ไฟล์ที่หายไปกับใจที่วุ่นวาย

"บอกมากี่รอบแล้วคะว่าปุ่ม 'Shift + Delete' มันไม่ได้แปลว่าลบแบบกู้คืนไม่ได้ แค่คุณไม่ได้ตั้งค่าพาร์ทิชันสำรองให้ดี งานสามเดือนมันก็เลยระเหยกลายเป็นไอไปตามระเบียบไงคะ คุณวิศวกรปีสาม!" เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบของห้องสมุดคณะไอที พาย เด็กสาวปีหนึ่งร่างเล็กในชุดนักศึกษาตัวโคร่ง กำลังนั่งเท้าคางมองหน้าจอโน้ตบุ๊กสีเงินยวงสะท้อนแสงไฟนีออนด้วยแววตาเหนื่อยหน่ายระคนเอ็นดู นิ้วเรียวเล็กกดแป้นพิมพ์รัวๆ เพื่อพยายามกู้ไฟล์ข้อมูลที่ถูกลบไปอย่างสะเพร่าเมื่อครู่ โดยมีเจ้าของเครื่องยืนหน้าเครียด กอดอกพิงชั้นหนังสืออยู่ข้างๆ ภาคิน—วิศวะปีสามสุดเนี้ยบ เจ้าของเรือนผมเซ็ตทรงเรียบร้อยและเสื้อเชิ้ตสีขาวรีดเรียบกริบไร้รอยยับ ขมวดคิ้วจนแทบจะผูกกันเป็นปม ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความหงุดหงิดระคนอับอาย ปกติแล้วเขาคือพ่อหนุ่มเพอร์เฟกต์ชั่นนิสต์ผู้ควบคุมทุกอย่างในชีวิตได้ราวกับเขียนโปรแกรม แต่ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขัดแบบนี้ เขากลับทำได้แค่ยืนเก๊กท่าตีหน้าขรึมกลบเกลื่อนความซุ่มซ่ามของตัวเอง "ฉันไม่ได้ซุ่มซ่าม แค่... เผลอมือลั่นเฉยๆ หรอกน่า ยัยเด็กไอที" ภาคินเถียงเสียงแข็ง กลบเกลื่อนความผิดด้วยการขยับกรอบแว่นสายตา เลื่อนสายตาหนีไปมองทางอื่นเมื่อถูกดวงตากลมโตคู่สวยจ้องเขม็ง "อีกอย่าง ไฟล์โครงงานวิศวกรรมตัวนั้นมันสำคัญมาก ถ้ามันกู้กลับมาไม่ได้ เธอเตรียมตัวรับสภาพที่จะโดนฉันบ่นหูชาไปตลอดเทอมนี้ได้เลยนะพาย" "โอ๊ะ! นี่คุณยังจะมาขู่ฉันอีกเหรอคะเนี่ย คนที่ทำหายคือคุณนะ ไม่ใช่ฉัน!" พายหันขวับมาแยกเขี้ยวใส่ทันที แก้มป่องๆ ขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความหมั่นไส้ "ถ้าไม่มีฉันช่วยกู้ข้อมูลให้นะ ป่านนี้คุณคงนั่งร้องไห้ขี้มูกโป่งไปฟ้องอาจารย์ที่ปรึกษาแล้วมั้งคะคุณชาย!" บทสนทนาโต้เถียงกันไปมาแบบนี้เกิดขึ้นแทบทุกครั้งที่ทั้งคู่บังเอิญโคจรมาเจอกัน แม้จะอยู่คนละคณะ แต่เพราะโปรเจกต์พัฒนาระบบอัตโนมัติระหว่างคณะวิศวะและไอที ทำให้ภาคินต้องจำใจมาปรึกษา 'ยัยเด็กปีหนึ่งหน้าจิ้มลิ้มแต่ปากเก่งเป็นเลิศ' คนนี้บ่อยครั้ง แรกเริ่มเดิมทีมันคือความหงุดหงิดที่ต้องมาต่อปากต่อคำกับเด็กแสบ แต่ไปๆ มาๆ ภาคินกลับพบว่าเสียงบ่นแจ๋วๆ ของพายคือสิ่งเดียวที่ช่วยเบรกความเคร่งเครียดในชีวิตอันแสนเป๊ะของเขาได้เสียอย่างนั้น แต่แล้ว เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น... ช่วงบ่ายของวันเดียวกัน ภาคินต้องรีบวิ่งวุ่นไปเคลียร์เอกสารด่วนที่ตึกอธิการบดี ความเร่งรีบทำให้เขาคว้าแฟ้มเอกสารโดยลืมหยิบกระเป๋าใส่โน้ตบุ๊กคู่ใจติดมือมาด้วย พายซึ่งเดินตามเอาชีทเรียนมาคืนที่ห้องสเกลงานของภาคิน บังเอิญเห็นโน้ตบุ๊กสีเงินวางทิ้งไว้บนโต๊ะทำงานตัวยาว เธอจึงตัดสินใจถือมันวิ่งตามหาเจ้าของ ทว่า... คลาดกันแค่ก้าวเดียว ภาคินขับรถออกไปจากลานจอดรถเสียแล้ว พายถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งที่ม้าหินอ่อนใต้ร่มไม้ใหญ่หน้าคณะวิศวะเพื่อรอเวลาติดต่อเขา เธอกดเปิดหน้าจอโน้ตบุ๊กขึ้นมา ตั้งใจจะดูว่ามีเบอร์โทรหรือช่องทางติดต่อฉุกเฉินไหม เผื่อว่าจะส่งข้อความบอกเขาได้ทันทีว่าของอยู่ที่เธอ หน้าจอสว่างวาบขึ้น ปรากฏภาพพื้นหลังเป็นหน้าจอโค้ดดิ้งสีดำทึบตามสไตล์เด็กคอมพิวเตอร์ทั่วไป แต่สิ่งที่ทำให้พายต้องชะงักค้าง คือ 'โฟลเดอร์ลับ' ที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียนบนหน้าDesktop ชื่อของมันเขียนไว้สั้นๆ ว่า *'P_Secret'* นิ้วเรียวชะงักกึ่งกลางอากาศ ความลังเลแล่นริ้วเข้ามาในอก ดวงตากลมโตกระพริบปริบๆ ด้วยความสงสัย ปกติแล้วพายไม่ใช่คนชอบละลาบละล้วงความเป็นส่วนตัวของใคร แต่ความอยากรู้อยากเห็นที่ซ่อนอยู่ใต้คราบเด็กเนิร์ดมันดันทำงานเร็วกว่าสมองสั่งการ เธียรสติหลุดเผลอคลิกเมาส์เปิดโฟลเดอร์นั้นเข้าไปอย่างไร้การยับยั้งชั่งใจ *คลิกเดียว... เปลี่ยนโลกทั้งใบไปเลย* ข้างในโฟลเดอร์นั้นไม่ได้มีแค่ไฟล์งานโครงงานที่หายไปอย่างที่ภาคินกังวล แต่มันเต็มไปด้วยไฟล์รูปภาพนับร้อยรูป และไฟล์บันทึกข้อความ (Notepad) ที่ถูกจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบตามวันที่ แต่ละภาพ... คือรูปถ่ายทีเผลอของพายเอง! มีทั้งรูปตอนที่เธอนั่งหลับสัปหงกคาคอมพิวเตอร์ในห้องสมุด รูปตอนที่เธอกำลังกินไอศกรีมรสโปรดด้วยท่าทางเลอะเทอะ และรูปตอนที่เธอกำลังหัวเราะร่าเริงกับเพื่อนสนิทในโรงอาหาร โดยที่ทุกรูปมีมุมมองจากสายตาของใครคนหนึ่งที่แอบมองเธออยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆ พายอ้าปากค้าง สมองประมวลผลช้าลงไปสามวินาที หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับมีกลองชุดมาตีอยู่ข้างใน เมื่อเธอกดเปิดไฟล์ข้อความล่าสุดที่บันทึกไว้เมื่อคืนนี้ ตัวอักษรบนหน้าจอก็ปรากฏข้อความที่ทำเอาลมหายใจของเธอสะดุดกึก *‘ยัยเด็กไอที... รู้ตัวบ้างไหมวะ ว่ารอยยิ้มของคุณมันทำให้โค้ดในหัวผมรวนไปหมดแล้ว’* ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากแอปพลิเคชันในโทรศัพท์มือถือในกระโปรงดังขึ้นขัดจังหวะความตกตะลึง พายสะดุ้งสุดตัว รีบควIโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยมือที่สั่นเทา ปรากฏชื่อผู้ส่งคือ 'พี่ภาคินวิศวะหน้าดุ' ที่เพิ่งส่งข้อความเข้ามาสั้นๆ ว่า [ภาคิน]: โน้ตบุ๊กผมอยู่กับคุณใช่ไหม... ห้ามเปิดดูอะไรในนั้นเด็ดขาดนะ! พาย!