กลยุทธ์ลวงใจ

กลิ่นอายจางๆ ของกำยานหมื่นลี้ลอยอบอวลอยู่เบื้องหน้า เจือด้วยกลิ่นสนิมเหล็กจางๆ ที่โชยมากับสายลมยามราตรีจากนอกหน้าต่างตำหนักบูรพา เสิ่นอวี้จือนั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะไม้สลักลายหงส์คาบแก้ว ท่วงท่าสง่างามรากับรูปสลักหยกขาว แม้ในยามที่ปลายนิ้วเรียวระหงของนางกำลังบรรจงรินสุราสีชาดลงในจอกกระเบื้องเคลือบเคลือบสีไข่ไก่ เบื้องหน้าของนางคือ สตรีในชุดต่วนปักดิ้นทองลายพยัคฆ์เหินหาว—ผู้ส่งตรงมาจากตำหนักกลางของฮองเฮาหลิน แววตาของขันทีเฒ่าผู้ติดตามมาด้วยกวาดมองนางอย่างระแวดระวัง ราวกับพญาเหยี่ยวที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่อในกรงขัง "กุนซือเสิ่น... พระชายาองค์ปัจจุบันทรงมีรับสั่งให้ท่านไตร่ตรองให้ดี" เสียงแหบแห้งรากับกระดาษทรายเสียดสีกันดังขึ้นทำลายความเงียบ "อำนาจในวังหลังไม่ได้มีไว้สำหรับผู้ที่ฉลาดล้ำเลิศเกินหน้าเกินตา หากแต่เป็นของผู้ที่รู้ว่าควรสยบแทบเท้าผู้ใด" อวี้จือมิได้สะทกสะท้าน มุมปากบางเฉียบยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ส่งไปถึงดวงตาคู่คมกริบดั่งประกายกระบี่ นางเลื่อนจอกสุราไปเบื้องหน้าอย่างเชื่องช้า ราวกับการเคลื่อนไหวทุกจังหวะได้รับการคำนวณมาอย่างดีด้วยตำราพิชัยสงคราม "ทูลขันทีเหอ... ข้าแต่ไหนแต่ไรมาเป็นเพียงกุนซือผู้ต่ำต้อยในค่ายทหารของชินอ๋อง จะอาจหาญไปเทียบชั้นกับบารมีของฮองเฮาได้อย่างไร" เสียงหวานใสทว่าราบเรียบรากับผิวน้ำในบึงลึกยามไร้ลมปรากฏ "เพียงแต่... สุราจอกนี้ หากข้าดื่มลงไปแล้ว ความสงสัยที่ฮองเฮาทรงมีต่อกองทัพพยัคฆ์ทมิฬจะมลายหายไปสิ้นจริงหรือ" ขันทีเหอหรี่ตาลง คางที่เหี่ยวย่นตามวัยกระตุกยิ้มเหี้ยมเกรียม "หากท่านดื่มเพื่อแสดงความภักดี ย่อมไม่มีสิ่งใดต้องกังวล พระชายาย่อมทรงพระเมตตาต่อคนรู้ความ" *แสร้งยอมจำนน เพื่อเปิดทางให้พยัคฆ์ซุ่มโจมตีในมุมอับสายตา* ในใจของอวี้จือทวนคำสั่งยุทธวิธีนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า นางรู้ดีว่าเบื้องหลังจอกสุรานี้คือยาพิษสลายโลหิตจากตำหนักใน หากดื่มเข้าไปครึ่งส่วน ย่อมต้องกระอักเลือดและสูญเสียกำลังภายในไปชั่วคราว แต่นั่นคือ ‘ราคา’ ที่นางต้องจ่าย เพื่อให้สายลับของฮองเฮายังคงตายใจ และส่งข่าวเท็จกลับไปยังวังหลวงว่ากุนซือหญิงแห่งค่ายพยัคฆ์ทมิฬไร้พิษสงแล้ว ในขณะเดียวกัน ที่ตำหนักลับปลายค่ายทหาร จ้าวเฟยหลง (ชินอ๋อง) กำลังกำด้ามกระบี่ประจำกายแน่นจนข้อพระกรปูดโปน นัยน์ตาคมกริบดั่งเหยี่ยวป่าทอประกายอำมหิตจนน่ากลัว บรรยากาศรอบตัวเยือกเย็นรากับน้ำแข็งขั้วโลกจนองค์รักษ์เงาที่คุกเข่าอยู่เบื้องล่างไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง "ท่านอ๋อง... สายรายงานว่า กุนซือเสิ่นกำลังเผชิญหน้ากับราช사น์ลับและจอกสุราจากฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ นาง... กำลังทำตามแผนลวง" องค์รักษ์เงารายงานด้วยน้ำเสียงสั่นเทา "นางคิดจะเอาชีวิตตัวเองไปเดิมพันกับหมากตานี้รึ!" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมาเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดและปวดร้าวลึกซึ้ง ดวงตาของชินอ๋องวับโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งให้เป็นจุล "ใครให้พนางใช้วิธีนี้ ใครอนุญาตให้นางเอาตัวเข้าแลกกับความปลอดภัยของกองทัพ!" แม้ภายนอกเขาจะถูกขนานนามว่าเป็น ‘อ๋องปีศาจ’ ผู้ไร้หัวใจและเลือดเย็นดั่งปีศาจร้าย แต่มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้ว่า หัวใจดวงนี้ถูกผูกติดไว้กับสตรีผู้ปราดเปรื่องนางนั้นตั้งแต่คราศึกที่หุบเขาอัสดงแล้ว นางคือลมหายใจ คือแสงสว่างเดียวที่ดึงเขาขึ้นมาจากขุมนรกแห่งอดีต ตัดกลับมาที่ตำหนักบูรพา อวี้จือเงยหน้าขึ้นสบตากับขันทีเหอ นางมิได้แสดงความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ปลายนิ้วเรียวแตะลงที่ขอบจอกกระเบื้องอย่างแผ่วเบา "ถ้าเช่นนั้น... เพื่อความสงบสุขของแผ่นดิน และเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจของข้าพเจ้า" อวี้จือเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใส ทว่าแฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยว "ข้า... ขอรับน้ำพระทัยนี้" นางยกจอกสุราขึ้นจรดริมฝีปาก กลิ่นหอมหวานของดอกกุ้ยฮวาคละคลุ้งกลบกลิ่นคาวสนิมจางๆ ได้อย่างแนบเนียน ขันทีเหอยิ้มเยาะอย่างได้ใจ รอดูวินาทีที่เหยื่อสาวจะสิ้นฤทธิ์ ทว่า—ในวินาทีที่หยดสุราแรกกำลังจะแตะเรียวปากของนาง ประตูไม้หนาหนักของตำหนักก็ถูกกระแทกจนเปิดผางออกอย่างรุนแรง! *โครม!* เศษไม้กระเด็นว่อนไปทั่วห้อง พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะสีดำสนิทที่แผ่ไอสังหารเข้มข้นรากับมัจจุราชจากขุมนรก จ้าวเฟยหลงก้าวเข้ามาด้วยฝ่าเท้าหนักแน่น ดวงตาคู่คมกวาดมองภาพตรงหน้าก่อนจะหยุดนิ่งที่จอกสุราในมือของนาง อวี้จือชะงักค้าง ปลายนิ้วที่ถือจอกสั่นไหวเล็กน้อยเป็นครั้งแรก นางเบิกตากว้างด้วยความตกใจระคนคาดไม่ถึง—*เหตุใดเขาจึงมาเร็วกว่ากำหนดเล่า? แผนการกำลังจะพังไม่เป็นท่าแล้ว!* ชินอ๋องพุ่งเข้ามาประชิดตัวนางในพริบตาเดียว ปัดจอกสุราในมือของนางจนกระเด็นตกลงพื้น น้ำสีชาดกระจายเปรอะเปื้อนพรมเปอร์เซียสีแดงฉาน กลิ่นพิษฉุนกึกโชยขึ้นทันทีที่ของเหลวสัมผัสกับพื้นหิน "ใครอนุญาตให้เจ้าดื่ม... หือ, เสิ่นอวี้จือ?" สุ้มเสียงเย็นเยียบรากับน้ำแข็งพันปีเอ่ยชิดริมหูของนาง ลมหายใจที่ร้อนผ่าวและสั่นระริกด้วยความโกรธเกรี้ยวเป่ารดต้นคอระหง ก่อนที่อวี้จือจะทันได้เอ่ยคำแก้ตัวใดๆ สายตาของชินอ๋องก็หันขวับไปจ้องมองขันทีเหอและเหล่าองครักษ์หลวงที่หน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว รังสีอำมหิตแผ่ซ่านจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันตาเห็น พร้อมกับที่พระราชโองการลับฉบับใหม่จากฮ่องเต้ถูกโยนลงแทบเท้าขันทีเฒ่าอย่างไม่ไยดี พร้อมเสียงคำรามต่ำที่สั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ "พวกมันกำจัดคนของข้าไม่ได้... แต่พวกเจ้าเตรียมตัวตายได้เลย" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดผู้ทรงเกียรติทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและลุ้นระทึกไปกับกุนซือหญิงของเราในค่ำคืนนี้นะคะ