เกมของคนฉลาด

"ถ้าคิดจะใช้แผนตื้นๆ แบบนี้มาซื้อใจคนของผม... บอกไว้ก่อนเลยนะครับว่าคุณกำลังเสียเวลาเปล่า" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เจือไปด้วยความเยาะหยันดังขึ้นตัดความเงียบ บริเวณพื้นที่ก่อสร้างโครงการเดอะ ริเวอร์ไซด์ โครงการมูลค่าหลายพันล้านที่กำลังเป็นสนามรบระหว่างความถูกต้องกับเล่ห์เหลี่ยมทางธุรกิจ ธันวายังคงยืนกอดอกพิงตัวถังรถยนต์ราคาแพงของตัวเอง ดวงตาคู่คมกวาดมองรณกรและพิมพ์ตะวันสลับกันไปมาด้วยแววตาสสมเพชแกมเยาะหยันอย่างที่เคยทำเมื่อครู่ไม่ผิดเพี้ยน รณกรขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาคู่คมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาไร้กรอบหรี่ลงเล็กน้อยอย่างใช้ความคิด เขายังไม่ทันได้เอ่ยปากตอบโต้ พิมพ์ตะวันก็ก้าวเท้าขึ้นมาบังหน้าสถาปนิกหนุ่มไว้ครึ่งตัว ใบหน้าเรียวสวยเชิดขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว รอยยิ้มเยnหยันปรากฏบนเรียวปากบางเฉียบทันที "คนของฉันเหรอคะ... เอ๊ย! คนของฉันที่ไหนคะคุณธันวา" พิมพ์ตะวันแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเผลอใช้สรรพนามชวนเข้าใจผิด แต่กระนั้น เธอก็ยังคงความมั่นใจไว้เต็มร้อย "ดิฉันเป็นวิศวกรควบคุมงาน ส่วนคุณรณกรเป็นสถาปนิกผู้ออกแบบ เราทำงานร่วมกันตามหลักวิชาชีพ ไม่ได้เอาเวลามาเดินเล่นสร้างภาพเหมือนใครบางคนแถวนี้หรอกค่ะ" "ปากเก่งดีนี่ครับคุณพาย" ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว รองเท้าหนังขัดมันเหยียบย่ำลงบนพื้นดินลูกรังจนเกิดเสียงดังกรอบแกรบ "แต่ปากเก่งอย่างเดียว มันช่วยให้เสาเข็มต้นนี้ตอกลงไปถึงชั้นหินดานไม่ได้หรอกนะ... อีกอย่าง ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะครับ งานชิ้นนี้อาจจะจบลงก่อนที่คุณจะได้ตรวจรับมอบงานงวดแรกเสียด้วยซ้ำ" คำขู่ที่แฝงไว้ด้วยความนัยทำให้รณกรขมวดคิ้วมุ่น สัญชาตญาณของสถาปนิกและผู้บริหารโครงการบอกเขาว่า ธันวาไม่ได้แค่มาพูดจาข่มขู่ตามประכולคนขี้แพ้ แต่ชายหนุ่มคนนี้กำลังวางแผนการบางอย่างที่สกปรกว่าที่ตาเห็น รณกรก้าวผ่านหัวไหล่ของพิมพ์ตะวันขึ้นมายืนเคียงบ่าเคียงไหล่ ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนและกางเกงสแลคดูทรงพลังขึ้นมาทันตาเมื่อยืนประจันหน้ากับคู่แข่งทางการค้า รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากตัวสถาปนิกหนุ่มจนบรรยากาศรอบข้างพลอยอึมครึมลงไปถนัดตา "อยากลองดีก็เชิญครับคุณธันวา" รณกรเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดโกนอาบยาพิษ "แต่จำไว้ให้ดีว่า ทุกตารางนิ้วของแบบแปลนนี้ ผมเป็นคนออกแบบเองกับมือ ถ้าคุณคิดจะเล่นตุกติกอะไรกับงานของผม... ผมนี่แหละครับที่จะเป็นคนลากตัวคุณออกจากวงการวิศวกรรมด้วยมือของผมเอง" ธันวาชะงักไปชั่วขณะ รอยยิ้มเยาะบนใบหน้าของคู่แข่งกระตุกวูบ ดวงตาคู่นั้นฉายแววไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด ก่อนจะหัวเราะกลบเกลื่อนแล้วหันหลังกลับไปขึ้นรถสปอร์ตคันหรูของตัวเอง เสียงเครื่องยนต์คำรามก้องก่อนที่รถคันนั้นจะพุ่งทะยานออกไปจากไซต์งานอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงกลุ่มฝุ่นตลบอบوวลและบรรยากาศตึงเครียด พิมพ์ตะวันถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ไหล่บางที่เคยตั้งตรงผ่อนคลายลงเล็กน้อย เธอหันมามองคนข้างกายที่ยังคงยืนมองตามหลังรถของธันวาด้วยแววตานิ่งสนิท "คุณกร... คุณคิดว่าเขาหมายความว่ายังไงคะเรื่องเสาเข็ม" พิมพ์ตะวันเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง ความมั่นใจเมื่อครู่เลือนหายไป เหลือเพียงความกังวลใจในฐานะวิศวกรผู้รับผิดชอบโครงสร้าง รณกรหันกลับมามองหญิงสาว ดวงตาคู่คมที่เคยเย็นชาเมื่อครู่ อ่อนแสงลงโดยไม่รู้ตัวเมื่อสบเข้ากับดวงตากลมโตที่ฉายแววความเครียด เขาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด ระยะห่างระหว่างคนทั้งคู่ลดลงจนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวเธอ "ไม่ต้องห่วงหรอกครับ" รณกรเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ผิดกับมาดนักบริหารเมื่อครู่ลิบลับ "ต่อให้เขาพยายามทำอะไรใต้ดินแค่ไหน แต่ถ้าผมยังยืนอยู่ตรงนี้... ไม่มีใครหน้าไหนทำลายงานของเราได้ทั้งนั้น" พิมพ์ตะวันใจกระตุกวูบกับคำว่า 'งานของเรา' ที่หลุดออกมาจากปากของสถาปนิกหนุ่มผู้แสนจะเจ้าระเบียบ ใบหน้านวลร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ เธอเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนรอยRผ่าวบนพวงแก้ม พร้อมกับเอ่ยแก้เก้อ "ใครงานของเราคะ... พูดจาแปลกๆ อีกแล้วนะคุณ" รณกรแอบลอบยิ้มมุมปากกับท่าทีเขินอายที่พยายามกลบเกลื่อนนั้น ความรู้สึกเอ็นดูระคนคลั่งรักพวยพุ่งขึ้นมาในอก แต่ก่อนที่เขาจะได้หยอกล้ออะไรเธอกลับไป เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของพิมพ์ตะวันก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ พิมพ์ตะวันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ สีหน้าที่เพิ่งจะผ่อนคลายลงกลับมาเคร่งเครียดขึ้นอีกครั้งในพริบตา นิ้วเรียวกดรับสายด้วยความรวดเร็ว "ว่าไงคะพี่วิทย์... อะไรนะคะ! เกิดเรื่องอะไรขึ้นที่โกดังเก็บวัสดุ!" เสียงอุทานของพิมพ์ตะวันทำให้รณกรหันขวับมามองทันที รังสีความตึงเครียดกลับมาปกคลุมคนทั้งคู่อีกครั้ง พิมพ์ตะวันวางสายด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย เธองยหน้าขึ้นสบตากับรณกรด้วยสีซีดเผือด "วัสดุก่อสร้างล็อตใหญ่ที่เพิ่งมาส่ง... ถูกตีตกมาตรฐานทั้งหมดค่ะ" พิมพ์ตะวันรายงานเสียงสั่น "เจ้าหน้าที่ตรวจสอบแจ้งว่า เหล็กเส้นทุกเส้นมีสนิมขึ้นและไม่ผ่านการรับรอง มอก. ทั้งที่เราเพิ่งเซ็นรับของไปเมื่อวานนี้เอง!" รณกรขมวดคิ้วแน่น สมองอันปราดเปรื่องประมวลผลอย่างรวดเร็ว ภาพรอยยิ้มเยาะหยันของธันวาก่อนหน้านี้ผุดขึ้นมาในหัวทันที ทุกอย่างกระจ่างแจ้งในเวลาอันรวดเร็ว นี่ไม่ใช่ความผิดพลาดของหน้างาน แต่มันคือแผนการขั้นเด็ดขาดที่ถูกวางเอาไว้ล่วงหน้าเพื่อทำลายชื่อเสียงของบริษัทพวกเขา "ธันวา..." รณกรพึมพำชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงลอดไรฟัน แววตาคมกริบเปล่งประกายความโกรธเกรี้ยวที่ถูกเก็บซ่อนไว้อย่างแนบเนียน พิมพ์ตะวันมองหน้าสถาปนิกหนุ่ม ความตระหนักรู้บางอย่างวิ่งเข้ามาในหัว "แปลว่าเขารู้ล่วงหน้า... หรือไม่ก็..." ยังไม่ทันที่พิมพ์ตะวันจะพูดจบประโยค เสียงปรบมือดังแปะๆ ก็แว่วมาจากทางด้านหลังของประตูทางเข้าไซต์งาน รณกรและพิมพ์ตะวันหันขวับไปมองพร้อมกัน ร่างสูงโปรดของชายแปลกหน้าในชุดสูทสากลเรียบร้อยเดินยิ้มแย้มเข้ามาหาพวกเขา พร้อมกับเอกสารในมือที่ถูกชูขึ้นเล็กน้อย "สวัสดีครับ คุณรณกร และคุณพิมพ์ตะวัน... ผมได้รับมอบหมายจากท่านประธานบริษัท ให้มารับทราบผลการตรวจสอบวัสดุก่อสร้างในวันนี้พอดีเลยครับ" รณกรหรี่ตามองผู้มาใหม่ รอยยิ้มบนใบหน้าของอีกฝ่ายช่างน่าหมั่นไส้เสียจนเขาอยากจะซัดสักหมัด แต่ทว่า ทันทีที่ชายคนนั้นเดินเข้าไปใกล้แสงไฟสว่างจากอาคารสำนักงานชั่วคราว รณกรก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ใบหน้าของชายคนนั้น... คือผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อคนสนิทของบริษัทรณกรเอง! คนสนิทที่กุมความลับเรื่องการจัดซื้อวัสดุก่อสร้างทั้งหมด... และเป็นคนที่ควรจะอยู่ฝ่ายเดียวกับเขา รณกรสูดลมหายใจเข้าลึก ริมฝีปากหยักเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง เกมนี้ไม่ได้มีแค่ธันวาคนเดียวเสียแล้ว แต่มันคือหนอนกระบอกใหญ่ที่ฝังตัวอยู่ลึกยิ่งกว่าที่เขาคาดคิดเอาไว้เสียอีก โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของดรากอนไรเดอร์มาโดยตลอดนะครับ