หมึกสีเลือดบนผิวหนัง

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและหยดน้ำยาฆ่าเชื้อผสมผสานกันจนกลายเป็นกลิ่นเฉพาะตัวของ "The Sanctuary" สตูดิโอสักลายที่ซ่อนตัวอยู่หลังร้านกาแฟย่านมืดครึ้มของเมืองหลวง ในยามที่เข็มนาฬิกาเลยเที่ยงคืนไปไกล ความเงียบงันมักทำหน้าที่เป็นเพื่อนสนิทที่สุดของศิลา แต่คืนนี้ ความเงียบนั้นถูกทำลายลงด้วยเสียงลากรองเท้าบูทหนักหน่วง และกลิ่นไอความตายที่โชยมาแตะปลายจมูกก่อนที่บานประตูเหล็กดัดจะถูกผลักเปิดออกเสียอีก “ลูกค้ารอบดึก... ค่าบริการนอกเวลามันแพงกว่าปกติสามเท่า คุณรู้กฎข้อนี้ดีนี่ครับ” ศิลาเอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากกระดาษร่างลายเส้นบนโต๊ะทำงาน ดวงตาคมกริบใต้กรอบแว่นสายตาพินิจพิเคราะห์ลวดลายโอเรียนทัลบนผิวหนังเทียมอย่างใจจดใจจ่อ นิ้วเรียวยาวคีบเข็มสักสแตนเลสสตีลด้วยความคุ้นเคย มือของเขาไม่เคยสั่น ไม่ว่าลูกค้าคนนั้นจะเป็นมหาเศรษฐีฟอกเงิน หรือพวกโจรปลายแถวที่วิ่งหนีตายมาจากซอยเปลี่ยว “เงินไม่ใช่ปัญหา... ปัญหาคือคุณกล้าพอที่จะรับงานนี้หรือเปล่า ศิลา” เสียงทุ้มต่ำแต่ราบเรียบจนน่าขนลุกเอ่ยตอบ น้ำเสียงนั้นไร้ซึ่งความเกรงกลัว และที่สำคัญ... มันไม่ใช่เสียงของลูกค้าทั่วไป ศิลาเงยหน้าขึ้นช้าๆ สายตาคมปลาบกวาดมองผู้มาเยือน รินรดาในชุดแจ็คเก็ตหนังสีดำสนิท ใบหน้าเรียบเฉยไร้รอยยิ้ม ดวงตากลมโตคู่นั้นเยียบเย็นและเต็มไปด้วยร่องรอยความเหนื่อยล้าจากการไล่ล่า เธอลากร่างไร้สติของผู้ชายคนหนึ่งเข้ามาในร้าน ก่อนจะปล่อยให้ร่างนั้นทรุดฮวบลงกับพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบ กลิ่นเลือดสดๆ คละคลุ้งรุนแรงขึ้นทันที ศิลาขมวดคิ้วมุ่น เขาวางเครื่องมือในมือลงอย่างใจเย็น ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้าไปใกล้ร่างที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนพื้น แสงไฟนีออนสีส้มสลัวสาดส่องลงบนร่างนั้น เผยให้เห็นรอยแผลฉกรรจ์ทั่วแผ่นหลัง แต่สิ่งที่ทำให้ดวงตาของศิลปินหนุ่มต้องหรี่แคบลงด้วยความสงสัย ไม่ใช่รอยกระสุนหรือรอยมีดฟันเหล่านั้น “เขาต้องการให้ฉัน ‘สักทับ’ รอยเดิม... เพื่อปกปิดอะไรบางอย่าง” ศิลาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแววตากลับไหววูบด้วยประกายวิเคราะห์ขั้นสูง “ถูกต้อง” รินรดาก้าวเข้ามาประชิดตัวจนศิลาได้กลิ่นหอมจางๆ ที่เจือปนมากับกลิ่นคาวเลือด ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงเหลือเพียงคืบเดียว ดวงตาคมดุของอดีตเจ้าหน้าที่พิเศษจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเขา “นายมีเวลาไม่ถึงชั่วโมงในการกลบเกลื่อนรอยสักนั้นให้หายไป ก่อนที่พวกมันจะตามมาเจอศพนี้ที่นี่” ศิลาไม่ได้ถอยหนี เขากลับโน้มตัวเข้าไปใกล้เธอมากขึ้น รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักสวย “คุณกล้ามากนะรินรดา ที่เอาศพปริศนามาโยนไว้ในร้านของผม โดยไม่บอกว่าไอ้ ‘พวกมัน’ ที่ว่าคือใคร... คิดว่าผมเป็นคนรับล้างซวยให้พวกตำรวจตกอับหรือไงครับ” “ฉันไม่ใช่ตำรวจ... และนายก็รู้ดีว่าฉันไม่มีทางเลือก” รินรดาตอบเสียงแข็ง ไดอะล็อกเชือดเฉือนระหว่างทั้งคู่เต็มไปด้วยเคมีอันตรายที่พร้อมจะปะทุได้ทุกเมื่อ มือเรียวบางของเธอเอื้อมไปกระชากปกเสื้อของผู้ตายออก เผยให้เห็นผิวหนังบริเวณหัวใจที่มีรอยสักประหลาด—รูปงูสลักพันรอบกริชโบราณที่หยดเลือดเป็นตัวเลขพิกัดปริศนา ศิลานิ่งงันไปชั่วขณะ ลลมหายใจของเขาติดขัดเมื่อก้มลงมองรอยสักนั้นใกล้ๆ ลายเส้นเหล่านั้นไม่ใช่แค่ศิลปะ แต่มันคือรหัสลับ... รหัสลับเดียวกับที่เคยปรากฏบนศพของพ่อแม่เขาในแฟ้มคดีฆาตกรรมที่ถูกปิดตายเมื่อสิบปีก่อน! “เฮ้ย...” ศิลาพึมพำออกมาเบาๆ ความเยือกเย็นที่เคยมีพังทลายลงในเสี้ยววินาที มือหนาเอื้อมไปสัมผัสผิวหนังบริเวณรอยสักนั้นโดยลืมตัว สัมผัสเย็นเยียบของศพทำให้เขาตาสว่าง รินรดาสังเกตเห็นความผิดปกติทางสีหน้าของศิลา มือเล็กของเธอคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเขา บีบแน่นจนกระดูกลั่น “นายรู้จักลายนี้เหรอ ศิลา?” เธอกระซิบถามชิดริมหู น้ำเสียงดุดันแฝงความระแวง ก่อนที่ศิลาจะได้เอ่ยปากตอบคำถามใดๆ เสียงฝีเท้าจำนวนมากก็ดังขึ้นที่ด้านหน้าร้าน เสียงกระจกหน้าร้านถูกทุบแตกละเอียดพร้อมกับเสียงปืนเก็บเสียงที่ดังขึ้นสามนัดซ้อน! *ปัง! ปัง! ปัง!* ไฟในสตูดิโอตัดดับลงทันที ความมืดเข้าปกคลุม เหลือเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีแดงกะพริบวับวาบ รินรดาดึงตัวศิลาลงไปหลบหลังเคาน์เตอร์สักอย่างรวดเร็ว ร่างของทั้งคู่แนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวระรัวในอก ท่ามกลางบรรยากาศบีบคั้นที่แขวนชีวิตไว้บนเส้นด้าย รินรดากระซิบชิดริมฝีปากของเขา ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดรดแก้มสาก “เงียบซะ... พวกมันมาแล้ว” ศิลาจ้องมองนัยน์ตาคู่สวยที่สะท้อนแสงไฟสีแดงในความมืด มือข้างหนึ่งของเขาโอบเอวบางของเธอไว้โดยไม่รู้ตัว ขณะที่มืออีกข้างเตรียมชักมีดพับเล่มโปรดออกจากกระเป๋าเสื้อ ก่อนที่ประตูหลังร้านจะถูกถีบพังโครมเข้ามา พร้อมกับเงาร่างมหึมาของชายฉกรรจ์สามคนในชุดสูทสีดำที่ถือปืนกลมือครบมือ ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมในความมืดมิด! โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางเข้าสู่โลกอันดำมืดและเย้ายวนนี้ด้วยกันนะครับ