จุดตกต่ำของยัยคุณหนู

เสียงกระดาษแผ่นสุดท้ายร่วงหล่นลงกระทบพื้นไม้ปาร์เกต์ราคาแพง ช่างฟังดูเบาราวกับเสียงถอนหายใจของความพินาศ ลินินแค่นหัวเราะออกมาในลำคอ เสียงหัวเราะที่แห้งผากและเต็มไปด้วยหยาดหยดแห่งความสมเพชเวทนา ดวงตาคู่สวยที่เคยพราวระยับด้วยอำนาจและเงินตรา บัดนี้กลับแดงก่ำ รื้นไปด้วยม่านน้ำตาที่เธอพยายามกะพริบไล่มันกลับเข้าไปอย่างสุดชีวิต ความเย่อหยิ่งที่เคยสวมใส่ต่างอาภรณ์ราคาแพง บัดนี้กลายเป็นเพียงเกราะกำบังบางเบาที่ถูกฉีกกระชากจนยับเยิน “คุณหนูลินินคะ... กรุณาเซ็นชื่อรับทราบคำสั่งอายัดทรัพย์สินทั้งหมดด้วยค่ะ ทางธนาคารไม่สามารถยืดเวลาให้คุณได้มากกว่านี้แล้ว” เจ้าหน้าที่ฝ่ายกฎหมายเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความเห็นอกเห็นใจ ไร้ซึ่งความเคารพที่เคยมีเมื่อครั้งที่เธอยังเป็นทายาทมหาเศรษฐีตระกูลดัง “ออกไป...” ลินินเปล่งเสียงลอดไรฟัน ร่างบางสั่นเทิ้มด้วยแรงโทสะที่ตีรวนขึ้นมาจุกอก ปลายนิ้วเรียวสวยจิกเข้าหากันจนเล็บจิกฝังลงไปในเนื้อ “บอกให้ไสหัวออกไปจากบ้านของฉันไง!” “ที่นี่... ไม่ใช่ของคุณหนูอีกต่อไปแล้วค่ะ” คำพูดนั้นบาดลึกราวกับคมมีดกรีดลงกลางใจ เอกสารกองโตถูกทิ้งไว้บนโต๊ะทำงานหรูหราที่พรุ่งนี้อาจกลายเป็นของคนอื่น ลินินมองรอบกายด้วยความรู้สึกเคว้งคว้าง ห้องนอนเพนต์เฮาส์ที่กว้างขวางและเคยอบอวลไปด้วยความสุขสบาย บัดนี้ช่างหนתเหน็บและว่างเปล่าจนน่ากลัว บัตรเครดิตทุกใบถูกระфіด รถหรูถูกยึด บริษัทของพ่อที่ล้มละลายทิ้งภาระหนี้สินก้อนโตไว้ให้เธอรับผิดชอบเพียงลำพัง และที่เจ็บปวดที่สุด... คนที่เคยรายล้อมรอบกาย ต่างพากันตีตัวออกห่าง ราวกับเธอเป็นโรคระบาดที่น่ารังเกียจ เพล้ง! แจกันคริสตัลราคาแพงถูกเหวี่ยงไปกระทบผนังจนแตกกระจายไม่เป็นชิ้นดี ลินินทรุดตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง เปลือกตาปิดลงพร้อมกับหยาดน้ำตาหยดแรกที่ร่วงเผาะลงบนหลังมือ ความโดดเดี่ยวถาโถมเข้ามาบดขยี้หัวใจดวงน้อยที่พยายามเข้มแข็งมาตลอด เธอไม่เหลือใครอีกแล้ว... ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ ก่อนที่บานประตูห้องนอนจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ต้องรอรับคำอนุญาต ลินินสะดุ้งเฮือก เงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาระแวดระวัง พร้อมจะพ่นคำด่าทอใส่ใครก็ตามที่กล้าเข้ามาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอในยามนี้ แต่ไม่ใช่... ไม่ใช่เจ้าหนี้ หรือพวกคนหน้าไหว้หลังหลอกเหล่านั้น ร่างสูงโปร่งของหญิงสาวในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิท เส้นผมยาวรวบตึงไว้ด้านหลังเผยให้เห็นกรอบหน้าคมคายและดวงตาสีนิลที่นิ่งสงบราวน้ำลึก นภัสยืนกอดอกพิงกรอบประตู สายตาคู่คมกวาดมองสภาพยับเยินของห้องและคุณหนูจอมพยศที่นั่งกองอยู่กับพื้นอย่างพิจารณา “สภาพดูไม่ได้เลยนะคะ... คุณหนู” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบเรื่อยแต่มันช่างจี้ใจดำเสียเหลือเกิน “เธอมาทำไม...” ลินินกัดริมฝีปากแน่น เปล่งเสียงสั่นเครือออกมาอย่างยากลำบาก “จะมาสมน้ำหน้าฉันใช่ไหมล่ะ? อยากเห็นฉันตกต่ำถึงขีดสุดใช่ไหมล่ะ นภัส!” นภัสถอนหายใจเบาๆ ขยับตัวเดินเข้ามาใกล้ชิดขึ้นทีละก้าว ฝ่ายลินินพยายามจะลุกขึ้นยืนเพื่อรักษาฟอร์ม แต่เรียวขาเจ้ากรรมกลับอ่อนแรงจนเซถลา เกือบจะล้มพับลงไปกองกับพื้นอีกรอบ หากไม่มีมือแกร่งของบอดี้การ์ดสาวเข้ามาคว้าเอวบางเอาไว้เสียก่อน สัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือที่แนบกระชับผ่านเนื้อผ้าทำให้ลินินชะงัก หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างไม่รักดี เธอนิ่วหน้าสะบัดตัวออกห่างทันทีราวกับถูกของร้อน “อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!” ลินินหวีดร้องใส่หน้าคนตรงข้าม ทั้งโกรธทั้งอับอาย “ออกไปให้พ้น! ฉันไล่ออกแล้วไง ลาออกไปสิ! เงินเดือนเธอก็ไม่มีจ่ายแล้ว จะมาทนอยู่กับคนหมดตัวทำไมเล่า!” นภัสไม่โกรธสักนิด เธอกลับยืนนิ่ง มองผู้หญิงตรงหน้าที่กำลังพยายามพยศใส่เธอทั้งที่น้ำตานองหน้า แววตาของบอดี้การ์ดสาวไหววูบไปชั่วขณะ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความดุดันและจริงจังอย่างที่ลินินไม่เคยเห็นมาก่อน “หมดตัวแล้วไงคะ?” นภัสก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกครั้ง คราวนี้ใกล้จนลินินต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนติดกับผนังห้องเย็นเฉียบ นภัสโน้มใบหน้าลงมา ริมฝีปากหยักสวยยกยิ้มมุมปากอย่างท้าทาย “เงินเดือนเหรอคะ? ฉันไม่เคยสนใจมันตั้งแต่แรกอยู่แล้ว... คุณหนู” “เธอ...!” “จำไม่ได้เหรอคะ ว่าฉันเคยสัญญาอะไรไว้ตอนที่รับหน้าที่เป็นบอดี้การ์ดให้คุณ” นภัสจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่กำลังสั่นระริก “ต่อให้คุณเหลือแค่ตัวเปล่าๆ ปลี้ๆ ต่อให้คนทั้งโลกหันหลังให้คุณ... นภัสคนนี้ก็จะไม่มีวันทิ้งคุณหนูเด็ดขาดค่ะ” คำพูดนั้นหนักแน่นและทรงพลัง ราวกับมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งพล่านไปทั่วผิวหนัง ลินินอ้าปากค้าง สมองตื้อตันจนประมวลผลไม่ทัน ไม่รู้ว่าควรจะโกรธ ตกใจ หรือใจเต้นกับสายตาแพรวพราวที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งขรึมนั้นกันแน่ เธอกำลังจะเถียงกลับด้วยประโยคแสบๆ คันๆ ตามนิสัย ทว่า... ปัง! เสียงประตูกระจกบานใหญ่ด้านระเบียงแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับร่างเงาดำทะมึนหลายร่างที่พุ่งทะยานเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็วราวกับเสือชีตาร์ล่าเหยื่อ! นภัสเปลี่ยนสีหน้าเป็นความเย็นชาในเสี้ยววินาที ร่างสูงกระชากตัวลินินเข้ามาซ่อนไว้ด้านหลังทันที พร้อมกับชักอาวุธปืนพกสั้นขึ้นมาตั้งรับในท่าเตรียมพร้อมอย่างมืออาชีพ ประกายตาของบอดี้การ์ดสาววาวโรจน์ด้วยจิตสังหารที่แผ่ซ่านออกมารอบตัว “หลบอยู่ข้างหลังฉัน... อย่าขยับไปไหนเด็ดขาด” นภัสเอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน ขณะที่กลุ่มชายชุดดำสวมหน้ากากอนามัยปิดบังใบหน้ากำลังพุ่งตรงเข้ามาพร้อมกับมีดพกสั้นในมือ แววตาของพวกมันเต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียมและมุ่งร้ายอย่างชัดเจน ลินินเบิกตากว้างด้วยความตกใจขีดสุด หัวใจหล่นไปอยู่ตาตุ่มเมื่อเห็นแสงสะท้อนจากคมมีดในมือของคนร้ายที่พุ่งเข้ามาประชิดตัว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาทักทายและสนับสนุนเดซี่เสมอนะคะ มาลุ้นกันค่ะว่ายัยคุณหนูจอมพยศกับบอดี้การ์ดสาวจะรอดพ้นจากเงื้อมมือมัจจุราชนี้ไปได้อย่างไร!