คุกเข่าต่อหน้าเธอ

คราบเลือดจางๆ บนปลายรองเท้าหนังราคาแพงไม่ได้ทำให้คีรินทร์รู้สึกสะดุดใจเท่ากับความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัว แสงไฟนีออนจากตึกสูงระฟ้าภายนอกสาดส่องผ่านกระจกกันกระสุน เผยให้เห็นรติกรที่กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ด้วยรอยยิ้มเยาะ บนโต๊ะทำงานตัวใหญ่มีเอกสารสิทธิ์การถือครองหุ้นร้อยละสี่십ที่เพิ่งถูกแย่งชิงไปจากมือคนสนิทของเขา "แกพลาดท่าเสียทีให้ฉันจนได้นะ คีรินทร์" รติกรหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบฉายแววสะใจ "อำนาจที่แกสั่งสมมาหลายปี กำลังจะกลายเป็นอากาศธาตุในกำมือฉัน" คีรินทร์ไม่ตอบโต้ด้วยการตะคอกหรือใช้อาวุธ ร่างสูงใหญ่ในสูทสีเข้มเพียงแค่ก้าวเดินอย่างมั่นคง เสียงฝีเท้ากระทบพื้นหินอ่อนดังสะท้อนก้องความเงียบ ความนิ่งขรึมและบรรยากาศอันน่าอึดอัดที่แผ่ออกมาจากตัวเขากลับทำให้รติกรหุบยิ้มลงทีละน้อย ความดิบเถื่อนและอำนาจมืดที่ฝังรากลึกในตัวมาเฟียหนุ่มไม่ได้ลดน้อยลงเลย แม้ในยามที่เขาตกเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำ ประตูห้องเปิดออกอีกครั้งพร้อมกับการปรากฏตัวของนับดาว หญิงสาวก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าซีดเผือดแต่แววตากลับเด็ดเดี่ยว เธอถือแฟ้มเอกสารอีกชุดไว้ในมือแน่น รติกรหันไปมองเธอสลับกับคีรินทร์ก่อนจะหัวเราะลั่น "มาพอดีเลยนี่ คุณนับดาว... ผู้หญิงที่ทำให้เสือร้ายอย่างคีรินทร์ยอมสยบ ยินดีด้วยนะที่คุณเลือกข้างถูก" "หุบปากซะ รติกร" คีรินทร์คำรามต่ำในลำคอ น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจนั้นทำให้บรรยากาศในห้องลดอุณหภูมิลดลงทันที นับดาวไม่สนใจคำยั่วยวนของรติกร สายตาของเธอทอดมองตรงไปยังคีรินทร์ ผู้ชายที่เคยหยิ่งผยองและไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครบนโลกใบนี้ หัวใจของเธอบีบตัวแน่นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งโกรธแค้น เป็นห่วง และหลงใหลในตัวตนอันดุดันของเขา เธอวางแฟ้มเอกสารลงตรงหน้ารติกร "ฉันไม่ได้มาเพื่อเลือกข้าง..." นับดาวสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวในน้ำเสียง "แต่ฉันมาเพื่อจบเกมนี้ เอกสารชุดนี้คือหลักฐานทั้งหมดที่สามารถส่งแกเข้าคุกได้ตลอดชีวิต รติกร ถอยไปจากคีรินทร์ซะ" รติกรหน้าถอดสีเมื่อพลิกดูเอกสารในแฟ้ม ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก "แก... แกแอบรวบรวมหลักฐานพวกนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่!" "ตั้งแต่ตอนที่แกคิดว่าตัวเองถือไพ่เหนือกว่ายังไงล่ะ" เสียงทุ้มแหบพร่าของคีรินทร์ดังขึ้น พร้อมกับที่เขาเดินเข้าไปประชิดร่างบางของนับดาว ฝ่ามือหนาเอื้อมไปโอบรอบเอวบางของเธอไว้แน่น สัมผัสอุ่นร้อนนั้นส่งผ่านเนื้อผ้าเข้ามาจนร่างของนับดาวสะท้านไหว รติกรกัดฟันกรอดด้วยความแค้น ควักปืนพกสั้นออกมาจากเสื้อสูทอย่างรวดเร็วแล้วเล็งตรงมาที่คีรินทร์ "ถ้าฉันไม่ได้ทุกอย่าง... พวกแกก็ต้องตายกันหมดตรงนี้!" "ระวัง!" นับดาวอุทานด้วยความตกใจ สัญชาตญาณทำให้เธอพยายามจะขยับตัวบังร่างให้เขา แต่คีรินทร์กลับรั้งเอวเธอไว้แล้วพลิกตัวสลับตำแหน่งอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มใช้ร่างกายของตนเองปกป้องเธอไว้อย่างมิดชิด สายตาคมกริบมองตรงไปยังรติกรอย่างไร้ความเกรงกลัว ก่อนที่บอดี้การ์ดด้านนอกจะพังประตูเข้ามาและจัดการปลดอาวุธรติกรลงไปกองกับพื้นได้อย่างทันท่วงที เมื่อความวุ่นวายสงบลง รติกรถูกลากตัวออกไปจากห้องจนเหลือเพียงความเงียบงันอีกครั้ง คีรินทร์ผ่อนลมหายใจร้อนผ่าวออกมา เขาก้มมองหญิงสาวในอ้อมแขน แววตาที่เคยแข็งกร้าวกลับอ่อนแสงลงอย่างประหลาดเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่สวยที่เอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำใส "เธอโง่มาก... นับดาว" คีรินทร์กระซิบเสียงพร่าริมใบหูของเธอ "รู้ไหมว่าฉันเกือบคลั่งตายตอนที่เห็นเธอเอาตัวเข้ามาเสี่ยง" "ถ้าฉันไม่ทำ... คุณก็จะเสียทุกอย่างไป..." นับดาวตอบเสียงสั่น น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงมาสัมผัสกับแก้วิสกี้ที่เขายังถือค้างไว้ คีรินทร์วางแก้วในมือลงบนโต๊ะอย่างไร้ความสนใจ จากนั้นร่างสูงใหญ่ก็ทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งกับพื้นพรมเบื้องหน้านับดาว การกระทำอันน่าเหลือเชื่อนี้ทำให้นับดาวเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เจ้าพ่อผู้ยิ่งใหญ่แห่งวงการสีเทา ผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครหน้าไหน บัดนี้กลับยอมคุกเข่าลงต่อหน้าเธอเพียงคนเดียว "คีรินทร์..." เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก "ฉันไม่เคยเชื่อในความรัก..." คีรินทร์เงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง น้ำเสียงของเขาจริงจังและลึกซึ้งจนคนฟังแทบหยุดหายใจ "ฉันคิดว่าอำนาจ เงินตรา และความดิบเถื่อนคือสิ่งที่ค้ำจุนชีวิตฉันไว้... จนกระทั่งผู้หญิงคนนี้ก้าวเข้ามาในโลกมืดของฉัน นับดาว... เธอทำให้เสือตัวนี้ยอมจำนน ยอมแม้กระทั่งทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมดที่มี เพื่อแลกกับการได้กอดเธอไว้ในอ้อมแขน" ปลายนิ้วอุ่นร้อนของเขาไล้ไปตามเรียวขาขวาก่อนจะลูบไล้ขึ้นมาจนถึงสะโพกมน นับดาวสะท้านเฮือก สัมผัสของเขาเต็มไปด้วยความเร่าร้อนและดิบเถื่อนที่ผสมผสานกับความโหยหาอย่างชัดเจน ร่างกายของเธออ่อนยวบลงทันทีที่ปลายนิ้วแข็งแกร่งนั้นลูบไล้ผ่านเนื้อผ้า รสสัมผัสที่คุ้นเคยปลุกเร้าเปลวไฟสวาทในกายให้ลุกโชนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว คีรินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมกับช้อนร่างบางขึ้นแนบอกในคราวเดียว นับดาวเผลอใช้มือเรียวโอบรอบลำคอแกร่งของเขาไว้โดยอัตโนมัติ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรับรู้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกัน ชายหนุ่มก้าวเดินไปยังห้องพักส่วนตัวด้านในอย่างมั่นคง ก่อนจะวางเธอลงบนเตียงนอนกว้างอย่างทะนุถนอมแต่มั่นคง ร่างสูงทาบทับลงมาทันที ริมฝีปากร้อนผ่าวประกบจูบลงบนเรียวปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจและเรียกร้อง ความหิวกระหายและอารมณ์ที่คั่งค้างจากการเผชิญหน้าอันตรายเมื่อครู่ถูกปลดปล่อยออกมาผ่านรสจูบอันลึกซึ้งและดุดัน นับดาวเผยริมฝีปากออกด้วยความเคลิบเคลิ้ม เปิดทางให้ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้าไปเกี่ยวพันตักตวงความหวานอย่างตะกละตะกلام มือหนาเริ่มปลดกระดุมเสื้อของเธอออกทีละเม็ดอย่างใจร้อน เผยให้เห็นผิวเนียนนุ่มที่สะท้อนกับแสงไฟสลัว "คีรินทร์... อื้อ..." เสียงครางประท้วงหวานล้ำเล็ดลอดออกมาเมื่อริมฝีปากของเขาเคลื่อนต่ำลงมาซุกไซร้ที่ซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มสร้างรอยสวาทสีุ่กปลั่งไปทั่ว ลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดผิวเนื้อทำให้ขนลุกชันไปทั้งร่าง นับดาวแอ่นกายรับสัมผัสด้วยความซ่านสยิว มือบางจิกทึบลงบนกลุ่มผมหนาของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่านที่โถมกระหน่ำเข้ามาไม่ขาดสาย ความสัมพันธ์ของผู้ใหญ่ที่เปี่ยมด้วยแรงปรารถนาและพายุอารมณ์ดำเนินไปอย่างไร้การควบคุม สัมผัสแนบชิดและเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดประสานกันเป็นบทเพลงรักที่เร่าร้อนในยามค่ำคืน คีรินทร์มอบความสุขสมให้เธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนนับดาวแทบละลายคาอ้อมแขนของเขา ความดุดันถูกแทนที่ด้วยความลึกซึ้งและอ่อนโยนในแบบที่เขาไม่เคยแสดงให้ใครเห็น มีเพียงเธอ... นับดาวเท่านั้นที่ได้รับมัน ทว่า... ในขณะที่บทเพลงรักกำลังดำเนินไปถึงจุดสูงสุด เสียงเคาะประตูกระจกด้านนอกห้องพักกลับดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างเป็นจังหวะ พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนที่ทาบทับเข้ามาผ่านม่านทึบแสง คีรินทร์ชะงักกายเล็กน้อย ดวงตาคมกริบหันไปมองประตูด้วยแววตาดุดันที่วับวายไปด้วยความหงุดหงิด ก่อนที่เสียงแหบพร่าของผู้หญิงคนหนึ่งจะดังลอดเข้ามาผ่านบานประตู... "ขออภัยที่ขัดจังหวะนะคะท่านคีรินทร์... แต่ดูเหมือนว่า 'ของขวัญ' ที่ท่านส่งไปให้ตระกูลศัตรูเมื่อคืนนี้ กำลังส่งคืนศพแรกมาให้ท่านแล้วค่ะ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะครับ --- "วริศร์วิสกี้" ---