ก้าวออกไปสู่ชีวิตใหม่

เสียงลากกระเป๋าเดินทางบนพื้นหินอ่อนภายในคฤหาสน์ตระกูลอัครเดโชดังสะท้อนก้อง กังวานบาดลึกราวกับเสียงประกาศอิสรภาพที่รินรดารอคอยมาเนิ่นนาน ทุกย่างก้าวที่เธอก้าวผ่านโถงทางเดินอันโอ่อ่านี้ เต็มไปด้วยร่องรอยคราบน้ำตาและความเจ็บปวดในอดีตที่ถูกฝังกลบไว้ด้วยความเย็นชา "คุณหนูคะ... ของทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วค่ะ" เสียงสั่นเครือของแม่บ้านเก่าแก่เอ่ยขึ้น พร้อมกับดวงตาที่แดงก่ำด้วยความอาลัยอาวรณ์ รินรดากวาดสายตามองไปรอบๆ บ้านหลังใหญ่ที่ครั้งหนึ่งเธอเคยคิดว่ามันคือ ‘วิมาน’ แต่แท้จริงแล้วมันไม่ต่างอะไรจาก ‘กรงขังสีทอง’ ที่คอยกัดกินวิญญาณของเธอทีละน้อย ความทรงจำอันโหดร้ายในวันที่คินน์ อัครเดโช สามีผู้เย่อหยิ่งและไร้หัวใจ ปาเอกสารหย่าใส่หน้าเธออย่างไร้เยื่อใย ยังคงชัดเจนแจ่มแจ้งในความทรงจำ วันนี้... เธอมิใช่ผู้หญิงอ่อนแอที่คอยนั่งร้องไห้รอคอยความเมตตาจากเขาอีกต่อไปแล้ว รินรดาก้มลงมองเด็กหญิงตัวน้อยวัยสามขวบที่กำลังเกาะชายกระโปรงของเธออยู่ ดวงตากลมโตและสันจมูกโด่งรั้นที่ถอดแบบมาจากบิดาผู้ให้กำเนิดราวกับพิมพ์เดียวกัน ทำให้หัวใจของเธอกระตุกวูบ แต่มันก็ถูกแทนที่ด้วยความเด็ดเดี่ยวอย่างรวดเร็ว "ไปค่ะลูกลินิน... เรากำลังจะไปบ้านของเรา ที่ซึ่งมีแค่แม่กับลูก" รินรดาคุกเข่าลงลูบแก้มนุ่มนิ่มของบุตรสาวด้วยรอยยิ้มอบอุ่น รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยพลังใจอันแข็งแกร่ง ทว่า... ในวินาทีที่เธอกำลังจะก้าวเท้าพ้นประตูคฤหาสน์ เสียงทุ้มต่ำอันทรงอำนาจและคุ้นเคยดีก็ดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน "คิดจะพาเลือดเนื้อเชื้อไขของฉันหนีไปไหน รินรดา?" ร่างสูงใหญ่ของคินน์ อัครเดโช ก้าวออกมาจากมุมมืดของห้องรับแขก นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นเต็มไปด้วยความร้าวรานและความดุดันที่ยากจะปิดมิด ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเย่อหยิ่งในวันนี้กลับโทรมลงอย่างเห็นได้ชัดตั้งแต่วันที่เธอเดินจากมา รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เธอยืดกายขึ้นตรง หันกลับไปเผชิญหน้ากับอดีตสามีด้วยสายตาที่ว่างเปล่าและเย็นชาดั่งน้ำแข็งขั้วโลก ปราศจากแววตาอ้อนวอนหรือความรักที่เคยมีให้เขาอย่างล้นเหลือในอดีตอีกต่อไปแล้ว "เลือดเนื้อเชื้อไขของคุณเหรอคะ?" รินรดาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ น้ำเสียงของเธอราบเรียบจนน่ากลัว "วันที่คุณเซ็นใบหย่าอย่างไร้เยื่อใย วันที่คุณไล่ฉันออกจากชีวิต... คุณเคยจำได้ด้วยเหรอคะว่าตัวเองยังมีลูกอีกคน" คินน์ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว กลิ่นกายคุ้นเคยที่เธอเคยโหยหาบัดนี้กลับทำให้เธอรู้สึกสะอิดสะเอียน เขากวาดสายตามองเด็กหญิงตัวน้อยที่ซุกอยู่ข้างกายมารดา หัวใจของชายหนุ่มปวดหนึบราวกับถูกบีบด้วยคีมเหล็ก เมื่อตระหนักได้ว่าเด็กน้อยคนนี้คือสายเลือดของเขา... เด็กที่เขาเคยผลักไสและเกือบทำลายมันด้วยมือของตัวเอง "ริน... ผมขอร้อง ให้โอกาสผมได้แก้ตัว ได้ทำหน้าที่พ่อและสามีอีกสักครั้งเถอะนะ" คินน์เอ่ยเสียงสั่น พยายามจะเอื้อมมือมาแตะไหล่บางของเธอ แต่มันกลับถูกปัดออกอย่างไม่ใยดีด้วยความรวดเร็ว "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" รินรดาตวาดกลับด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด ดวงตาคู่สวยจ้องมองเขาด้วยความเกลียดชัง "สายไปแล้วค่ะคุณคินน์... ความรักที่ฉันเคยมีให้คุณ มันตายไปพร้อมกับวันที่คุณเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉันในห้องนั้นแล้ว กรุณาถอยไปค่ะ ชีวิตใหม่ของฉันและลูก... ไม่มีพื้นที่ให้คนเห็นแก่ตัวอย่างคุณอีกต่อไป!" เธอคว้ามือเล็กๆ ของน้องลินินแล้วก้าวเดินผ่านเขาไปอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งให้คินน์ยืนแข็งค้างอยู่กลางโถงทางเดิน ความรู้สึกผิดและสำนึกบาปถาโถมเข้าใส่หัวใจของเขาอย่างบ้าคลั่ง ร่างสูงทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นหินอ่อนอย่างหมดสภาพ น้ำลูกผู้ชายไหลรินออกจากดวงตาคู่คมเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี เมื่อตระหนักว่าเขาได้สูญเสียสิ่งที่ล้ำค่าที่สุดในชีวิตไปอย่างไม่มีวันหวนกลับเสียแล้ว แต่ทว่า... ในขณะที่รินรดากำลังก้าวขึ้นรถแท็กซี่เพื่อมุ่งหน้าไปยังสนามบินสำหรับการเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่จังหวัดชายทะเลอันเงียบสงบ เธอกลับไม่รู้เลยว่า... มีสายตาคู่หนึ่งกำลังเฝ้าจับจ้องทุกความเคลื่อนไหวของเธอจากรถยนต์หรูคันสีดำสนิทที่จอดลับตาอยู่ฝั่งตรงข้าม เงาร่างปริศนาในรถคันนั้นค่อยๆ เลื่อนกระจกutลง พร้อมกับรอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปาก นิ้วเรียวยาวหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดส่งข้อความเสียงสั้นๆ ออกไปหาใครบางคน *“เป้าหมายกำลังเดินทางออกนอกเมืองหลวงแล้วครับ... นายท่าน จะให้ผมจัดการเก็บกวาดเลยไหมครับ?”* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความเจ็บปวดและการเติบโตของรินรดานะคะ... หลินหลิงร้อยเล่ห์