จุดตกต่ำของฮันเตอร์ไร้ค่า

“ทิ้งมันไว้ที่นี่แหละ พงศกร... แรงค์ E อย่างมันก็เป็นได้แค่เหยื่อล่อมอนสเตอร์ให้พวกเราเท่านั้น” เสียงหวานใสที่เคยพร่ำบอกคำรัก กลับกลายเป็นมีดโกนที่กรีดลึกลงบนหัวใจของคิมฮันวินอย่างไร้ความปรานี หญิงสาวที่เขารักสุดหัวใจและพยายามปกป้องด้วยชีวิตมาตลอดสามปี กำลังยืนมองเขาราวกับมองขยะเปียกที่ส่งกลิ่นเหม็นบนพื้นหินชื้นแฉะของดันเจี้ยนระดับ B ฮันวินพยุงร่างที่เต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์ขึ้นจากพื้น ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความอบอุ่นบัดนี้เหลือเพียงความเย็นชาที่อ่านไม่ออก เขาจ้องมองไปยัง ‘รินรดา’ ซุปตาร์สาวเบอร์หนึ่งที่ตอนนี้กำลังคล้องแขน ‘พงศกร’ ทายาทมหาเศรษฐีผู้หยิ่งผยองด้วยท่าทีสนิทสนม “ริน... นี่คือวิธีที่เธอตอบแทนสามปีที่ฉันดูแลเธอมางั้นเหรอ?” ฮันวินเค้นเสียงผ่านลำคอที่มีเลือดซึมออกมา พงศกรหัวเราะร่า เขาถ่มน้ำลายลงบนรองเท้าบูทของฮันวินพลางขยับเนคไทราคาแพง “ดูแล? แกเป็นแค่คนรับใช้ชั้นต่ำที่โชคดีได้อยู่ใกล้ชิดผู้หญิงที่สูงส่งอย่างรินรดา อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลยไอ้สวะ ฮันเตอร์แรงค์ E อย่างแกมันก็แค่ตัวแถมที่ฉันจ้างมาเป็นคนแบกสัมภาระในดันเจี้ยนเท่านั้น” รินรดาเบือนหน้าหนี สายตาของเธอไม่เหลือความอาลัยอาวรณ์อีกต่อไป “ฮันวิน... ยอมรับความจริงเถอะค่ะ พลังของพี่มันไปได้ไกลสุดแค่นี้ พลังระดับ E มันไม่มีค่าพอจะให้ฉันฝากชีวิตไว้หรอก พงศกรให้ในสิ่งที่พี่ไม่มีวันให้ฉันได้... ทั้งชื่อเสียง เงินทอง และอนาคต” “อนาคตที่สร้างบนซากศพของคนที่เคยรักเธอน่ะหรือ?” ฮันวินแค่นยิ้ม มือที่สั่นเทาของเขากำเข้าหากันแน่นจนเลือดหยดลงพื้น “เลิกพร่ำเพ้อได้แล้ว” พงศกรชักดาบเลเซอร์สีครามออกมา เสียงพลังงานไฟฟ้าสั่นไหวในอากาศ “พวกเราจะข้ามไปห้องบอสแล้ว ถ้าแกไม่อยากตายที่นี่ก็จงคลานกลับไปที่ทางออกคนเดียว... อ้อ อย่าลืมล่ะ ว่าถ้าแกตายในนี้ ประกันชีวิตที่ฉันทำไว้ให้ก็จะเป็นของฉันทั้งหมด ถือซะว่าเป็นการชดเชยค่าจ้างที่ฉันอุตส่าห์เลี้ยงข้าวแกมาหลายมื้อ” ทั้งสองเดินจากไปโดยไม่เหลียวหลังทิ้งให้คิมฮันวินจมอยู่กับความมืดมิดและฝูงมอนสเตอร์ที่กำลังโหยหิว ฮันวินทรุดตัวลงพิงกำแพงหินเย็นเฉียบ เลือดสีแดงฉานไหลนองเต็มพื้น กลิ่นคาวเลือดดึงดูดเจ้าก๊อบลินสายพันธุ์นักล่าให้ค่อยๆ คืบคลานออกมาจากเงามืด เสียงฝีเท้าของพวกมันดังก้องสะท้อนในโสตประสาท *‘จบแล้วงั้นหรือ... ชีวิตที่ไร้ค่าของฉัน’* ในขณะที่กรงเล็บแหลมคมกำลังจะตะปบเข้าที่ลำคอ เสียงสังเคราะห์ที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนก็ดังขึ้นในหัวของเขา ราวกับเสียงกระซิบจากพระเจ้าหรือปีศาจที่เลือกข้าง [ตรวจพบสภาวะวิกฤตถึงขีดสุด... ระบบ ‘ผู้กล้าข้ามขีดจำกัด’ กำลังเริ่มต้นการเชื่อมต่อ] [เงื่อนไขผ่าน: ความโกรธแค้นที่ถึงจุดเดือด, ความสิ้นหวังที่ถูกหักหลังโดยคนที่รักที่สุด] [กำลังเปลี่ยนค่าสถานะจาก ‘ขยะ’ สู่ ‘ผู้กุมชะตา’...] วินาทีนั้นเอง บาดแผลบนร่างกายของฮันวินเริ่มสมานตัวอย่างรวดเร็วด้วยแสงสีทองประหลาด พลังงานมหาศาลไหลทะลักเข้าสู่เส้นเลือด ราวกับเขื่อนที่แตกทะลัก ฮันวินลุกขึ้นยืน ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทดุจหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้ง “จะให้ฉันตายง่ายๆ อย่างนั้นรึ...” ฮันวินพึมพำ น้ำเสียงของเขากลายเป็นเสียงที่เย็นเยียบและทรงอำนาจอย่างน่าประหลาด ฝูงก๊อบลินพุ่งเข้าหาเขาด้วยความกระหาย แต่ก่อนที่กรงเล็บจะถึงตัว ฮันวินเพียงแค่สะบัดมือเบาๆ คลื่นพลังงานที่มองไม่เห็นก็ฉีกกระชากร่างของพวกมันจนแหลกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยในพริบตา เขามองไปยังทางเดินที่พงศกรและรินรดาเพิ่งจากไป มุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความปรานี “พงศกร... รินรดา... สนุกกันให้พอนะ เพราะต่อจากนี้ไป โลกของพวกเธอ... กำลังจะกลายเป็นนรก” ทว่าในจังหวะที่เขากำลังก้าวเท้าตามไปนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ จากฝั่งตรงข้ามของอุโมงค์ก็ดังขึ้น ไม่ใช่ฝีเท้าของมอนสเตอร์ แต่เป็นเสียงรองเท้าหนังขัดเงาที่ก้าวเดินอย่างมั่นคง แสงจากคบเพลิงส่องให้เห็นเงาร่างของชายชราในชุดสูทภูมิฐาน เดินตรงมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา พร้อมกับลูกน้องนับสิบคนที่ถือปืนสไนเปอร์พลังงานเล็งตรงมาที่ฮันวิน “คิมฮันวิน... ในที่สุดผมก็หาคุณพบ” ชายชรากล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงไว้ด้วยอำนาจ “ทางบ้านใหญ่สั่งมาว่า ให้พาตัว ‘ทายาทผู้สาบสูญ’ กลับไปรับมรดกหมื่นล้านเดี๋ยวนี้ครับ” ฮันวินนิ่งอึ้ง เขาไม่เคยรู้เรื่องมรดก และไม่เคยรู้ว่าชีวิตที่ผ่านมาคือการทดสอบ... แต่ก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยถาม เสียงเฮลิคอปเตอร์รบสองลำก็บินต่ำลงมาจนผนังดันเจี้ยนสั่นสะเทือน ประตูเฮลิคอปเตอร์เปิดออกพร้อมกับกระเป๋าเอกสารสีดำที่ถูกโยนลงมาตรงหน้าเขา ชายชราหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทที่ทำจากวัสดุพิเศษยื่นให้ “นี่คือวงเงินไม่จำกัดสำหรับการเริ่มต้นชีวิตใหม่ของนายน้อยครับ... จะให้เราจัดการคนสองคนที่กำลังเดินอยู่ในห้องโถงบอสตอนนี้เลยไหมครับ?” เงาฮันเตอร์ไร้เงาขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทเริ่มต้นนี้ครับ