เสียงแจ้งเตือนจากความตาย

“จัดการได้เลยครับ... แต่อย่าให้เลือดเลอะพรมผืนใหม่ของผมก็พอ” คิมฮันวินกล่าวประโยคนั้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเยือกเย็นราวกับน้ำแข็งขั้วโลก สายตาของเขามองผ่านแผ่นหลังของชายชราไปทางประตูห้องโถงบอสที่กำลังจะถูกผลักเปิดออก ในใจของเขาไม่ได้มีความรู้สึกผิดชอบชั่วดีเหลืออยู่แล้ว มีเพียงความแค้นที่สั่งสมมานานจากการถูกหักหลังโดย 'พงศกร' อดีตเพื่อนสนิทที่สั่งให้ลูกน้องรุมกระทืบเขาจนปางตายเพียงเพราะเขาขวางทางผลประโยชน์ “รับทราบครับ นายน้อย” ชายชราโค้งคำนับอย่างนอบน้อม ก่อนจะหายวับไปกับเงาในพริบตาราวกับภูตผี ฮันวินขยับร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์ ความเจ็บปวดแล่นริ้วผ่านเส้นประสาททุกอณู เลือดสีแดงฉานค่อยๆ ไหลซึมออกจากช่องท้องที่ถูกแทงด้วยมีดสั้นอาบยาพิษ เขาทรุดลงนั่งกับพื้นเย็นเยียบ ภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัว เสียงฝีเท้าของสองคนที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ฟังดูคล้ายเสียงมัจจุราชที่กำลังเคาะประตู “ฮันวิน! ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าริอ่านมาแข่งกับฉัน” เสียงเย้ยหยันของพงศกรดังก้องขึ้นพร้อมกับเงาที่ทาบทับลงมา “ดูสภาพแกตอนนี้สิ... เหมือนสุนัขข้างถนนที่กำลังรอความตาย ไม่มีแม้แต่ศักดิ์ศรีจะหอน” ฮันวินไม่ได้ตอบโต้ เขาเพียงแค่ยิ้ม—ยิ้มที่มุมปากที่เต็มไปด้วยคราบเลือด พงศกรชะงักไปเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจในท่าทีที่ดูเหนือกว่าของคนใกล้ตาย ทันใดนั้น โลกทั้งใบของฮันวินก็หยุดนิ่ง *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณดิจิทัลที่แหลมสูงและทรงพลังดังขึ้นในโสตประสาทของเขา ไม่ใช่เสียงจากหูฟัง แต่เป็นเสียงที่ก้องกังวานมาจากก้นบึ้งของจิตวิญญาณ [ตรวจพบอัตราการเต้นของหัวใจต่ำกว่าเกณฑ์วิกฤต...] [ระบบ 'ผู้กล้าเลเวลอัป' กำลังดำเนินการ... เชื่อมต่อฐานข้อมูลเสร็จสมบูรณ์] [ยินดีด้วย คิมฮันวิน คุณคือผู้ถูกเลือกเพียงหนึ่งเดียวในยุคสมัยนี้] ความร้อนผ่าวแล่นเข้าสู่กระแสเลือด บาดแผลที่ฉกรรจ์เริ่มสมานตัวด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ความรู้สึกอ่อนแรงถูกแทนที่ด้วยพลังงานมหาศาลที่ไหลเวียนราวกับลาวาในเส้นเลือด [ได้รับ 'รางวัลผู้บุกเบิก': ร่างกายกึ่งเทพ (ระดับเริ่มต้น), ทักษะติดตัว 'เนตรไร้เงา' และแต้มสนับสนุนจากตระกูลลับ!] ฮันวินค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นยืน พงศกรที่กำลังจะเงื้อเท้าเตะเขาถึงกับชะงักงันด้วยความตกตะลึง ดวงตาของพงศกรเบิกกว้างเมื่อเห็นคิมฮันวินที่เมื่อครู่ยังเหมือนซากศพ บัดนี้กลับยืนตระหง่านพร้อมแววตาที่คมกริบดุจใบมีด “แก... แกทำอะไรลงไป!” พงศกรถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว ฮันวินปัดฝุ่นที่ไหล่อย่างใจเย็น ก่อนจะควักบัตรเครดิตสีดำสนิทที่ทำจากโลหะพิเศษสะท้อนแสงไฟจนพร่ามัวออกมาควงเล่นที่ปลายนิ้ว “ฉันไม่ได้ทำอะไรครับพงศกร... ผมแค่กำลังจะเริ่ม ‘ซื้อ’ ชีวิตของพวกคุณทิ้ง ก็เท่านั้นเอง” “บัตรนั่น... บัตรนั่นมันอะไรกัน!” พงศกรหน้าซีดเผือด เมื่อเขารู้ดีว่าบัตรที่ไร้ลวดลายแต่เปล่งประกายลึกลับเช่นนี้มีไว้สำหรับ ‘ราชาในเงามืด’ เท่านั้น ก่อนที่พงศกรจะได้ทันตั้งตัว เสียงเครื่องยนต์เจ็ทที่คำรามก้องเหนือหลังคาห้องโถงบอสก็ดังสนั่นหวั่นไหว ลมมหาศาลตีจนฝุ่นคลุ้ง กระจกบานใหญ่ของห้องโถงแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำหรูประทับตราสัญลักษณ์ตระกูลเก่าแก่ที่ทั่วโลกต้องก้มหัวให้ ปรากฏเด่นชัดผ่านช่องโหว่ของเพดาน หญิงสาวในชุดเดรสยาวสีขาวบริสุทธิ์ที่มีใบหน้างดงามสะกดจิตผู้คนทั้งประเทศ—รินรดา—ก้าวลงมาจากบันไดเชือกด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความห่วงใย เธอไม่สนใจสายตาของพงศกรหรือสถานการณ์รอบข้างเลยแม้แต่น้อย “ฮันวิน... ในที่สุดฉันก็หาคุณเจอ” รินรดาสวมกอดเขาแน่นท่ามกลางสายตาที่อ้าปากค้างของทุกคนในห้องโถง “อย่าไปไหนอีกนะคะ... คนที่กล้าทำร้ายคุณ วันนี้จะต้องสูญสิ้นทุกอย่าง” ฮันวินโอบกอดเธอไว้ในอ้อมแขนพลางเหลือบมองพงศกรด้วยสายตาที่เย็นชาดุจมัจจุราช “พงศกรครับ... เตรียมตัวให้ดี เพราะจากวินาทีนี้ไป เกมมันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ” เขากดปุ่มสั่งการผ่านระบบในอากาศด้วยปลายนิ้วเบาๆ [ระบบยืนยันคำสั่ง: 'อายัดทรัพย์สินทุกช่องทางและเปิดฉากการล้างแค้น'] ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของพงศกรและลูกน้องทุกคนก็ดังระงมขึ้นพร้อมกันเป็นจังหวะเดียวกับที่เสียงปืนไรเฟิลซุ่มยิงหลายสิบนัดจากคนของชายชราล้อมรอบห้องโถงเอาไว้ ฮันวินก้าวเดินผ่านหน้าพงศกรที่เข่าอ่อนทรุดลงไปกับพื้น ก่อนจะหยุดกะทันหันแล้วกระซิบข้างหูชายผู้เคยหยามเหยียดเขาว่า... “นี่คือค่าตอบแทน สำหรับความเมตตาที่คุณเคยปฏิเสธผมไปเมื่อครู่ครับ” เงาฮันเตอร์ไร้เงาขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางสายเลือดนี้ไปด้วยกันครับ