ความมืดมิดในใจมาเฟีย

คาร์ลอสบดขยี้แก้วคริスタルในมือจนเศษแก้วคมกริบบาดลึกเข้า เนื้อผิวฝ่ามือ เลือดสีเข้มไหลซึมผสมกับน้ำแอมเบอร์ในแก้วที่แตกกระจาย แต่ความเจ็บปวดทางกายเทียบไม่ได้เลยกับความว่างเปล่าเสียดแทงที่กำลังกัดกินขั้วหัวใจของเขาในวินาทีนี้ "เธอคิดจะไปจากฉันจริงๆ สินะ... รินรดา" เสียงทุ้มต่ำพึมพำกับความมืดมิดในห้องทำงานส่วนตัว สายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวป่าทอดมองไปยังความว่างเปล่าตรงหน้า พื้นที่ข้างกายที่เคยมีร่างบอบบางนอนขดตัวด้วยความหวาดระแวง บัดนี้เหลือเพียงความเย็นเยียบและกลิ่นกายจางๆ ที่ติดตรึงอยู่บนหมอน ตลอดชีวิตสามสิบห้าปีที่ผ่านมา... คาร์ลอสเติบโตมาในโลกสีเทาที่ขับเคลื่อนด้วยอำนาจ กระสุนปืน และผลประโยชน์ เขาถูกสอนให้ตัดขาดจากความผูกพัน ถูกหล่อหลอมให้เป็นสัตว์ป่าผู้ไร้หัวใจ เพราะความอ่อนโยนคือจุดตาย และความรักคือพันธนาการที่พร้อมจะรัดคอให้ตายตกไปตามกัน เขาเคยคิดว่าผู้หญิงทุกคนเป็นเพียงหมากบนกระดาน เป็นสิ่งของที่ซื้อหาได้ด้วยเงินตรา และรินรดาเองก็ควรจะเป็นแค่หนึ่งในเกมสนุกที่เขาจะเขี่ยทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้ แต่วินาทีที่เธอยื่นคำขาดและหันหลังให้... หัวใจที่ด้านชามาตลอดชีวิตของเจ้าพ่อใหญ่กลับกระตุกวูบราวกับมีใครเอามีดมาควักออกไปสดๆ มันไม่ใช่แค่ความโกรธเกรี้ยวที่ถูกขัดใจ แต่มันคือความตระหนักรู้ที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดในชีวิต — เขาขาดผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหลังเงาสลัว ลูกน้องคนสนิทโค้งตัวลงต่ำด้วยความหวาดหวั่นเมื่อเห็นสภาพนายเหนือหัว "นายครับ... ทีมตามสะกดรอยรายงานว่า คุณรินรดาขึ้นรถไฟเที่ยวตีสองมุ่งหน้าสู่เขตชายแดนแล้วครับ จะให้สกัดกั้นเลยไหมครับ" คาร์ลอสหันขวับ ดวงตาดุร้ายวาวโรจน์ขึ้นด้วยโทสะและห้วงอารมณ์ที่ปั่นป่วนจนเกินควบคุม บาดแผลที่มือยังคงมีเลือดหยดติ๋ๆ ลงบนพรมราคาแพง แต่เขาหาได้ใส่ใจไม่ ความกลัวที่ถูกฝังกลบไว้ใต้จิตใต้สำนึกกำลังตื่นขึ้นมาแผดเผา — กลัวที่จะสูญเสีย... กลัวที่จะต้องกลับไปอยู่ความมืดมิดที่ไร้ซึ่งแสงสว่างอย่างแท้จริง "ไม่ต้อง! เตรียมเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวของฉัน... ฉันจะไปรับเธอกลับมาด้วยตัวเอง" คำสั่งเฉียบขาดดังก้อง พร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่พุ่งทะยานออกไปด้วยความเร็วปานพายุ เครื่องยนต์ของเฮลิคอปเตอร์คำรามก้องฝ่าความมืดของรัตติกาล มุ่งหน้าสู่จุดหมายด้วยแรงปรารถนาอันบ้าคลั่งที่จะฉุดรั้งดวงใจของตนเองกลับคืนสู่อ้อมอก เวลาตีสาม บนขบวนรถไฟสายเก่าที่โคลงเคลงไปตามรางเหล็ก รินรดานั่งกอดเข่าอยู่ริมหน้าต่าง มองทิวทัศน์ยามค่ำคืนที่เลือนรางผ่านสายตา หยาดน้ำตาแห้งเหือดไปนานแล้ว เหลือเพียงความเด็ดเดี่ยวในแววตาคู่สวยที่ตั้ง มั่นว่าจะหนีให้พ้นจากกรงทองแห่งความตายนี้เสียที ทว่า สัญชาตญาณบางอย่างกลับกรีดร้องเตือนภัยในวินาทีที่อากาศรอบตัวเริ่มแปรปรวน *บรืนนนนน—!* เสียงเครื่องยนต์เจ็ตขนาดใหญ่คำรามก้องอยู่เหนือหลังคาโบกี้รถไฟ แรงลมมหาศาลจากการพัดกระหน่ำทำเอาตัวรถไฟสั่นสะเทือนไปทั้งขบวน ผู้โดยสารต่างแตกตื่นส่งเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจ รินรดาลุกขึ้นยืนอย่างงุนงง ก่อนที่ประตูเชื่อมโบกี้จะถูกถีบพังกระเด็นด้วยพละกำลังมหาศาล! ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทก้าวเข้ามาท่ามกลางความโกลาหล แผ่นอกกว้างกระเพื่อมไหวตามจังหวะการหายใจ ร่างกายกำยำแผ่รังสีอำมหิตที่กดดันให้ทุกคนในโบกี้ต้องถอยร่น ดวงตาสสีเข้มคู่นั้นกวาดมองหาเป้าหมายอย่างรวดเร็ว ก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างบางสั่นเทาของเธอ "คิดจะหนีฉันไปไหน... รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมานั้นเต็มไปด้วยความบ้าคลั่งและแรงหึงหวงที่ระอุถึงขีดสุด รินรดาผถอยหลังกรูจนแผ่นหลังชนกระจกหน้าต่างหนAทางตัน เธอยังไม่ทันได้เปล่งเสียงสักคำ ร่างสูงก็พุ่งเข้าประชิดด้วยความเร็วปานเสือชีตาร์ มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กแล้วบีบแน่นจนเธอต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวด "ปล่อยนะ! ปล่อยฉัน!" เธอดิ้นรนสุดแรงเกิด กำปั้นเล็กๆ ระดมทุบลงบนอกแกร่ง แต่คาร์ลอสหาได้สะทกสะท้านไม่ เขากลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอด้วยมือเพียงข้างเดียวตรึงไว้เหนือศีรษะ ส่วนมืออีกข้างโอบเอวคอดกิ่วเข้าประชิดแนบแน่นจนแทบไม่เหลือช่องว่างให้อากาศผ่าน แรงดึงดูดระหว่างทั้งคู่ปะทะกันอย่างรุนแรงราวกับระเบิดเวลา กลิ่นอายบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นเลือดจางๆ จากแผลที่มือของเขา ทำเอารินรดาสعาดลมหายใจติดขัด หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก แววตาที่มองมาที่เธอบัดนี้ไม่ได้มีความเยชาชาหลงเหลืออยู่เลย แต่มันคือแววตาของ "ผู้ล่า" ที่พร้อมจะกลืนกินเธอทั้งตัวด้วยความหลงใหลจนน่ากลัว "เธอไม่มีสิทธิ์หนี... และไม่มีวันหนีฉันพ้น" คาร์ลอสคำรามชิดริมฝีปาก ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดแก้มเนียน ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าลงมาประกบจูบปิดกั้นเสียงปฏิเสธทั้งหมดอย่างไร้ความปรานี! มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนโยน แต่เป็นการบดขยี้ริมฝีปากที่รุนแรง ดิบเถื่อน และเต็มไปด้วยความโหยหา เรียวลิ้นร้อนล้ำรุกล้ำเข้าไปกวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รินรดาร1ู้สึกราวกับสติกำลังจะหลุดลอย ความโกรธแค้นที่สั่งสมมานับเดือนถูกละลายหายไปกับรสจูบวาบหวามที่แผดเผาร่างกายจนร้อนผ่าว มือหนาของเขาเลื่อนต่ำลงมาบีบเค้นสะโพกมนอย่างจาบจ้วง ลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน ท่ามกลางเสียงหวีดร้องของผู้โดยสารคนอื่นและความโคลงเคลงของรถไฟที่วิ่งด้วยความเร็วสูง คาร์ลอสผริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้เธอยืนหอบหายใจโยนตัวโยนอยู่ใต้วงแขนแกร่ง ดวงตาคมกริบจดจ้องมองริมฝีปากบวมเจ่อและพวงแก้มแดงก่ำด้วยความพึงพอใจ เขากระซิบเสียงพร่าชิดใบหูเล็ก น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยอำนาจมืดและความเว้าวอนที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความดิบเถื่อน "กลับคฤหาสน์กับฉัน... หรือไม่ก็ให้ฉันทำรักกับเธอตรงนี้ท่ามกลางสายตาคนนับร้อย... เลือกเอา, ที่รัก" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนที่ 30 มา ณ ที่นี้ด้วยนะครับ