ตีดาบในเมืองเริ่มต้น

กลิ่นอายของแร่ไอรอนไนต์เผาไฟ คละคลุ้งผสมปนเปไปกับกลิ่นเหงื่อกาฬจางๆ ในโรงตีเหล็กขนาดคูหาเดียวที่ตั้งอยู่ ณ มุมอับที่สุดของเมืองเริ่มต้น "แอสทอเรีย" "ความผิดพลาดร้อยละสามจุดเจ็ด... ตรงส่วนคมดาบนั่นสินะที่ทำให้สมดุลการกระจายมานาพังทลาย" เสียงพึมพำดังขึ้นพร้อมกับค้อนเหล็กน้ำหนักสิบปอนด์ในมือของ "เรย์" ที่ตวัดลงกระทบก้อนโลหะสีนิลอย่างแม่นยำ ทุกครั้งที่หัวค้อนกระทบชิ้นงาน จะเกิดประกายไฟสีฟ้าสว่างวาบสะท้อนกับแว่นตากรองแสงที่เขาสวมอยู่ ชายหนุ่มวัยยี่สิบต้นๆ ในชุดเสื้อคลุมหนังมอมแมมขยับยิ้มที่มุมปาก รอยยิ้มนั้นเปี่ยมไปด้วยความหลงใหลราวกับศิลปินผู้กำลังบรรจงวาดภาพบนผืนผ้าใบ ไม่ใช่ผู้เล่นเกม VRMMO ที่กำลังเร่งเก็บเลเวลเพื่อความอยู่รอดเหมือนคนอื่น สำหรับคนส่วนใหญ่ "แกรนด์เกตออนไลน์" คือโลกแฟนตาซีที่ต้องไขว่คว้าหาชื่อเสียงและอำนาจผ่านการสังหารมอนสเตอร์ แต่สำหรับเรย์ โลกใบนี้คือห้องทดลองขนาดมหึมาที่เต็มไปด้วยสสารและกฎเกณฑ์ทางฟิสิกส์อันน่าพิศวง ย้อนกลับไปเมื่อหนึ่งปีก่อน โลกแห่งความเป็นจริงเคยมอบรอยแผลเป็นที่ไม่มีวันจางหายให้แก่เขา การสูญเสียเพื่อนร่วมทีมคนสนิทไปกับอุบัติเหตุทางรถยนต์ขณะที่พวกเขากำลังวางแผนจะสร้างสรรค์โปรเจกต์เกมด้วยกัน ทิ้งให้เรย์ต้องแบกรับความฝันครึ่งๆ กลางๆ นั้นไว้ และก้าวเข้ามาสู่โลกเสมือนจริงใบนี้เพื่อค้นหาบางสิ่งที่เขาทำหล่นหายไป *แกร๊ง! แกร๊ง!* จังหวะการตีเหล็กดำเนินไปอย่างสม่ำเสมอราวกับเสียงเต้นของหัวใจ ทักษะติดตัวระดับสูง [หัตถ์ศาตราอัคคี] ทำงานอย่างต่อเนื่อง ความร้อนจากเตาหลอมสะท้อนกระทบใบหน้าคมคายที่มีหยดเหงื่อเกาะพราว เรย์ไม่ได้สนใจหน้าต่างแจ้งเตือนระบบที่เด้งขึ้นมาเตือนว่าค่าความเหนื่อยล้าใกล้ถึงขีดจำกัด สิ่งเดียวที่อยู่ในสายตาคือดาบเล่มยาวในมือที่ค่อยๆ เปลี่ยนรูปร่างจากแท่งเหล็กดิบๆ กลายเป็นศาสตราวุธที่มีลวดลายคล้ายคลื่นน้ำซ้อนทับกันอย่างซับซ้อน "ถ้าเพิ่มผงแร่เซเลอไรต์ลงไปอีกสักสองกรัมในขั้นตอนการชุบแข็ง..." เรย์พึมพำเบาๆ พร้อมกับหยิบขวดแก้วบรรจุผงเรืองแสงสีม่วงขึ้นมาพิจารณา ดวงตาคู่คมฉายแววครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง ในโลกของ VRMMO นี้ ระบบการตีเหล็กไม่ได้อาศัยแค่แต้มสเตตัสหรือสูตรสำเร็จที่หาได้ตามตำรา แต่ต้องอาศัย "ความรู้สึก" และความเข้าใจในตัววัสดุอย่างแท้จริง ทุกโมเลกุลของแร่มีอารมณ์และปฏิกิริยาของมันเอง หากผู้สร้างปฏิบัติต่อมันเหมือนเป็นแค่เศษขยะ ผลลัพธ์ที่ได้ก็จะเป็นเพียงแค่เศษเหล็กไร้ค่า แต่หากรับฟังเสียงของมัน... ศาสตราวุธที่มีชีวิตก็จะถือกำเนิดขึ้น ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นที่หน้าร้าน เป็นจังหวะจะโคนและเยือกเย็นจนทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปทันที เรย์ชะืองักมือที่กำลังถือค้อน สายตาเหลือบมองไปยังเงาสลัวที่ทอดผ่านประตูไม้เก่าคร่ำคร่า ผู้มาใหม่ก้าวเข้ามาโดยไม่เคาะประตูก่อน ร่างสูงโปร่งในชุดเกราะหนังสีดำสนิทไร้รอยขีดข่วนคลุมทับด้วยเสื้อคลุมมีฮู้ดสีเทาเข้ม ใบหน้าครึ่งบนถูกบังด้วยหน้ากากเหล็กเรียบๆ เผยให้เห็นเพียงริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรงอย่างเคร่งขรึม กลิ่นอายรอบตัวของอีกฝ่ายแผ่รังสีความกดดันระดับสูงออกมาจนอากาศภายในห้องอุณหภูมิลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด "คิริล?" เรย์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เอ่ยชื่อของอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก แม้จะรู้ดีว่าอีกฝ่ายคือใคร ชายหนุ่มผู้สวมหน้ากากกวาดสายตาสีฟ้าคมกริบประดุจใบมีดโกนมองสำรวจไปรอบโรงตีเหล็กที่เต็มไปด้วยเขม่าควัน ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ดาบยาวในมือของเรย์ "ดาบเล่มนั้น... ไม่ได้อยู่ในรายการสั่งทำของกิลด์" เสียงทุ้มต่ำและเย็นชาเอ่ยขึ้น เป็นน้ำเสียงที่ทรงอำนาจและผ่านสมรภูมิมานับไม่ถ้วน "และนายกำลังใช้แร่หายากอย่างเซเลอไรต์ไปกับอาวุธระดับสามัญ มันเป็นการสิ้นเปลืองทรัพยากรที่ไร้สาระที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมา" เรย์วางค้อนลงบนโต๊ะไม้ช้าๆ ถอดแว่นตากรองแสงออกแล้วใช้ผ้าสะอาดเช็ดมืออย่างใจเย็น เขามองสบตากับกิลด์มาสเตอร์แห่งกิลด์ใหญ่อันดับต้นๆ ของเซิร์ฟเวอร์ด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก "สวัสดีครับ คุณกิลด์มาสเตอร์ผู้ยิ่งใหญ่... แวะมาเยี่ยมเยียนโรงตีเหล็กซอมซ่อของผมถึงที่นี่ คงไม่ใช่เพราะแค่ผ่านมาหรอกกระมังครับ?" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่แฝงความกวนประสาทเล็กน้อย "ส่วนเรื่องแร่เซเลอไรต์... ของชิ้นนี้เป็นของผม ซื้อมาด้วยเงินของผม และผมจะหลอมมันทิ้งเล่นเป็นขี้เถ้า มันก็เป็นสิทธิอันชอบธรรมของผมไม่ใช่หรือครับ?" คิริลหรี่ตาลงเล็กน้อย รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างราวกับคลื่นระลอกเล็กๆ ความอดทนของชายผู้มีระเบียบวินัยสูงคนนี้ดูเหมือนจะสั่นคลอนต่อทัศนคติที่คาดเดาไม่ได้ของช่างตีเหล็กหนุ่มผู้นี้ "กิลด์ของเราต้องการอาวุธเซ็ตใหม่สำหรับการลงดันเจี้ยนระดับตำนานในอีกสามวันข้างหน้า" คิริลเข้าประเด็นโดยไม่เสียเวลาต่อความยาวสาวความยืด "ฉันได้รับรายงานว่านายคือช่างตีเหล็กอิสระคนเดียวในเมืองนี้ที่มีฝีมือพอจะแกะรักษาสมดุลมานาของศาสตราวุธระดับสูงได้... ฉันไม่ได้มาขอร้อง แต่นายต้องรับงานนี้" คำพูดนั้นเผด็จการและไร้ซึ่งความยืดหยุ่น สมกับเป็นฉายา "ผู้บัญชาการเหล็กไหล" ที่คนในวงการต่างขนานนาม เรย์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูรื่นเริงขัดกับบรรยากาศตึงเครียดรอบตัวอย่างสิ้นเชิง เขาก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้กิลด์มาสเตอร์หนุ่มทีละน้อย จนระยะห่างเหลือเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นอายเฉพาะตัวของคนทั้งคู่ปะทะกันอย่างเงียบเชียบ "น่าเสียดายจังนะครับ..." เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล รอยยิ้มบนใบหน้าหายไป เหลือเพียงแววตานิ่งสงบที่สะท้อนภาพใบหน้าของอีกฝ่าย "ผมไม่รับงานจากคนที่มองงานตีเหล็กเป็นแค่ 'เครื่องมือ' สำหรับเอาชนะเกม... และที่สำคัญที่สุด ผมเกลียดคนสั่งให้ผมทำโน่นทำนี่โดยไม่ถามเหตุผลเป็นที่สุดครับ" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ ราวกับเข็มนาฬิกาหยุดเดิน คิริลจ้องมองเรย์เขม็ง มือขวากระชับด้ามจับดาบข้างเอวโดยสัญชาตญาณ บรรยากาศภายในห้องเริ่มบิดเบี้ยวจากแรงกดดันของมานาที่ปะทะกันในอากาศ ทันใดนั้นเอง... หน้าต่างระบบสีแดงฉานที่มีกรอบลวดลายโบราณก็เด้งขึ้นมากลางอากาศระหว่างคนทั้งสอง พร้อมกับเสียงสัญญาณแจ้งเตือนที่ดังกระหึ่มจนแสบแก้วหู [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบการปลุกพลังของ "เตาหลอมบรรพกาล" ในพิกัดใกล้เคียง] [เงื่อนไขลับถูกกระตุ้น: "พันธสัญญาแห่งโลหะโลหิต" เริ่มต้นขึ้น] [คำเตือน: ผู้เล่น "เรย์" และผู้เล่น "คิริล" ได้รับเลือกให้เป็น "ผู้สืบทอดแห่งค้อนและคมดาบ" โลกแห่งแอสทอเรียจะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป...] เรย์หุบยิ้มทันที ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อมองตัวอักษรสีแดงฉานที่สתוดอยู่ตรงหน้า ส่วนคิริลเองก็ชะงักไป ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นหรี่แคบลงอย่างตื่นตะลึงเมื่อข้อความบรรทัดสุดท้ายปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงฝีเท้าจำนวนนับร้อยที่กำลังพากันมุ่งตรงมายังหน้าร้านของพวกเขา "ดูเหมือนว่า..." เรย์หันกลับมามองกิลด์มาสเตอร์ผู้เย็นชาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปเป็นความจริงจัง "เราคงไม่ได้คุยกันเรื่องทำอาวุธธรรมดาซะแล้วล่ะครับ" ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกด้วยนะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ