ไซต์งานนี้มีสิทธิ์รื้อ

"ถ้าคุณยืนยันจะวางเสาเอกตรงจุดนี้ ผมก็แนะนำให้เตรียมงบประมาณสำหรับค่าทำศพคนงานล่วงหน้าไว้ได้เลยครับ คุณวิศวกร" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความเยרชาและรอยยิ้มเยาะแบบสุภาพบุรุษจอมปลอมดังขึ้น ท่ามกลางเสียงเครื่องจักรคำรามเบื้องหลัง แต่สำหรับพิมพ์ตะวันแล้ว มันกลับชัดเจนเสียยิ่งกว่าเสียงใดในไซต์งานก่อสร้างมูลค่าหลายพันล้านแห่งนี้ เธอกำม้วนแบบแปลนสถาปัตยกรรมในมือแน่นจนกระดาษยับยู่ยี่ หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ ดวงตากลมโตตวัดมองผู้ชายตรงหน้า—รณกร สถาปนิกหนุ่มมือหนึ่งผู้กุมบังเหียนโปรเจกต์นี้ เจ้าของร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนและหมวกนิรภัยสีขาวที่ดูราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่น มากกว่าจะมายืนตากฝุ่นตากแดดท่ามกลางซากปูนซีเมนต์ ให้ตายเถอะ ผู้ชายคนนี้มีดีแค่หน้าตาและนามสกุลดังหรือไง ถึงได้เอาแต่ใจตัวเองเป็นที่ตั้ง! "คุณรณกรคะ... อ้อ ขอโทษทีครับ พอดีผมติดปากคำว่า 'ค่ะ' มาจากโครงการเก่า แต่สำหรับคุณ ผมว่าคำว่า 'เผด็จการ' น่าจะเหมาะกว่า" พิมพ์ตะวันกระแทเสียงประชดใส่หน้าอีกฝ่ายทันทีโดยไม่ไว้หน้า ดวงตาสวยคมจ้องเขม็งอย่างไม่มีใครยอมใคร "โครงสร้างตรงนี้ผ่านการคำนวณทางวิศวกรรมมาแล้วสามรอบ ถ้ารื้อตามที่คุณต้องการ งบมันจะบานปลายไปเท่าไหร่ คุณเคยใช้สมองส่วนไหนคิดนอกจากความสุนทรียภาพงี่เง่าของคุณบ้างไหมครับ?" พิมพ์ตะวันจงใจใช้สรรพนามบุรุษที่สองแบบประชดประชัน กลับคำพูดเพื่อให้สมน้ำหน้ากับความเย่อหยิ่งของอีกฝ่าย รณกรขยับแว่นตากรอบเงินเล็กน้อย ดวงตาคมกริบใต้กรอบแว่นหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจระคนทึ่ง ปากหนาหยักได้รูปเหยียดขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชาที่ชวนให้อยากเอาแฟลตไดรฟ์ปาใส่หน้าสักที "ผมใช้สมองส่วนที่ทำให้งานชิ้นนี้ไม่พังทลายลงมาทับหัวคนงานโง่ๆ ที่อ่านแบบไม่แตกฉานครับ คุณพิมพ์ตะวัน" รณกรก้าวเข้าไปประชิดตัวทีละน้อย กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ เจือกลิ่นอายแดดและฝุ่นปูนลอยเข้าแตะจมูก ทำให้พิมพ์ตะวันต้องผถยถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยอัตโนมัติเมื่อแผ่นหลังชนเข้ากับเสาคอนกรีตดิบๆ "ถ้าคุณคิดว่าตัวเองแน่จริง ก็ช่วยอธิบายเหตุผลทางวิศวกรรมที่ใช้ 'เดา' ตัวเลขพวกนี้ให้ผมฟังหน่อยสิครับ หรือว่าความรู้ที่คุณร่ำเรียนมามันคืนอาจารย์ไปหมดแล้วตั้งแต่เริ่มทำงาน?" ความเงียบชั่วขณะเข้าปกคลุมพื้นที่รอบข้าง มีเพียงเสียงลมพัดผ่านโครงสร้างเหล็กเปลือยเปล่า ปมในอดีตที่พิมพ์ตะวันเคยถูกหักหลังและดูถูกฝีมือจากพวกผู้ชายในวงการเดียวกันพุ่งปะทะเข้ามาในสมองจนเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ เธอไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร และวันนี้ก็ไม่มีวันนั้นเช่นกัน ร่างบางตัดสินใจก้าวสวนขึ้นไปประชิดตัวเขาจนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ระยะห่างที่ลดลงทำให้รณกรชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างดุเดือด ไม่มีใครยอมลดราวาศอกให้กันแม้แต่นิ้วเดียว เคมีที่คุกกรุ่นและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาดแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศร้อนระอุขึ้นมาทันตาเห็น "ฟังให้ดีนะคุณสถาปนิกผู้สูงส่ง..." พิมพ์ตะวันกระซิบชิดริมฝีปากเขา ดวงตากลมโตฉายแววพยศท้าทายจนน่าหมั่นไส้ "ถ้าแบบแปลนนี้มันมีปัญหาตามที่คุณเห่า... เอ๊ย พูดมาจริง ฉยินยอมให้คุณรื้อทิ้งทั้งตึกด้วยมือตัวเองเลย แต่ถ้ามันผ่าน... คุณต้องก้มหัวขอโทษผมต่อหน้าคนงานทั้งไซต์งาน กล้าไหมล่ะครับ?" รณกรนิ่งอึ้งไปชั่ววินาที ดวงตาคมกริบมองสำรวจริมฝีปากที่ขยับเถียงฉอดๆ ไม่หยุดด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา ปลายลิ้นดันกระพุ้งแก้มด้วยความขบขันระคนมันเขี้ยว ผู้หญิงอะไร ทั้งดื้อ ทั้งปากจัด และอันตรายต่อหัวใจที่สงบนิ่งมานานนับปีของเขาเหลือเกิน นิ้วเรียวหนาของสถาปนิกหนุ่มยกขึ้นหมายจะเอื้อมไปแตะปลายคางมนเพื่อสั่งสอนให้คนปากดีรู้สำนึก แต่ทว่า— "อุ๊ย! ขอโทษครับ ขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าครับเนี่ย พอดีผมเอาแบบแปลนฉบับแก้ไขใหม่ล่าสุดมาส่งพอดี" เสียงทุ้มคุ้นหูของ 'ธันวา' วิศวกรคู่ปรับตัวฉกาจที่ถือเอกสารชุดใหญ่เดินยิ้มระรื่นเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า ทำให้ทั้งรณกรและพิมพ์ตะวันต้องผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับถูกไฟช็อต พิมพ์ตะวันเบิกตากว้างเมื่อเห็นเอกสารในมือธันวา เพราะมันไม่ใช่แบบที่เธอเพิ่งคุยกับรณกรเมื่อครู่ แต่มันคือแบบแปลนที่ถูกแอบแก้ไขโดยพละการ! รณกรหันขวับกลับมามองหน้าพิมพ์ตะวันทันที แววตาเย็นชาเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นประกายความระแวงและดุดันขึ้นมาทันที น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาจึงเยือกเย็นจนน่ากลัว "ดูท่าทาง... ไซต์งานนี้คงไม่ได้แค่รื้อแบบธรรมดาซะแล้วล่ะครับ คุณพิมพ์ตะวัน" ... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะครับ