พื้นที่ส่วนตัวที่บุกรุก

“ถ้าคานตัวนี้ร้าวร้าวเพิ่มอีกเซนเดียว ผมจะสั่งระงับการก่อสร้างทั้งหมด และนั่นหมายถึงโปรเจกต์ที่เธอภูมิใจนักหนาจะกลายเป็นแค่เศษปูนถมที่!” เสียงตวาดก้องของคินน์ตัดผ่านความโกลาหลในไซต์งาน โครงเหล็กด้านบนสั่นไหวจากแรงลมและเสียงเครื่องจักรที่กำลังทำงานแข่งกับเวลา รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่บนพื้นปูนที่เต็มไปด้วยฝุ่นผงจากการกะเทาะ เธอไม่ได้กลัวเสียงตวาดของวิศวกรหนุ่มตรงหน้า แต่เธอกำลังกลัวความจริงที่ว่าเขามองเห็นสิ่งที่เธอพยายามกลบเกลื่อนมาตลอด “คุณพูดให้มันดีๆ นะคินน์ นี่มันโซนโครงสร้างหลัก ถ้ามันพังขึ้นมาจริงๆ คุณนั่นแหละที่จะต้องรับผิดชอบในฐานะวิศวกรผู้ควบคุม!” รินรดาตอกกลับเสียงดังไม่แพ้กัน เธอถลึงตามองเขาอย่างไม่ยอมแพ้ แม้เหงื่อจะซึมตามไรผมจนผมเผ้าเริ่มยุ่งเหยิง คินน์ไม่ตอบโต้ด้วยวาจา เขาแค่นเสียงหึในลำคอ ก่อนจะก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัวเธอจนแผ่นหลังของรินรดาชนเข้ากับเสาปูนเปลือย กลิ่นน้ำมันเครื่องและกลิ่นอายความร้อนจากกายชายหนุ่มปะทะเข้ากับจมูกของเธอจนชะงัก “รับผิดชอบเหรอ?” คินน์โน้มใบหน้าลงมาจนชิด ระยะห่างที่เหลือเพียงไม่กี่นิ้วทำให้รินรดารู้สึกเหมือนออกซิเจนในอากาศรอบตัวถูกสูบหายไป “คนอย่างเธอเนี่ยนะ พูดคำว่ารับผิดชอบได้เต็มปาก ทั้งที่เอาความมั่นใจบ้าบอมาวางเดิมพันกับชีวิตคนงาน” เขายกมือข้างหนึ่งขึ้นพาดกับเสา กักขังเธอไว้ในอาณาเขตของเขา สายตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองไปรอบพื้นที่ที่กำลังวิกฤต ก่อนจะกลับมาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ “ถอยออกไป” รินรดาเอ่ยเสียงสั่น พยายามผลักอกแกร่งของเขาออก แต่แรงมหาศาลจากวิศวกรหนุ่มกลับทำให้อีกฝ่ายนิ่งราวกับภูผา “เราต้องคุยกันเรื่องการเสริมโครงเหล็ก ไม่ใช่มาทำตัวรุ่มร่ามในพื้นที่ทำงานของฉัน” “พื้นที่ทำงาน?” คินน์แค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้มีความสุขเลยสักนิด “นี่มันไซต์งานก่อสร้าง ไม่ใช่เซฟโซนส่วนตัวที่เธอจะมานั่งกอดเข่าร้องไห้เวลาที่คำนวณพลาด... ถ้าอยากจะรอดจากปัญหานี้ ก็อยู่เฉยๆ แล้วฟังผม” คินน์ไม่ได้รอคำอนุญาต เขาขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิมจนหน้าอกของเขาเกือบชิดกับไหล่ของเธอ มือหนาคว้าหมวกนิรภัยที่สวมอยู่บนหัวของรินรดาออกอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะเปลี่ยนมาวางมือข้างนั้นบนแผ่นหลังของเธอเพื่อดันให้เธอหลบเข้ามุมที่ปลอดภัยกว่าขณะที่เครนด้านบนกำลังเคลื่อนย้ายคานเหล็กขนาดใหญ่ สัมผัสจากฝ่ามือร้อนผ่านเนื้อผ้าเสื้อช็อปของเธอนั้นรุนแรงและชัดเจน หัวใจของรินรดาเต้นผิดจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัวจากวัสดุก่อสร้างที่เหวี่ยงอยู่เหนือหัว แต่เป็นเพราะสัมผัสที่แฝงไปด้วยความห่วงใยภายใต้ท่าทีเกรี้ยวกราดนั่นต่างหาก “ธันวา! ไปเช็กจุดยึดที่ชั้นสามเดี๋ยวนี้!” คินน์ตะโกนสั่งธันวาที่วิ่งเข้ามาพอดี แต่สายตาของเขายังคงไม่ละไปจากใบหน้าของรินรดา “ส่วนคุณ... ถ้าไม่อยากตายก่อนเห็นอาคารนี้เสร็จ ก็ยืนนิ่งๆ ตรงนี้” “ฉันไม่ใช่เด็กนะคินน์” รินรดากัดฟันพูด แม้ว่าตอนนี้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมานอกอก เธอเงยหน้ามองเขา แววตาของเธอสั่นไหว “ทำไมต้องทำเหมือนฉันไร้ความสามารถขนาดนั้น” คินน์ชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาที่ดุดันอ่อนลงเพียงเสี้ยววินาที เขาโน้มตัวลงมาจนริมฝีปากของเขาเฉียดผ่านใบหูของเธอ เสียงทุ้มต่ำที่กระซิบออกมานั้นพร่าสั่นจนเธอขนลุกชัน “เพราะถ้าเธอเป็นอะไรไป... งานนี้มันก็ไม่มีความหมายสำหรับผม” คำพูดนั้นทิ้งรอยร้าวให้เกิดขึ้นในใจของรินรดา ราวกับมีกระแสไฟฟ้าวิ่งผ่านร่าง เธอเบิกตากว้าง หันไปจะถามให้แน่ใจ แต่ในจังหวะนั้นเอง เสียงตะโกนจากธันวาก็ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบงันที่แสนเปราะบาง “คุณริน! คุณคินน์! เกิดเรื่องแล้วครับ! รอยร้าวที่คานหลักมันขยายตัวกะทันหัน มีน้ำรั่วซึมออกมาจากรอยร้าว... มันไม่ใช่แค่น้ำฝนครับ แต่มันคือสารเคมีอะไรบางอย่าง!” คินน์เปลี่ยนสีหน้าทันที ความห่วงใยเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาของนักวางแผน เขาคว้าข้อมือรินรดาแน่นแล้วดึงให้เดินตามไปที่จุดเกิดเหตุโดยไม่สนใจคำทัดทานใดๆ เมื่อพวกเขาไปถึงจุดที่ธันวายืนอยู่ คินน์ก็ต้องชะงักงันกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า รอยร้าวบนคานปูนไม่ได้เกิดจากความผิดพลาดทางวิศวกรรม แต่มันคือรอยที่เกิดจากการถูกกัดกร่อนด้วยกรดเข้มข้นอย่างจงใจ คินน์หันมาสบตารินรดา สายตาของเขาเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความหวาดระแวงที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน “เราไม่ได้แค่สู้กับความผิดพลาดในงานแล้วริน” คินน์เอ่ยเสียงเบาแต่หนักแน่น “มีคนกำลังเล่นตลกกับชีวิตของพวกเราอยู่ข้างหลังนี่... และดูเหมือนคนที่ทำ มันจะเป็นคนในที่เธอไว้ใจที่สุด” เขายังพูดไม่จบประโยค เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังขึ้นจากเงามืดหลังเสาต้นใหญ่ บุคคลที่ยืนอยู่ตรงนั้นทำให้รินรดาถึงกับหน้าซีดเผือด เมื่อร่างนั้นค่อยๆ ก้าวออกมาภายใต้แสงไฟสลัวของไซต์งานก่อสร้างที่กำลังสั่นคลอน ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความหัวรั้นของเขาสองคนนะครับ ผมจะรอพบทุกท่านในตอนถัดไปครับ!