กระแสอารมณ์ที่ควบคุมไม่ได้

"คุณกำลังเล่นเกมที่คุณไม่มีวันชนะ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำเจือความเยียบเย็นกระซิบชิดริมหู ขณะที่แผ่นหลังบอบบางของเธอกระแทกเข้ากับบานประตูห้องทำงานที่ปิดสนิท แรงปะทะนั้นไม่ได้รุนแรงจนถึงกับสร้างความเจ็บปวด แต่หนักหน่วงพอจะสั่นคลอนหัวใจที่เต้นระรัวราวกับกลองศึก เอเดรียน วอล์คเกอร์ กักขังเธอไว้ด้วยท่อนแขนแข็งแกร่งทั้งสองข้าง ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มทิ้งน้ำหนักกดดันลงมาจนอากาศรอบตัวคล้ายจะเบาบางลง รินรดาเชิดหน้าขึ้น ดวงตาคู่คมจ้องมองชายหนุ่มกลับอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจจะเต้นกระหน่ำจนแทบทะลุออกมานอกอก ความโกรธเกรี้ยวจากการถูกบงการชีวิตยังคงคุกรุ่นอยู่ในอก แต่สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าความแค้น กลับเป็นความจริงที่เธอพยายามปฏิเสธมาตลอด... กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และความอบอุ่นจากร่างกายของเขา กำลังกัดเซาะเกราะป้องกันในใจเธอทีละน้อย "เกมบ้าบอนี่ คุณเป็นคนเริ่มมันต่างหาก เอเดรียน" เธอสวนกลับ เสียงสั่นพร่าเล็กน้อยแต่พยายามควบคุมให้มั่นคงที่สุด "ปล่อยฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มาขังฉันไว้ที่นี่" "สิทธิ์งั้นหรือ?" มุมปากหยักลึกยกยดขึ้นเป็นรอยยิ้มหยันที่อันตรายที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็น "จำไว้เสียรินรดา บนโลกใบนี้... สำหรับสิ่งที่ฉันต้องการ ฉันคือผู้กำหนดกฎเกณฑ์ และเธอ... คือทรัพย์สินชิ้นโปรดที่ฉันมีสิทธิ์ขาดแต่เพียงผู้เดียว" คำว่า 'ทรัพย์สิน' บาดลึกเข้าไปในความรู้สึก ทำให้ไฟโทสะลุกโชนขึ้นมากลบความหวั่นไหว รินรดาเงื้อมือขึ้นหมายจะตบใบหน้าคมคายนั้นให้หายแค้น ทว่าข้อมือบางกลับถูกรวบไว้ได้ด้วยมือเพียงข้างเดียวอย่างง่ายดาย เอเดรียนรวบมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้เหนือศีรษะด้วยมือแกร่งเพียงข้างเดียวอย่างเหนือชั้น แรงบีบที่ข้อมือนั้นไม่หนักหนาจนเจ็บ แต่เด็ดขาดและไม่อินังขังขอบต่อการดิ้นรน ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกัน รินรดารู้สึกเหมือนถูกสะกดด้วยนัยน์ตาสีเทาเข้มคู่นั้น มันลึกล้ำ ดุดัน และเต็มไปด้วยความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกเก็บกักไว้ ความเกลียดชังที่เธอเคยมีต่อเขา บัดนี้กลับถูกหลอมละลายด้วยกระแสความรู้สึกแปลกประหลาดที่ร้อนรุ่ม ร่างกายของเธอกำลังทรยศสมอง สัมผัสจากปลายนิ้วที่ปัดป่ายอยู่ข้างแก้มของเขาเมื่อครู่ ทิ้งร่องรอยความวาบหวามไว้บนผิวเนื้อราวกับถูกเปลวไฟแผดเผา "เกลียดฉันให้มากๆ สิรินรดา" เสียงกระซิบพร่าต่ำพาดผ่านริมฝีปากของเธอ "เพราะนั่นหมายความว่าเธอกำลังคิดถึงแต่ฉัน... เช่นเดียวกับที่ฉันกำลังคลั่งไคล้เธอจนแทบไม่เป็นตัวของตัวเอง" ก่อนที่เธอจะทันได้กล่าวโต้แย้งริมฝีปากหยักก็ทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี รสจูบเริ่มต้นด้วยความดุดันและเอาแต่ใจ เรียวปากของเขาบดขยี้กลีบปากนุ่มอย่างเรียกร้อง ดึงดูด และลงทัณฑ์ ความโกรธ ความดื้อรั้น และทิฐิทั้งมวลถูกละลายหายไปในรสสัมผัสอันเร่าร้อนที่รุกไล่อย่างไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ตั้งตัว รินรดาพยายามเม้มริมฝีปากแน่นต่อต้าน แต่นั่นยิ่งทำให้เอเดรียนขบเม้มเรียวปากเธอยิ่งขึ้นจนเธอต้องเผยอรับสัมผัสด้วยความจำนน ลิ้นร้อนล้ำลึกเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปาก ความซาบซ่านแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลังจนเข่าแทบทรุด มือที่เคยพันธนาการข้อมือเธอไว้คลายออก ก่อนจะเลื่อนลงมาโอบกระชับเอวบางให้แนบชิดติดกับแผงอกแกร่ง แรงดึงดูดระหว่างคนทั้งสองรุนแรงเกินกว่าจะต้านทาน ความเกลียดชังที่เคยกรีดกรายในหัวใจแปรเปลี่ยนเป็นความหลงใหลที่เผาผลาญทุกลมหายใจ มือเรียวที่เคยพยายามผลักไส บัดนี้เปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างกายที่อ่อนระโหย รินรดาหอบหายใจหนักหน่วงเมื่อเขาผริมฝีปากออกชั่วครู่เพื่อให้เธอได้ตักอากาศ แต่สายตาที่เขามองเธอนั้นกลับเต็มไปด้วยไฟปรารถนาที่ลุกโชนยิ่งกว่าเดิม ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วดั่งกลองเพล เอเดรียนอุ้มร่างบางขึ้นโดยที่ริมฝีปากยังไม่ละจากกัน รินรดาต้องเกี่ยวเรียวขาโอบรอบสะโพกแกร่งโดยสัญชาตญาณ แผ่นหลังของเธอล้มลงบนความนุ่มของโซฟาตัวใหญ่กลางห้องทำงาน ทว่าเอเดรียนไม่ได้เว้นระยะให้เธอได้คิดคำนวณ ร่างสูงทาบทับลงมา ปิดกั้นทุกทางหนีด้วยมัดกล้ามและน้ำหนักตัวที่เต็มไปด้วยพละกำลัง รอยจูบเลื่อนต่ำลงจากริมฝีปากระเรื่อยมาตามลำคอระหง ผิวเนื้อบริเวณนั้นร้อนผ่าวทุกครั้งที่ริมฝีปากและไรหนวดเคราครึ้มสัมผัสผ่าน เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดออกจากลำคอของหญิงสาวอย่างไม่ตั้งใจ ยิ่งปลุกเร้าความดิบเถื่อนในตัวมาเฟียหนุ่มให้ทะยานขึ้นถึงขีดสุด มือหนาสอดเข้าไปใต้ร่มผ้า ลูบไล้ผิวเนียนนุ่มอย่างหลงใหล ความนุ่มละมุนของเรือนร่างใต้ปลายนิ้วทำให้สติสัมปชัญญะของเอเดรียนขาดผึ่ง นี่ไม่ใช่เกมอำนาจอีกต่อไป... แต่มันคือสงครามแห่งความปรารถนาที่ไม่มีใครยอมใคร เสื้อผ้าถูกปลดเปลื้องออกทีละชิ้นท่าย์กลางความมืดสลัวของห้องทำงานที่ถูกปิดทึบ มีเพียงแสงไฟจากตึกสูงภายนอกที่สาดส่องเข้ามาขับเน้นเงาร่างของคนทั้งสองให้สะท้อนบนกระจกใส ความเร่าร้อนดำเนินไปอย่างดุเดือดและลึกซึ้ง ทุกสัมผัสคือการประกาศความเป็นเจ้าของ ทุกเสียงครางคือหลักฐานของความพ่ายแพ้ที่หอมหวาน รินรดากรีดกريดนิ้วลงบนแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่ม ทิ้งร่องรอยเล็บจิกข่วนตามแรงอารมณ์ที่พุ่งทะยานขึ้นสูงราวกับคลื่นพายุหมุน ความสุขสมสั่นสะเทือนไปทั่วร่างเมื่อทั้งสองเคลื่อนไหวประสานเป็นหนึ่งเดียว ท่ามกลางความเงียบงันของเซฟเฮาส์ มีเพียงเสียงหอบหายใจและเสียงกระซิบคำรามด้วยความหลงใหลของเอเดรียนที่ดังก้องอยู่ในโสตประสาท รินรดารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังดำดิ่งลงสู่ห้วงเหวแห่งความมืดที่งดงามที่สุด ปลายทางของความเจ็บปวดคือความหอมหวานที่เธอไม่กล้าแม้แต่จะปฏิเสธตัวเองว่า... เธอเสพติดมันเสียแล้ว นานเท่าไหร่ไม่รู้ที่พายุอารมณ์สงบลง ร่างกายเปลือยเปล่าแนบชิดกันอยู่บนโซฟาตัวเดิม เอเดรียนใช้ปลายนิ้วเกลี่ยปอยผมที่ชุ่มเหงื่อออกจากหน้าผากของหญิงสาว นัยน์ตาสีเทาเข้มมองเธอนิ่งนาน ราวกับกำลังอ่านความรู้สึกที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังดวงตาคู่สวยนั้น รินรดานอนหอบหายใจรดแผงอกแกร่ง สมองกำลังประมวลผลถึงสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น ความสัมพันธ์ที่ก้าวข้ามเส้นแบ่งเขตอันตรายทำให้เธอยิ่งตระหนักว่าเธอกำลังเดินอยู่บนปากเหว "ตอนนี้... เธอยังกล้าปฏิเสธฉันอีกไหม รินรดา" เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาที่ข้างหู พร้อมกับปลายนิ้วที่ลูบไล้หัวไหล่เปลือยเนียนอย่างถือสิทธิ์ รินรดาเม้มปากแน่น หัวใจเต้นระทึกด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เธอกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำปฏิเสธเพื่อรักษาศักดิ์ศรีครั้งสุดท้าย ทว่า... เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ที่ดังขึ้นอย่างเร่งรีบตรงหน้าประตูห้องทำงาน กลับทำให้ร่างทั้งร่างแข็งค้าง *ก๊อก ก๊อก ก๊อก!* เสียงเคาะประตูรัวเร็วและไร้มารยาทดังขัดจังหวะ ตามด้วยเสียงตะโกนร้อนรนจากลูกน้องคนสนิทของเขาที่หน้าห้อง "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... สายของเราแจ้งว่ามีคนย้อนรอยเข้ามาถึงชั้นใต้ดินของเซฟเฮาส์แล้วครับ!" เอเดรียนชะงัก นัยน์ตาสีเทาเข้มแปรเปลี่ยนเป็นประกายคมกริบดุจใบมีดในเสี้ยววินาที ขณะที่รินรดาลืมตาโพรงด้วยความตกใจเมื่อตระหนักว่า... ความลับที่เธอกำลังค้นหา อาจไม่ได้มีเพียงแค่เรื่องของเขาคนเดียวเสียแล้ว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในเกมอำนาจอันเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะครับ