ประชุมนัดแรกก็เดือด

“โครงสร้างแบบนี้... คุณไปเอาความคิดมาจากนิยายแฟนตาซีเกรดบีที่ไหนหรือเปล่าคะคุณแทนไท? มันใช้ไม่ได้จริงในเชิงวิศวกรรม แถมยังทำลายสเปซที่ควรจะเป็นหัวใจของตึกนี้จนหมดสิ้น” เสียงทุ้มนุ่มที่แฝงไว้ด้วยความจิกกัดดังขึ้นกลางห้องประชุมที่เงียบกริบ กรณ์โยนปากกาในมือลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวยาว เสียงกระทบของมันบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของทุกคนในห้อง โดยเฉพาะเจ้าของแบบร่างตรงหน้าที่กำลังขมวดคิ้วแน่นจนแทบจะกลายเป็นปม แทนไทวางแก้วกาแฟลงอย่างแผ่วเบา แต่แรงกระแทกจากสายตาที่เขาส่งไปนั้นกลับรุนแรงกว่าหลายเท่า เขายันตัวขึ้นยืนเต็มความสูง มือหนาหยิบมาร์กเกอร์ขึ้นมา ก่อนจะลากเส้นสีแดงฉานทับลงบนแปลนตึกบนจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่ “งานอินทีเรียที่ดี ไม่ใช่การพยายามยัดเยียดงานอาร์ตไร้สาระลงไปในโครงสร้างที่ถูกคำนวณมาอย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้วครับ... อ้อ ขอโทษที ผมลืมไปว่าคุณถนัดแต่การจัดปาร์ตี้ ไม่ได้ถนัดการอ่านค่าความเค้นของโครงสร้าง” “ปากดีจังนะคะ” กรณ์ยิ้มมุมปาก นัยน์ตาเรียวรีคู่สวยพราวระยับด้วยโทสะที่ถูกกระตุ้น เขาเดินอ้อมโต๊ะประชุมมาหยุดอยู่ข้างๆ แทนไท กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อหรูที่แฝงความขี้เล่นของเจ้าตัวลอยเข้าจมูกคนร่างสูงจนแทนไทต้องกลั้นหายใจ “ตึกนี้คืออาคารมิกซ์ยูสที่ต้องการ ‘ชีวิต’ ไม่ใช่คุกที่ออกแบบโดยสถาปนิกที่ใช้ชีวิตอยู่แต่ในกระดาษกราฟ คุณไม่เข้าใจหรอกว่าความลื่นไหลของพื้นที่มันส่งผลต่ออารมณ์คนอยู่ยังไง” “ถ้ามัน ‘ลื่นไหล’ จนทำให้ตึกถล่มลงมาเพราะรับน้ำหนักของสวนลอยที่คุณอยากได้ไม่ได้ ผมว่าคนอยู่คงไม่ต้องใช้อารมณ์หรอกครับ... เขาคงต้องไปวัด” เสียงหัวเราะเบาๆ ดังมาจากทีมงานในห้องประชุม แต่ทุกคนก็รีบหุบปากฉับเมื่อเห็นสายตาอาฆาตจากแทนไทที่ตวัดกลับไป บรรยากาศในห้องประชุมตึงเครียดจนเหมือนมีกระแสไฟฟ้าสถิต กรณ์ไม่ได้ถอยหนี เขากลับก้าวเข้าไปประชิดตัวร่างสูงกว่าจนแผ่นอกของเขาสัมผัสกับท่อนแขนของแทนไท แทนไทชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเบนสายตาหนี แต่กรณ์กลับเอื้อมมือไปแตะที่ขอบแบบแปลน ใกล้กับมือของแทนไทจนนิ้วมือแทบจะเกยกัน “แทนไท... ฟังนะ” กรณ์ลดเสียงลงต่ำจนกลายเป็นเสียงกระซิบที่ได้ยินกันแค่สองคน “คุณมองโลกเป็นเส้นตรงและมุมฉากมาตลอดชีวิต มันไม่น่าเบื่อบ้างหรือไง? ลองปล่อยให้มันโค้งมนดูบ้าง ชีวิตคุณอาจจะ... รสชาติดีขึ้นกว่าการดื่มกาแฟดำแก้วเดิมๆ นี่ก็ได้” “ผมพอใจกับความเบื่อของผม” แทนไทตอบเสียงเรียบ พยายามดึงสมาธิกลับมาที่แบบแปลน แต่สัมผัสจากคนข้างตัวกลับทำให้ชีพจรเขาเต้นผิดจังหวะ “และผมไม่มีทางแก้โครงสร้างหลักเพื่อให้คุณเอาโคมไฟคริสตัลบ้าๆ นั่นมาห้อยหรอก” “โคมไฟนั่นคือไฮไลท์!” กรณ์ขึ้นเสียงอย่างเหลืออด “ถ้าคุณไม่ยอม ผมก็จะไม่ปล่อยให้คุณเขียนแปลนเสร็จหรอกนะ เรามาดูกันว่าระหว่างสถาปนิกผู้เคร่งขรึม กับดีไซเนอร์ที่ใครๆ ก็บอกว่าเอาแต่ใจ ใครจะตบะแตกก่อนกัน” แทนไทนิ่งไป เขาหันมาสบตากับคนตรงหน้า สายตาที่เคยนิ่งเฉยบัดนี้กลับวูบไหวด้วยอารมณ์บางอย่างที่เขาก็อธิบายไม่ถูก มันไม่ใช่แค่ความรำคาญ แต่มันคือความต้องการที่จะเอาชนะ—หรืออาจจะมากกว่านั้น “งั้นก็เอาสิครับ” แทนไทขยับเข้าไปใกล้จนจมูกเกือบชนกัน “คืนนี้... ที่ออฟฟิศ เรามาทำโปรเจกต์นี้ให้เสร็จกันสองคน ผมอยากรู้นักว่าคุณจะมีวิธีเถียงอะไรผมได้อีกบ้าง เมื่อไม่มีทีมงานมาคอยเป็นโล่ให้คุณ” กรณ์เลิกคิ้วขึ้นอย่างท้าทาย “ได้เลยค่ะ แล้วจะหาว่าฉันไม่เตือนนะว่าถ้าคุณแพ้... คุณจะต้องยอมรับสไตล์ของฉันทุกอย่าง” ท่ามกลางสายตาของทีมงานที่ลุ้นกันจนแทบลืมหายใจ ทั้งคู่ยังคงจ้องตากันไม่ลดละ ราวกับกำลังทำสงครามเย็นที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า จนกระทั่งเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนดังขึ้นจากหน้าประตู “ขอโทษที่ขัดจังหวะนะครับ พอดีผมเพิ่งได้รับเอกสารด่วนจากผู้ถือหุ้นใหญ่...” ชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมกับวางซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะ แทนไทและกรณ์ถอยห่างจากกันโดยอัตโนมัติ ทว่าเมื่อแทนไทเหลือบไปเห็นชื่อโครงการที่ประทับอยู่บนหน้าซองเอกสารนั้น เขาก็ชะงักไปทันที มันไม่ใช่ชื่อโครงการที่พวกเขาทำอยู่... แต่มันคือชื่อบริษัทคู่แข่งที่เพิ่งประกาศถอนตัวไปเมื่อสัปดาห์ก่อน “มีอะไรหรือเปล่าครับ?” แทนไทถามเสียงพร่า ชายคนนั้นยิ้มเย็นที่มุมปาก “ผู้ถือหุ้นสั่งให้ยุติโปรเจกต์นี้ทันทีครับ... เพราะตอนนี้พื้นที่นี้ถูกขายทอดตลาดให้เจ้าของใหม่ไปแล้ว และเขากำลังรอพบพวกคุณอยู่ที่ชั้นดาดฟ้าตอนนี้เลย” แทนไทและกรณ์หันมามองหน้ากันด้วยความตกตะลึง ก่อนที่ประตูด้านหลังจะถูกเปิดกว้างออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของหญิงสาวในชุดเดรสสีแดงเพลิงที่เดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้ทั้งห้องประชุมต้องหนาวสั่น หวังว่าตอนที่สองนี้จะทำให้คุณรี้ดรู้สึกถึงความเดือดปุดๆ ในความสัมพันธ์ของทั้งคู่ได้เป็นอย่างดีนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ แบล็กเวลเวต