้นของนักเขียนหนุ่มที่จู่ๆ ก็เปลี่ยนเป็นดุดันและทรงพลังขึ้นมาดื้อๆ ขอบคุณที่ติดตามอ่านกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ