จากบ้านไปอีกครั้ง

เสียงล้อกระเป๋าเดินทางที่กระทบกับพื้นปูนซีเมนต์หยาบๆ ภายในสถานีรถไฟเก่าแก่ เป็นเพียงเสียงเดียวที่ทำลายความเงียบงันของยามวิกาล รินรดากระชับผ้าคลุมไหล่ให้แน่นขึ้นเพื่อต้านทานไอความหนาวเย็นของเมืองชายแดนที่เธอเลือกเป็นสถานที่หลบซ่อน อ้อมแขนข้างหนึ่งโอบอุ้มร่างเล็กนุ่มนิ่มของน้องลินินเอาไว้แนบอก ดวงตาคู่สวยใต้กรอบแว่นกันแดดสีเข้มกวาดมองไปรอบตัวด้วยความระแวดระวัง แม้ว่าเธอจะเดินทางหลบหนีมาถึงสามวันสามคืนแล้ว แต่เงาร่างอันน่าสะพรึงกลัวของคินน์ อัครเดโช ก็ยังคงตามหลอนในความฝันราวกับภูตผีที่ไม่มีวันสลัดหลุด "แม่จ๋า... เมื่อไหร่เราจะได้นอนคะ ลินินง่วงจังเลย" เสียงงיתอแงเบาๆ ของเด็กหญิงตัวน้อยดังขึ้น พร้อมกับใบหน้าจิ้มลิ้มที่ซบลงกับลาดไหล่ของมารดา ดวงตากลมโตที่ถอดแบบมาจากบิดาราวกับพิมพ์เดียวกันกะพริบปริบๆ ด้วยความอ่อนเพลีย รินรดาใจหายวาบ เธอรีบก้มลงจูบหน้าผากมนของลูกสาวด้วยความรักและเวทนา ปลายนิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยขณะเกลี่ยปอยผมที่ระกรอบหน้าให้เด็กน้อย "อดทนอีกนิดเดียวนะคะคนดีของแม่ อีกเดี๋ยวเราจะได้ขึ้นรถไฟขบวนสุดท้ายไปที่บ้านหลังใหม่ของเราแล้วค่ะ ที่นั่นเราจะมีสวนดอกไม้เล็กๆ และหนูจะได้วิ่งเล่นโดยไม่ต้องกลัวใครมาพรากเราจากกันอีก" รินรดากระซิบปลอบโยน ทั้งที่หัวใจข้างในกำลังกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว การตัดสินใจละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างในเมืองหลวง เดินหนีออกมาจากคุกทองคำที่เต็มไปด้วยความทรงจำอันเจ็บปวด คือทางรอดเดียวที่เธอเหลืออยู่ ผู้ชายคนนั้น... คนที่เคยเหยียบย่ำหัวใจของเธอจนแหลกสละ และเพิ่งจะมาตระหนักรู้ถึงคุณค่าในวันที่สายเกินไป กำลังพลิกแผ่นดินตามหาพวกเธอสองแม่ลูกอยู่ รินรดารู้ดีว่าคินน์ในยามนี้นั้นน่ากลัวเพียงใด ความเย่อหยิ่งและอำนาจเงินตราของเขาอาจทำให้เธอกลายเป็นนักโทษไร้อิสรภาพได้ทุกเมื่อ หากเธอยังคงรั้งรออยู่ในสถานที่เดิม เธอเดินตรงไปยังชานชาลาที่สาม รถไฟขบวนเก่าส่งเสียงคำรามพ่นไอควันสีเทาออกมาท่ามกลางความมืดมิด กลิ่นอายของถ่านหินและสนิมเหล็กคละคลุ้งไปทั่วบรรยากาศ รินรดากุมมือเล็กๆ ของน้องลินินแน่นก้าวขึ้นสู่ตู้โดยสารชั้นสาม ผู้คนรอบข้างต่างเร่งรีบและเบียดเสียด แต่ไม่มีใครสนใจสองแม่ลูกที่แต่งกายด้วยชุดเรียบง่ายและพยายามหลบซ่อนตัวจากแสงไฟ เมื่อหาที่นั่งริมหน้าต่างได้ รินรดาก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เธอวางกระเป๋าเดินทางใบเล็กไว้บนที่วางของด้านบน ก่อนจะดึงร่างป้อมของน้องลินินมานั่งตัก ปล่อยให้เด็กน้อยซบหน้าลงกับอกอุ่นๆ พลางลูบหลังกล่อมเบาๆ จนกระทั่งเปลตาของแกค่อยๆ ปิดลงด้วยความเหนื่อยอ่อน สายตาดำขลับของรินรดาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกที่สะท้อนภาพใบหน้าของเธอเอง ภาพอดีตไหลย้อนกลับเข้ามาในห้วงความคิดราวกับม้วนฟิล์มที่ถูกกรอ, วันเวลาที่เธอเคยเป็นภรรยาผู้โง่เขลา ยอมก้มหัวให้กับการดูแคลนและคำพูดเชือดเฉือนจากสามี รอยแผลเป็นในใจที่เขาฝากไว้ ไม่เคยจางหายไปตามกาลเวลา แม้ในวันนี้เขาจะพยายามคุกเข่าขอร้อง ไถ่บาปด้วยสายตาที่เจ็บปวดสักเพียงใด แต่มันก็สายเกินไปแล้ว หัวใจของรินรดาถูกความเย็นชาแช่แข็งจนด้านชา และสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเธอตอนนี้ ไม่ใช่การรอคอยความเมตตาจากใครหน้าไหนอีกต่อไป... แต่คือลมหายใจและรอยยิ้มของเด็กหญิงตัวน้อยในอ้อมแขนนี้ต่างหาก รถไฟค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากชานชาลา แรงกระชากเบาๆ ทำให้ตัวรถโยกเยกไปตามรางเหล็ก รินรดากอดลูกสาวให้แน่นขึ้น ปลดปล่อยหยาดน้ำตาแห่งความเหนื่อยล้าให้ไหลรินเงียบๆ ท่ามกลางความมืดของค่ำคืน เธอกำลังพาเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาหนีไปให้ไกลสุดขอบฟ้า ไกลจนกว่าที่อำนาจและเงินตราของคินน์จะเอื้อมมาถึง ทว่า... ในจังหวะที่รถไฟกำลังเร่งความเร็วพ้นเขตสถานี แสงไฟจากเสาไฟฟ้าริมทางรถไฟสาดส่องเข้ามาภายในตู้โดยสารวูบหนึ่ง เผยให้เห็นเงาร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มคนหนึ่งที่ยืนนิ่งสงอยู่บนชานชาลาที่พวกเธอเพิ่งจากมา ร่างนั้นสวมเสื้อโค้ทสีเข้ม ใบหน้าครึ่งหนึ่งอยู่ในเงาดำ แต่ดวงตาคมกริบคู่นั้น... ดวงตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด บ้าคลั่ง และเด็ดเดี่ยว กำลังจ้องมองตรงมายังหน้าต่างบานที่เธอนั่งอยู่ ราวกับเขาสามารถมองทะลุผ่านความมืดมิดเข้ามาเห็นหัวใจที่สั่นสะท้านของเธอได้ หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ลมหายใจสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เมื่อตระหนักได้ว่า... เขารู้ที่ซ่อนของพวกเธอเร็วกว่าที่คิด และการหลบหนีครั้งนี้ อาจเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของเกมไล่ล่าที่อันตรายที่สุดในชีวิตของเธอเท่านั้น! "หลินหลิงร้อยเล่ห์" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความเจ็บปวดนี้ด้วยกันนะคะ