แปลนแรกที่ปะทะเดือด

"ถ้าคุณจะขีดเส้นตรงด้วยปากกาเคมีโดยไม่ใช้ไม้บรรทัดแบบนี้ ก็กรุณาไปเปิดร้านขายศิลปะแนวนามธรรมเถอะค่ะ อย่ามาเรียนสถาปัตย์ให้เสียชื่อคณะเลย" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความรำคาญใจของ 'ทิวา' ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบในห้องสตูดิโอออกแบบที่อบอวลไปด้วยกลิ่นสีสเปรย์และเศษกระดาษชานอ้อย เขาไม่ได้หันมามองเจ้าของลายเส้นที่เขากำลังวิจารณ์ด้วยซ้ำ สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่โมเดลจำลองตรงหน้าด้วยแววตาเย็นชา 'พาย' วางปากกาเคมีลงบนโต๊ะเสียงดัง 'ปึก' ก่อนจะกอดอกแน่น ดวงตากลมโตที่ผ่านการแต่งแต้มด้วยอายไลเนอร์เฉี่ยวคมจ้องมองแผ่นหลังกว้างของคนที่เพิ่งวิจารณ์งานเธออย่างไม่มีชิ้นดี "ที่มันเป็นเส้นตรงได้โดยไม่ต้องใช้ไม้บรรทัด เพราะฉันมีความแม่นยำทางสายตาและประสบการณ์ค่ะ ไม่ใช่ใช้ตรรกะหัวโบราณวัดทุกอย่างด้วยไม้บรรทัดอย่างคุณทิวา" พายโต้กลับทันควัน น้ำเสียงเธอไม่ได้มีความเกรงกลัวแม้แต่น้อย แต่กลับแฝงไปด้วยความท้าทายที่ทำให้คนฟังถึงกับต้องถอนหายใจยาว "ความมั่นใจเป็นเรื่องดีค่ะพาย แต่ความมั่นหน้าโดยไม่มีพื้นฐานรองรับมันเรียกว่าหายนะ" ทิวาหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับเธอ แววตาคมกริบใต้กรอบแว่นสายตานั่นจ้องลึกเข้ามาเหมือนจะทะลวงเข้าไปถึงความคิดในหัวของเธอ อาจารย์หัวดื้อประจำวิชาสตูดิโอดีไซน์เดินเข้ามาในห้อง จังหวะการก้าวเดินที่หนักแน่นหยุดลงหน้าโต๊ะของทั้งคู่พอดี อาจารย์กวาดสายตามองคนทั้งสองที่ขึ้นชื่อว่าเป็นไม้เบื่อไม้เมาที่สุดในรุ่น "ในเมื่อพวกเธอสองคนมีอีโก้สูงส่งกันทั้งคู่ ก็ลองพิสูจน์ให้ฉันเห็นหน่อยสิว่า ระหว่าง 'ตรรกะที่แข็งทื่อ' กับ 'จินตนาการที่ฟุ้งซ่าน' อะไรจะสร้างโปรเจกต์มิวเซียมศิลปะร่วมสมัยที่สมบูรณ์แบบได้มากกว่ากัน" "อาจารย์คะ/ครับ" ทิวาและพายอุทานออกมาพร้อมกัน "ฉันสั่งให้พวกเธอทำคู่กัน โปรเจกต์นี้ต้องส่งภายในสามสัปดาห์ ถ้าทำไม่ได้... ก็เตรียมตัวลงไปรีไพร์ทวิชาดีไซน์กับรุ่นน้องได้เลย" อาจารย์ทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้แค่นั้นก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้บรรยากาศรอบตัวทั้งสองคนคุกรุ่นไปด้วยความตึงเครียด พายกัดริมฝีปากแน่น เธอเกลียดที่สุดคือการต้องมาทำงานร่วมกับคนประเภททิวา—ประเภทที่ทุกอย่างต้องเป๊ะ ทุกอย่างต้องมีเหตุผลรองรับ ทั้งที่ความจริงแล้วงานศิลปะมันต้องใช้ความรู้สึกนำทางไม่ใช่หรือไง "ได้ยินแล้วใช่ไหมคะ" ทิวาเอ่ยทำลายความเงียบ เขาหยิบแปลนกระดาษเปล่าขึ้นมาวางตรงกลางโต๊ะ "ฉันจะไม่ยอมเสียเกรด A เพียงเพราะรสนิยมอาร์ตๆ ที่ไร้เหตุผลของคุณแน่" "ฉันต่างหากที่ต้องห่วงว่าจะเสียชื่อเสียง เพราะคนไร้จินตนาการอย่างคุณจะมาทำให้งานฉันกลายเป็นแค่กล่องสี่เหลี่ยมคอนกรีตน่าเบื่อๆ!" พายคว้ากระดาษร่างงานของเธอมาวางทับลงบนแปลนของเขา สายตาทั้งคู่ปะทะกันอย่างไม่มีใครยอมใคร บรรยากาศเริ่มคุกรุ่นขึ้นเมื่อทิวายื่นหน้าเข้ามาใกล้จนพายสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่สม่ำเสมอของเขา เธอไม่หลบตา แววตาของเขาที่ปกติจะดูนิ่งเฉย บัดนี้กลับมีประกายความดื้อรั้นบางอย่างซ่อนอยู่ "คุณกล้าเดิมพันไหมล่ะ?" ทิวากระซิบ น้ำเสียงของเขาไม่ได้ราบเรียบเหมือนตอนแรก แต่มันกลับมีความลึกซึ้งจนน่าใจหาย "ถ้าแบบของฉันชนะโหวตตอนพรีเซนต์รอบแรก... คุณต้องเลิกใช้วิธีลัดและฟังคำสั่งของฉันในทุกขั้นตอนของการก่อสร้าง" "แล้วถ้าเป็นแบบของฉันล่ะ?" พายเชิดหน้าขึ้นท้าทาย เธอไม่รู้หรอกว่าทำไมหัวใจของเธอถึงได้เต้นรัวจังหวะแปลกๆ แบบนี้ "ถ้าฉันชนะ คุณต้องเลิกทำหน้าเป็นหุ่นยนต์ไร้ความรู้สึก แล้วหัดมามองโลกด้วยตาของตัวเองบ้าง... ไม่ใช่ผ่านเลนส์แว่นหนาๆ นั่น" ทิวานิ่งไปอึดใจหนึ่ง แววตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับจะค้นหาความจริงบางอย่าง ก่อนที่เขาจะเหยียดยิ้มที่มุมปาก—ยิ้มที่พายไม่เคยเห็นมาก่อน ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของ 'กวิน' รุ่นพี่ปี 4 ที่ใครๆ ต่างก็รู้ว่าต้องการพื้นที่สตูดิโอนี้ไปทำโปรเจกต์ส่วนตัวก็ดังแทรกเข้ามา ประตูห้องสตูดิโอถูกผลักเข้ามาอย่างแรงจนกระแทกผนัง "ทำอะไรกันอยู่เหรอ... โปรเจกต์คู่ที่อาจารย์ฝากฝัง?" กวินเดินตรงเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเหยียดหยาม เขาใช้มือหนาหยิบแปลนบนโต๊ะขึ้นมาดูแล้วหัวเราะในลำคอ "ขยะพวกนี้เหรอที่พวกเธอจะเอาไปส่ง? บอกไว้ก่อนนะ ถ้าไม่อยากให้อนาคตในคณะนี้ดับวูบ ก็ถอนตัวออกไปจากโซนนี้ซะ เพราะพื้นที่ตรงนี้... มันมีเจ้าของแล้ว" กวินปัดอุปกรณ์เขียนแบบของพายจนกระจัดกระจายไปทั่วพื้น ทิวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงทันที กลิ่นอายความเป็นศัตรูแผ่กระจายไปทั่วห้อง พายที่กำลังจะสวนกลับต้องชะงักเมื่อทิวาเอื้อมมือมาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น ในจังหวะที่ความตึงเครียดพุ่งถึงขีดสุด กวินก็ก้าวประชิดตัวจนทิวาต้องเบี่ยงตัวบังพายไว้ แต่แล้วกวินกลับหยุดกึกและเบิกตากว้างเมื่อเห็นหน้าจอโทรศัพท์ของทิวาที่วางอยู่บนโต๊ะ—มันเป็นข้อความลับจากอาจารย์ที่ระบุหัวข้อโปรเจกต์ที่แท้จริง ซึ่งไม่ใช่แค่การสร้างมิวเซียม แต่เป็นสิ่งที่ใครหลายคนในคณะกำลังพยายามปกปิดมาตลอดสามปี! "พวกเธอ... รู้เรื่องนี้แล้วเหรอ?" กวินถามเสียงสั่น แววตาที่เคยกร่างเริ่มสั่นไหวอย่างเห็นได้ชัด ขอบคุณที่ติดตามอ่านตอนแรกของ 'สถาปัตย์หัวใจไม่ให้รั่วซึม' นะคะ หวังว่าจะถูกใจทุกคนค่ะ!