สถาปนิกกับตัวป่วน

แฟ้มเอกสารสีดำสนิทถูกกระแทกลงบนโต๊ะประชุมกระจกนิรภัยจนเกิดเสียงดังสนั่น แรงปะทะนั้นมากพอจะทำให้กาแฟดำในแก้วเซรามิกกระฉولออกมาเล็กน้อย แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่แทนไทสนใจ... สายตาทรงพลังของสถาปนิกหนุ่มผู้เนี๊ยบทุกกระเบียดนิ้วกำลังจดจ้องอยู่กับกระดาษแผ่นสุดท้ายในมือ ข้อความบนใบเสนอชื่อพาร์ทเนอร์อินทีเรียดีไซน์สำหรับโปรเจกต์ 'The Luminary Tower' กำลังกรีดแทะประสาทสัมผัสของเขาให้ลุกเป็นไฟ "คุณกำลังล้อเล่นอะไรอยู่ครับ ผู้อำนวยการ" แทนไทเงยหน้าขึ้น สันกรามคมสันขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ดวงตาสีนิลคู่คมกริบกวาดมองผู้บริหารรุ่นพี่ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยความไม่พอใจระคนฉุนเฉียว "ฉันไม่ได้ล้อเล่น แทนไท" ผู้อำนวยการวัยกลางคนถอนหายใจยาว ยกมือขึ้นดันแว่นตาเล็กน้อย "นี่คือมติจากบอร์ดบริหาร เราต้องการอินทีเรียร์ที่กล้าฉีกกรอบ และไม่มีใครในประเทศตอนนี้ทำยอดขายได้พุ่งกระฉูดเท่าสตูดิโอของ 'กรณ์' อีกแล้ว โปรเจกต์นี้มูลค่าหลายพันล้าน เราไม่มีเวลามาเลือกความรู้สึกส่วนตัวหรอกนะ" ความรู้สึกส่วนตัวงั้นหรือ? แทนไทแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างเยือกเย็น ภาพความทรงจำเมื่อเจ็ดปีก่อนผุดวาบขึ้นมาในหัว สมัยที่เขากับไอ้เด็กเปรตหน้าหวานคนนั้นเคยซัดกันนัวเนียจนเกือบโดนไล่ออกจากคณะสถาปัตย์ฯ เพียงเพราะไอเดียงานออกแบบที่สวนทางกันสุดขั้ว คนหนึ่งยึดมั่นในโครงสร้าง ระเบียบ และตรรกะอันเที่ยงตรง แต่อีกคนกลับมองว่ากฎมีไว้แหก และความงามเกิดจากความอลวนที่ไร้ทิศทาง โคจรกลับมาเจอกันอีกครั้งในฐานะพาร์ทเนอร์ร่วมรบ? ให้ตายเถอะ... นี่มันเวรกรรมชัดๆ "ผมกับเขาอยู่ร่วมห้องเดียวกันไม่ได้หรอกครับ" แทนไทเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงความเฉียบขาดที่กดดันบรรยากาศในห้องประชุมให้ลดฮวบลง "งานของผมต้องการความแม่นยำระดับมิลลิเมตร แต่สไตล์ของหมอนั่นคือความฉิบหายที่จัดวางอย่างตั้งใจ คุณก็รู้ว่าเราแนวคิดต่างกันแค่ไหน" "ต่างกันนั่นแหละดีแล้ว ถึงได้เรียกว่าการทำงานร่วมกันไงล่ะ" เสียงทุ้มต่ำติดจะกวนประสาทดังขึ้นจากเบื้องหลัง พร้อมกับเสียงฝีเท้าก้าวเข้ามาในห้องประชุมอย่างไร้ความเกรงอกเกรงใจ แทนไทชะงัก ขนอ่อนทั่วร่างลุกชันขึ้นโดยอัตโนมัติ ไม่ต้องหันไปมองเขาก็จำกลิ่นน้ำหอมกลิ่นซิตรัสเจือกลิ่นแอมเบอร์อันเป็นเอกลักษณ์นั้นได้แม่นยำ ประตูห้องประชุมถูกผลักให้เปิดกว้างขึ้น ร่างโปร่งในชุดสูทโอเวอร์ไซส์สีครีมตัดกับเสื้อยืดสีดำด้านในก้าวเข้ามาอย่างมั่นใจ เส้นผมสีน้ำตาลเข้มถูกเซ็ตไว้อย่างลวกๆ แต่กลับขับให้ใบหน้าหล่อเหลาและดวงตาเรียวรีพราวระยับดูโดดเด่นจนน่าหมั่นไส้ กรณ์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มเดิม... รอยยิ้มที่เคยทำให้แทนไทอยากเอาไม้บรรทัดทีสเกลฟาดหน้ามันสักทีสองทีเมื่อสมัยเรียน "สวัสดีครับท่านผอ. แล้วก็... สวัสดีครับ *คุณสถาปนิก* หน้าตาย" กรณ์จงใจเน้นเสียงคำหลังเป็นพิเศษ พร้อมกับหย่อนกายลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโดยไม่ได้รับเชิญ ดวงตาคู่คมกวาดมองใบหน้าบึ้งตึงของแทนไทด้วยความสนุกสนาน ราวกับกำลังมองดูแมวหวงก้างไม่มีผิด แทนไทสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อสะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธที่กำลังพุ่งพล่าน สันจมูกโด่งรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อย เขาปรายตามองผู้มาใหม่ด้วยหางตา ราวกับกรณ์เป็นแค่ฝุ่นผงไร้ราคาบนโต๊ะทำงาน "นึกว่าใคร... ที่แท้ก็แมลงวันที่บินตามกลิ่นเงินมานี่เอง" แทนไทเปิดฉากสวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือนคมคาย "โปรเจกต์นี้ใช้สมอง ไม่ใช่ใช้ความหน้าด้าน กรุณาเช็คโปรไฟล์ตัวเองก่อนจะเสนอหน้าเข้ามาพาร์ทเนอร์กับผม" กรณ์ไม่โกรธสักนิด ซ้ำยังหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างชอบใจ เขานั่งไขว่ห้าง เคาะนิ้วเรียวยาวลงบนพนักพิงเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์ "ปากร้ายไม่เปลี่ยนเลยนะแทนไท เจ A ตลอดกาลอย่างนายเนี่ย... ยังใส่ใจกับเส้นขนานทุกเส้นบนกระดาษจนลืมมองโลกกว้างเหมือนเดิมเลยสินะ" กรณ์โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทนไทต้องเอนตัวหลบตามสัญชาตญาณ "แต่ก็น่าแปลก... ต่อให้ปากบอกว่าเกลียดฉันแค่ไหน นายก็ยังต้องทนมองหน้าฉันไปอีกสิบสองเดือนเต็มอยู่ดี" ดวงตาสองคู่ปะทะกันกลางอากาศราวกับมีประกายไฟแลบแปล๊บ บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยเคมีอันตรายที่ชวนให้หายใจไม่ออก คนหนึ่งคือความเนี๊ยบที่ซ่อนความดุดัน อีกคนคือความพยศที่พร้อมจะพังทุกกฎเกณฑ์ให้ราบคาบ "ฝันไปเถอะว่าฉันจะยอมให้งานของฉันพังเพราะรสนิยมขยะๆ ของนาย" แทนไทเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาสีนิลวาวโรจน์ด้วยโทสะ "งั้นก็ลองดูสิครับว่า... ระหว่างระเบียบห่วยๆ ของนาย กับศิลปะบ้าบิ่นของฉัน อันไหนมันจะพังก่อนกัน" กรณ์กระยิ้ม ทว่าแววตาคู่คมกลับไหววูบด้วยประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก ก่อนที่สงครามประสาทระหว่างสถาปนิกมาดนิ่งกับอินทีเรียร์ตัวแสบจะได้ลุกลามไปมากกว่านั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งขัดจังหวะ *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* "ขออนุญาตค่ะ... พอดีมีแขกอีกคนมาร่วมประชุมด้วยค่ะ ผู้อำนวยการ" เลขานุการสาวเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับผายมือให้บุคคลปริศนาที่ยืนอยู่ด้านหลังก้าวล้ำเข้ามาในห้อง แทนไทขมวดคิ้วมุ่น หันไปมองตามสัญชาตญาณ เช่นเดียวกับกรณ์ที่ชะوองร่างเล็กน้อยเมื่อเห็นเงาร่างสูงโปร่งในชุดสูทราคาแพงก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างหลังเขาเอง กลิ่นอายความกดดันเปลี่ยนทิศทางในเสี้ยววินาที เมื่อชายหนุ่มแปลกหน้าผู้มาใหม่ถอดแว่นกันแดดออก เผยให้เห็นใบหน้าคมคายดุจรูปสลักและรอยยิ้มเย็นเยียบที่ส่งตรงมายังพวกเขาทั้งคู่ "หวังว่าผมคงไม่ได้มาขัดจังหวะการฮันนีมูนรอบสองของพวกคุณหรอกนะครับ... คุณสถาปนิก และคุณอินทีเรียร์" ________________________________________ ขอบคุณที่แวะมาดื่มด่ำความแซ่บและเคมีเดือดๆ ไปด้วยกันนะคะ!