ต้อนรับญาติจอมปลอม

"ถอยไปนะ! พวกแกเป็นแค่หลานอกกตัญญูที่กล้าฮุบสมบัติของตระกูลได้ยังไง!" เสียงแหลมสูงจนแก้วหูแทบแตกดังทะลุรั้วไม้ไผ่เข้ามาถึงแปลงเกษตรอินทรีย์ รินรดาชะงักมือที่กำลังถือขวดสเปรย์น้ำยาเร่งรากสมุนไพรในมิติลับ เธอยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาเรียวสวยหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความรำคาญใจราวกับมีแมลงหวี่น่ารำคาญบินมาวนเวียนใกล้ใบหน้า เธอไม่ได้ตกใจเลยสักนิด เพราะคาดการณ์ไว้อยู่แล้วว่าพวกปลิงดูดเลือดกลุ่มนี้ต้องตามมาตอแยไม่ช้าก็เร็ว พันตรีธนาที่เพิ่งวิ่งกระหืดกระหอบกลับมาจากปากทางแปลงที่ดินสามไร่ ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึงขึ้นทันที ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวภรรยาพร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่มั่นคง "ริน คุณอยู่ในนี้ก่อน เดี๋ยวผมออกไปจัดการพวกหน้าด้านพวกนั้นเองครับ" ธนาเอ่ยพร้อมทำท่าจะเดินออกไปเผชิญหน้า "หยุดเลยครับคุณสามี" รินรดายกมือขึ้นห้ามพลางยิ้มมุมปาก รอยยิ้มนั้นไม่ได้มีความหวาดกลัวเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย กลับฉาบไว้ด้วยความเจ้าเล่ห์และพร้อมจะฟาดฟัน "ปล่อยให้สามีออกไปรับหน้าคนเดียวได้อย่างไรกัน ในเมื่อที่ดินตรงนี้เป็นหยาดเหงื่อแรงงานของเราสองคน แถมแปลงผักเกรดพรีเมียมพวกนี้... เพิ่งจะพร้อมเก็บเกี่ยววันนี้พอดิบพอดีด้วยสิครับ" พูดจบ รินรดาก็กวาดสายตามองแปลงผักกาดหอมและมะเขือเทศราชินีที่อวบอิ่ม เปล่งประกายแสงเรืองรองจางๆ จากพลังมิติลับ ผลผลิตเหล่านี้ถูกรดด้วยน้ำวิเศษจนมีกลิ่นหอมหวานเย้ายวนใจ ลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ หากใครได้กินเข้าไปรับรองว่าร่างกายจะกระปรี้กระเปร่าและผิวพรรณเปล่งปลั่งขึ้นทันตาเห็น ข้างนอกรั้ว ปรากฏร่างของป้าสำเนียง หญิงวัยกลางคนรูปร่างอ้วนท้วมแต่งกายด้วยเสื้อผ้าสีฉูดฉาด ยืนเท้าสะเอวชี้หน้าด่ากราดอยู่กับลุงสมชายสามีจอมกะล่อน ด้านหลังยังมีลูกชายหัวแก้วหัวแหวนที่หน้าตาถอดแบบความเห็นแก่ตัวมาไม่มีผิดเพี้ยน ทั้งสามกำลังพยายามดันประตูรั้วไม้ไผ่ที่ธนาทำขึ้นอย่างแน่นหนาให้พังลงมา "เปิดประตูเดี๋ยวนี้ตระกูลอกตัญญู! แกคิดว่าสร้างรั้วกั้นแล้วจะฮุบที่ดินมรดกของยายรอดตัวไปได้เร้ยงั้นรึ! ที่ตรงนี้ปู่ย่าตายายเคยทำกินมานะโว้ย!" สำเนียงแผดเสียงลั่นจนชาวบ้านละแวกใกล้เคียงเริ่มชะโงกหน้าออกมาดูความวุ่นวาย รินรดาก้าวเท้าเดินออกมาจากมิติลับพร้อมกับสามี ร่างระหงสวมเสื้อผ้าฝ้ายเรียบง่ายแต่สะอาดสะอ้าน ใบหน้าประดับรอยยิ้มเยือกเย็น เธอดึงกลอนประตูเปิดออกช้าๆ เสียงไม้เสียดสีกันดังเอี๊ยดอ๊าด ทันทีที่ประตูเปิดออก กลิ่นหอมสดชื่นของแปลงผักในรั้วก็พวยพุ่งปะทะจมูกของคนกลุ่มนั้นเข้าอย่างจัง จนสำเนียงถึงกับชะงัก กลืนน้ำลายลงคอเอืือกใหญ่โดยไม่รู้ตัว "อ้าว นึกว่าเสียงกาเสียงไก่ที่ไหน ที่แท้ก็ญาติผู้พึ่งพาอาศัยไม่ได้นี่เองครับ" รินรดาเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือนบาดลึกถึงกระดูกดำ "ลมอะไรหอบพวกท่านมาถึงแปลงผักของฉันล่ะครับ หรือว่ากลิ่นความโลภมันลอยมาตามลมจนสะดุดขาตัวเองล้มกลิ้งมาถึงนี่" สำเนียงหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัด ชี้นิ้วสั่นเทามาทางรินรดา "นังเด็กปากดี! แกกล้าดียังไงมาพูดจากับผู้หลักผู้ใหญ่แบบนี้! ที่ดินสามไร่นี้แกเอาโฉนดที่ไหนมาครอบครอง มันต้องเป็นสมบัติกองกลางของตระกูลเราสิฟะ! แกกับไอ้ทหารหน้าเลือดคนนี้มันพวกสิบโมงเช้ามาปล้นกลางวันชัดๆ!" "สมบัติกองกลาง?" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววดูแคลนอย่างไม่ปิดบัง "ตอนที่พ่อแม่ฉันป่วยติดเตียง ต้องใช้เงินรักษาหลักแสน พวกท่านเคยโผล่หัวมาถามไถ่สักบาทไหมครับ? ตอนที่ฉันก้มหน้าก้มตาทำงานใช้หนี้หัวโตจนแทบกระอักเลือด พวกท่านอยู่รูไหนกันครับ? พอตอนนี้ที่ดินแปลงนี้ที่เคยเป็นดินแห้งแล้งไร้ค่า ถูกพวกฉันพลิกฟื้นจนกลายเป็นดินแดนทองคำ... พวกท่านกลับหน้าด้านหน้าทนวิ่งโร่มาอ้างสิทธิ์เนี่ยนะ หน้าตาของพวกท่านทำด้วยหนังอะไรครับ ถึงได้หนาเตอะขนาดนี้" "แก!... นังเด็กเนรคุณ!" ลุงสมชายทนฟังไม่ไหว เงื้อมือขึ้นทำท่าจะพุ่งเข้ามาตบหน้ารินรดาด้วยความบันดาลโทสะ แต่ทว่า... ยังไม่ทันที่มือหยาบกร้านนั้นจะเข้าใกล้ใบหน้าของภรรยา พันตรีธนาก็ก้าวเข้ามาคว้าข้อมือของลุงสมชายไว้ได้อย่างทันท่วงที แรงบีบจากอุ้งมือของนายทหารหนุ่มผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชนทำเอาสมชายหน้าซีดเผือด กระดูกข้อมือแทบแหลกสลาย ส่งเสียงร้องโอดโอยออกมาดังลั่น "อย่า-แตะ-ต้อง-ภรรยา-ของ-ผม" ธนากระซิบเสียงต่ำลอดไรฟัน แววตาคมกริบดุจพญาอินทรีจ้องมองสมชายราวกับจะฉีกร่างเป็นชิ้นๆ ไอสังหารแผ่ซ่านออกมาจากตัวจนอีกฝ่ายเข่าอ่อนยวบลงไปกองกับพื้นด้วยความหวาดกลัว สำเนียงเห็นสามีถูกทำร้ายก็กรีדร้องโวยวายลั่น "ช่วยด้วย! ทหารรังแกประชาชน! ฆ่าคนตายแล้วโว้ย!" รินรดายกมือขึ้นกอดอก มองดูความน่าสมเพชของคนทั้งสามด้วยสีหน้าไร้ความปรานี เธอก้าวเข้าไปใกล้สำเนียงที่กำลังโวยวาย ก่อนจะหยิบผักกาดหอมจัมโบ้จากแปลงสดๆ ขึ้นมาหนึ่งต้น กลิ่นหอมกรุ่นของมันเตะจมูกสำเนียงจนต้องหยุดโวยวายโดยอัตโนมัติ "อยากได้ที่ดินนักใช่ไหมครับ?" รินรดายิ้มหวานหยาดเยิ้ม แต่แววตากลับเย็นเยียบ "ได้สิ ฉันใจกว้างพอที่จะให้พวกท่านซื้อคืน... ในราคาแปลงละ 'สิบล้านบาท' ถือเป็นค่าบำรุงดินที่ฉันเหนื่อยยากก็แล้วกัน มีปัญญาจ่ายไหมครับ?" สำเนียงอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน สิบล้านบาท? แค่เงินสดติดตัวสักหมื่นยังไม่มีเลยด้วยซ้ำ! "ถ้าไม่มีปัญญา ก็ไสหัวออกไปจากที่ดินของฉันซะ! อย่าให้ฉันต้องใช้มาตรการเด็ดขาดจัดการกับพวกปลิงสังคมอย่างพวกท่านอีก!" รินรดาตวัดเสียงกร้าว ทรงพลังและเด็ดเดี่ยวจนสามคนป้าหลานต้องค่อยๆ ถอยกรูดออกไปจากบริเวณนั้นอย่างไม่เป็นขบวน ท่ามกลางสายตาของชาวบ้านที่ยืนดูเหตุการณ์และส่งเสียงหัวเราะเยาะเย้ยไล่หลัง บรรยากาศรอบแปลงผักกลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง ธนาผ่อนลมหายใจออกยาวนานก่อนจะหันมามองภรรยาด้วยแววตาชื่นชมระคนคลั่งรัก "คุณนี่ร้ายกาจเป็นบ้าเลยนะครับรินรดา ทำให้ผมยิ่งรักจนถอนตัวไม่ขึ้นแล้วเนี่ย" รินรดายิ้มรับ ค้อนใส่สามีหนุ่มเบาๆ หนึ่งที "ปากหวานแบบนี้ เดี๋ยวคืนนี้ฉันจะทำเมนูพิเศษให้ทานเป็นรางวัลก็แล้วกันครับ" ในขณะที่สองสามีภรรยากำลังจะหันหลังกลับเข้าไปจัดการเก็บเกี่ยวผลผลิตในแปลงเพื่อเตรียมส่งขายล็อตใหญ่ เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงเครื่องยนต์รถยนต์หรูหลายคันก็ดังกระหึ่มขึ้นที่หน้าปากทางแปลงที่ดิน ฝุ่นตลบอบอวลลอยฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ ธนาขมวดคิ้วทันที เขายกมือขึ้นส่งสัญญาณให้รินรดากลับไปยืนข้างหลัง พร้อมกับหรี่มองกลุ่มคนที่ก้าวลงมาจากรถคันหรูด้วยความระแวดระวัง ร่างสูงสง่าของชายวัยกลางคนในชุดสูทราคาแพง ก้าวลงมาจากรถเบนซ์สีดำสนิท ใบหน้าเรียบเฉยเย่อหยิ่งและมีร่องรอยความคุ้นเคยบางอย่างที่ทำให้รินรดาต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ชายคนนั้นคือ "ท่านรองประธานอเนก" อาแท้ๆ ของรินรดาผู้ซึ่งเคยตัดขาดและขับไล่เธอออกจากตระกูลอย่างไร้เยื่อใยเมื่อหลายปีก่อน! "ไม่เจอกันนานนะ หลานสาวตัวดี... แกคิดจริงๆ เหรอว่าแปลงผักกระจอกๆ นี้จะทำให้แกหลุดพ้นจากตระกูลเราได้?" อเนกเหยียดยิ้มเย็นชา กวาดสายตามองแปลงผักเรืองแสงด้วยความโลภมากที่ฉายชัดในแววตา ก่อนจะโบกมือให้ลูกน้องในชุดสูทนับสิบคนเดินกรูเข้ามาล้อมรอบแปลงผักทั้งหมดไว้ในพริบตา! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ลมทะเลพัดรัก" มาโดยตลอดนะครับ