หมากเกมใหม่บนกระดานเก่า

ควันจากมวนยาสูบราคาถูกลอยฟุ้งเป็นสายบางๆ ตัดกับแสงไฟสลัวภายในห้องทำงานของธัญญ์ มันไม่ใช่กลิ่นหอมหวนของยาสูบชั้นเลิศ แต่มันคือกลิ่นของ ‘คำเตือน’ ที่อบอวลอยู่ในอากาศ “คุณกำลังเล่นเกมที่คนตายเป็นคนคุมกฎนะ หมอ” รวินท์นั่งพิงพนักเก้าอี้หนังในมุมมืดของห้อง ใบหน้าของเขาครึ่งหนึ่งจมอยู่ในเงามืด ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องธัญญ์ราวกับกำลังผ่าตัดสมองคนไข้ด้วยสายตา ธัญญ์ไม่ตอบ เขายังคงจดจ่ออยู่กับการจัดเรียงแฟ้มคดีบนโต๊ะไม้โอ๊ก แสงจากโคมไฟตั้งโต๊ะสะท้อนเลนส์แว่นของเขาจนเกิดประกายวาบที่เป็นเอกลักษณ์ของความเยือกเย็น “ในทางจิตวิทยา” ธัญญ์เอ่ยเสียงเรียบโดยไม่ละสายตาจากเอกสาร “ความหวาดระแวงคือกลไกป้องกันตัวของอาชญากรที่รู้ว่าที่ซ่อนกำลังจะถูกเปิดเผย คุณกำลังบอกผมว่าคุณเริ่มรู้สึกถึงลมหายใจของมัจจุราชที่คอแล้วหรือยังครับ?” รวินท์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเปี่ยมด้วยการเย้ยหยัน “มัจจุราชเหรอ? ผมคุยกับเขามานานกว่าที่คุณคุยกับคนไข้ในโรงพยาบาลเสียอีก สิ่งที่ผมรู้สึกไม่ใช่ความกลัว แต่มันคือความรำคาญ เหมือนมีแมลงวันตัวหนึ่งพยายามบินเข้ามากัดกินซากศพที่ยังไม่เน่าเปื่อย... และคุณก็คือแมลงวันตัวนั้น ธัญญ์” ธัญญ์วางปากกาลงบนโต๊ะ เสียงไม้กระทบไม้ดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบ “ผมไม่ได้มาเพื่อกัดกินซากศพ แต่มาเพื่อชันสูตรว่าใครเป็นคนฆ่ามันต่างหาก หลักฐานจากสถานที่เกิดเหตุสุดท้ายที่คุณทิ้งไว้—ไม่ใช่ในเชิงไสยเวท แต่ในเชิงตรรกะ—รอยนิ้วมือบนก้านธูปนั่นเป็นของคนที่มีฐานะร่ำรวยพอที่จะหาของหายากได้ และมีจิตวิทยาที่ชอบความสมบูรณ์แบบจนเกินไป” รวินท์ขยับตัวเล็กน้อย เสียงหนังเสียดสีกันฟังดูประหนึ่งเสียงขู่ของสัตว์ร้าย “ความผิดพลาดคือศิลปะของมนุษย์ หมอ หากผมไม่ทำผิดพลาด คุณจะหาผมเจอได้อย่างไร? บางทีผมอาจจะตั้งใจวางมันไว้เพื่อให้คุณเดินตามมาก็ได้ ใครจะรู้” บรรยากาศในห้องหนักอึ้งขึ้น ธัญญ์ลุกขึ้นยืนช้าๆ เขาสูงกว่ารวินท์เพียงเล็กน้อย แต่แรงกดดันที่เขาสร้างขึ้นนั้นมหาศาล ความเป็นเหตุเป็นผลของจิตแพทย์มืออาชีพปะทะกับความลึกลับที่ไม่อาจอธิบายของหมอผีสายมืด “คุณรู้ตัวแล้วใช่ไหมว่าพวกเขากำลังตามล่าคุณ” ธัญญ์ถามพลางสาวเท้าเข้าหา “ไม่ใช่แค่ผม แต่คือ ‘ตระกูล’ ที่คุณเคยหักหลังไว้ พวกเขาไม่ได้ต้องการแค่ล้างมลทิน แต่ต้องการให้คุณหายไปจากสารบบของโลกใบนี้ เพื่อปิดปากความลับเกี่ยวกับพิธีกรรมที่พี่สาวผมเคยเข้าไปเกี่ยวข้อง” รวินท์เงียบไปครู่หนึ่ง เขายกยิ้มที่มุมปาก ทว่าดวงตากลับว่างเปล่า “ความจริงไม่ได้มีไว้ให้ทุกคนเห็นหรอก หมอ... ความจริงมันเปราะบางเหมือนแก้วคริสตัล ถ้าคุณบีบมันแรงเกินไป มันจะแตกละเอียดบาดมือคุณเสียก่อน” เขาเอื้อมมือไปหยิบซองจดหมายสีน้ำตาลที่วางอยู่บนโต๊ะข้างตัว แล้วโยนมันลงบนโต๊ะทำงานของธัญญ์ เสียงซองปึกหนักกระทบพื้นผิวไม้ดังปึก “นั่นคือหลักฐานที่คุณควรจะให้ความสนใจมากกว่าเรื่องพิธีกรรมเพ้อฝันของผม เปิดดูสิครับ... แล้วคุณจะรู้ว่าหมากบนกระดานนี้ไม่ได้มีแค่ผมกับคุณ แต่มันมี 'มือที่สาม' ที่กำลังขยับหมากของพวกเราทั้งคู่ไปสู่ความหายนะพร้อมๆ กัน” ธัญญ์ชะงัก สายตาเขาสลับระหว่างใบหน้าของรวินท์กับซองจดหมายนั้น เขาตัดสินใจคว้ามันขึ้นมา เปิดออกดู สิ่งที่อยู่ข้างในทำให้เลือดในกายเขารู้สึกเย็นวาบ มันไม่ใช่บันทึกไสยศาสตร์ แต่มันคือรายงานผลการตรวจ DNA จากแล็บเอกชนแห่งหนึ่ง ระบุชื่อของพี่สาวเขาที่หายตัวไปเมื่อสิบปีก่อน โดยมีวันเวลาที่ระบุว่า ‘ตัวอย่างเนื้อเยื่อนี้ถูกเก็บเมื่อสามวันก่อน’ “เป็นไปไม่ได้...” ธัญญ์พึมพำ ใบหน้าที่เคยสุขุมสั่นไหวชั่วขณะ “เธอยังมีชีวิตอยู่...” “มีชีวิต? หึ...” รวินท์ลุกขึ้นยืนก้าวออกไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังความมืดมิดของเมือง “คนตายที่ยังเดินได้น่ะน่ากลัวกว่าวิญญาณที่คุณพยายามหาคำอธิบายทางวิทยาศาสตร์มากลบเกลื่อนนะ หมอ” รวินท์หันกลับมา แสงจากฟ้าแลบแปลบปลาบจากพายุภายนอกเผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสับสนของธัญญ์ “เตรียมตัวให้ดีเถอะ คืนนี้กระดานหมากนี้จะถูกคว่ำทิ้ง และคนที่จะตายคนแรก... อาจจะไม่ใช่ผม แต่เป็นคนที่คุณรักที่สุดที่เพิ่ง ‘กลับมา’ จากนรก” เสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวออกมาจากเงามืดหลังตู้หนังสือภายในห้องทำงานของธัญญ์ มันไม่ใช่ฝีเท้าของรวินท์ เพราะเขายังยืนอยู่ที่เดิม ธัญญ์หันขวับกลับไปมอง ในขณะที่รวินท์เพียงแค่ยิ้ม—ยิ้มที่ดูเหมือนจะล่วงรู้ทุกอย่างอยู่แล้ว เงาของบุคคลนั้นทาบทับลงบนโต๊ะ พร้อมกับปลายกระบอกปืนที่จ่อเข้าที่ขมับของธัญญ์จากทางด้านหลัง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในความมืดและตรรกะอันลึกล้ำนี้ด้วยกันนะครับ — **อรุณมนตราขาว**