รอยยิ้มกวนประสาทกับกาแฟหนึ่งแก้ว

“ถ้าคุณจะจ้องหน้าผมขนาดนี้ ก็ช่วยบอกมาเลยดีกว่าว่าต้องการอะไร ไม่ใช่มายืนปั้นปึ่งเหมือนผมไปติดหนี้ค่าออกแบบคุณไว้สามล้าน” คณินกระแทกเสียงพลางละสายตาจากแปลนอาคารที่กางอยู่บนโต๊ะทำงานตัวยาว เขาเงยหน้าขึ้นสบตาเจ้าของใบหน้าเรียบเฉยแต่แฝงแววตาท้าทายที่ยืนกอดอกอยู่ฝั่งตรงข้าม ธามกระตุกยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มที่คณินนิยามให้มันว่า 'รอยยิ้มกวนประสาทขั้นสุด' ในฐานะดีไซเนอร์ที่ขึ้นชื่อเรื่องความละเอียดอ่อน ธามกลับมีวิธีจัดการกับ 'ไอซ์คิวบ์' อย่างคณินได้ด้วยความนิ่งที่มากกว่า “สามล้าน?” ธามทวนคำพลางเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง “ราคานี้สำหรับค่าเสียเวลาที่ต้องมาคุยงานกับคนที่ไม่ยอมรับฟังไอเดียใครนอกจากความเชื่อตัวเอง ผมว่าถูกไปนะคุณสถาปนิก” คณินแค่นหัวเราะในลำคอ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนบรรยากาศรอบตัวดูอึดอัดขึ้นถนัดตา สองคนนี้ไม่ใช่แค่ร่วมงานกัน แต่พวกเขากำลังเล่นเกมชิงไหวชิงพริบที่ไม่มีใครยอมใครตั้งแต่วินาทีแรกที่ก้าวเข้ามาในโปรเจกต์นี้ “งานออกแบบไม่ใช่แค่เรื่องของสีและวัสดุ แต่มันคือโครงสร้างที่ต้องคงอยู่ได้จริง ผมไม่สนหรอกว่าคุณจะคิดว่าสวยแค่ไหน ถ้ามันใช้งานไม่ได้ก็เท่ากับศูนย์” “แต่ถ้ามันสวยจนคนอยากจ่ายเงินซื้อ ต่อให้โครงสร้างมันจะเพลย์เซฟไปหน่อยอย่างที่คุณชอบ ผมว่ามันก็คุ้มค่าในแง่ธุรกิจนะคะ” ธามสวนกลับทันควันโดยไม่มีท่าทีเกรงกลัว จังหวะนั้นเอง ธามก็หยิบแก้วกาแฟที่ถือติดมือมาด้วยวางลงบนกองแปลนตรงหน้าคณินอย่างถือวิสาสะ กลิ่นหอมหวานเลี่ยนของคาราเมลเข้มข้นโชยแตะจมูก คณินขมวดคิ้วมุ่นทันที “ผมสั่งอเมริกาโน่ไม่หวาน” “อ๋อเหรอคะ?” ธามทำหน้าประหลาดใจแบบจอมปลอม “พอดีผมสั่งแบบเพิ่มไซรัปสามปั๊ม วิปครีมแน่นๆ มาให้ พอดีเห็นคุณทำงานหน้ายุ่งมาทั้งวัน คิดว่าน้ำตาลในเลือดคงต่ำจนทำให้สมองสั่งงานบกพร่องน่ะค่ะ ลองดื่มดูสิ เผื่อความหวานจะช่วยให้คุณเลิกทำหน้าเหมือนคนกินยาขมได้บ้าง” คณินมองแก้วกาแฟพลาสติกนั้นด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนจะปรายตามองคนตรงหน้า ธามยังคงยืนนิ่ง ท่าทางไร้พิษสงแต่สายตาซ่อนความท้าทายเอาไว้เต็มเปี่ยม คณินเอื้อมมือไปหยิบแก้วขึ้นมา แต่แทนที่จะวางไว้ข้างๆ เขากลับถือมันไว้มั่นแล้วก้าวเข้าหาธามหนึ่งก้าว จนแผ่นหลังของอีกฝ่ายชิดขอบโต๊ะ ระยะห่างที่หายไปทำให้ธามชะงัก รอยยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่เริ่มเลือนหายไปเล็กน้อย “คุณคิดว่าผมชอบของหวานเหรอ ธาม” เสียงของคณินทุ้มต่ำและสั่นพร่าด้วยอารมณ์บางอย่างที่ธามอ่านไม่ออก “ถ้าคุณอยากจะล้อเล่นกับผมด้วยวิธีนี้… ระวังไว้เถอะว่าจะไม่ได้จบแค่การดื่มกาแฟ” “คุณจะทำอะไร” ธามถามเสียงเรียบ แม้หัวใจจะเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งจังหวะ คณินขยับเข้าไปใกล้ขึ้นจนลมหายใจของทั้งคู่ปะทะกัน เขาวางแก้วกาแฟลงข้างๆ ตัวธามอย่างรวดเร็ว กักขังอีกฝ่ายไว้ในอ้อมแขนที่เท้าไว้กับขอบโต๊ะ สายตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องที่ริมฝีปากของธามราวกับจะค้นหาคำตอบอะไรบางอย่าง “เกมนี้มันเพิ่งเริ่ม” คณินกระซิบ “และคนที่จะโดนน้ำตาลนี่ทำลายจนเสียอาการ... ก็ไม่ใช่ผมหรอก” บรรยากาศในห้องทำงานที่ควรจะเต็มไปด้วยเสียงพัดลมระบายอากาศกลับเงียบสนิทจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน มินตราที่กำลังจะเดินเข้ามาส่งเอกสารต้องหยุดชะงักอยู่ที่หน้าประตู เธอเบิกตากว้างเมื่อเห็นภาพตรงหน้า สองหนุ่มที่ปกติแทบจะฆ่ากันตายด้วยสายตากำลังอยู่ในมุมที่ ‘ใกล้ชิด’ เกินกว่าจะเรียกว่าเพื่อนร่วมงาน มินตราแอบอมยิ้มพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมจะเก็บภาพเหตุการณ์สำคัญ แต่ทว่าในวินาทีที่แสงแฟลชจากหน้าจอมือถือส่องไปกระทบเงาบนผนัง ประตูห้องทำงานอีกฝั่งก็เปิดผางออกพร้อมกับร่างของ 'ปกรณ์' ที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย “อ้าว... ดูเหมือนผมจะขัดจังหวะอะไรสำคัญอยู่หรือเปล่าครับ?” คณินผละออกทันที ใบหน้าเรียบเฉยกลับมาเป็นหน้ากากน้ำแข็งเหมือนเดิม ส่วนธามแสร้งหยิบไอแพดขึ้นมาดูงานแก้เขิน แต่รอยแดงที่พาดผ่านใบหูไม่สามารถหลบซ่อนได้พ้นสายตาของปกรณ์ที่มองมาด้วยแววตาครุ่นคิดและเปี่ยมไปด้วยนัยยะอันตราย ปกรณ์เดินตรงเข้ามา วางแฟ้มเอกสารบางอย่างลงบนโต๊ะ “ผมแค่จะมาบอกว่า ลูกค้ารายใหญ่จากโปรเจกต์คู่แข่งเพิ่งตัดสินใจยกเลิกสัญญา เพราะเขาสนใจดีไซน์ใหม่ที่พวกคุณกำลังซุ่มทำกันอยู่... หรือว่านี่คือวิธีที่พวกคุณใช้ดึงลูกค้าครับ?” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง คณินสบตากับธามโดยสัญชาตญาณ ทั้งคู่รู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นพายุที่พวกเขาเคยคาดเดาไว้กำลังก่อตัวขึ้นเร็วกว่าที่คิด ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่ร่วมเดินทางไปกับความปั่นป่วนของคณินและธามในตอนนี้นะคะ!