การเตรียมพร้อมของมหานคร

เสียงคำรามของเคทั่งเวทมนตร์ระดับตำนานดังก้องกังวานผสานกับเสียงโลหะร้อนจัดที่ถูกชุบลงในน้ำยาเวทมนตร์จนเกิดกลุ่มไอสีขาวพวยพุ่งตลบอบอวลไปทั่วโรงตีเหล็กหลวงแห่งมหานครเทอร์ราเวีย กรยืนนิ่งสนิทอยู่เบื้องหน้าเตาหลอมขนาดมหึมา แววตาภายใต้กรอบแว่นใสสะท้อนประกายไฟสีฟ้าคราม ใบหน้าของเขาเรียบเฉยไร้อารมณ์ตามเคย ทว่าสองมือกลับเคลื่อนไหวอย่างแม่นยำดุจจักรกลคำนวณ ทุกค้อนที่ตกลงบนเนื้อแร่มีทิศทาง น้ำหนัก และองศาที่สมบูรณ์แบบอย่างไร้ที่ติ "ถ้าคำนวณจากอัตราการสึกหรอของแนวปะทะทางทิศเหนือและแรงกระแทกของกองทัพมอนสเตอร์ระลอกถัดไป โลหะผสมระหว่างไทเทเนียมสลัดเกล็ดมังกรกับเหล็กกล้าอัคคีแรร์ยูนิตนี้ น่าจะช่วยเพิ่มค่าความทนทานของกำแพงเมืองได้อีกสามร้อยเปอร์เซ็นต์... แต่นั่นยังไม่พอ" กรพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะวางค้อนลงบนแท่นวาง ดวงตาสีเข้มกวาดมองหน้าต่างระบบอินเทอร์เฟซสีฟ้าที่ลอยเคว้งอยู่รอบตัว หน้าจอเหล่านั้นแสดงผังโครงสร้างมหานคร ผรายการทรัพยากรคงเหลือ และรายชื่อช่างตีเหล็กนับร้อยคนที่ถูกส่งมาอยู่ภายใต้การบัญชาการของเขาในฐานะ "หัวหน้าทีมซ่อมแซมและผลิตยุทธภัณฑ์แห่งมหานคร" สถานการณ์ในเกม VRMMO [Chronos Online] ตอนนี้เข้าขั้นวิกฤต มหานครเทอร์ราเวียกำลังเผชิญหน้ากับอีเวนต์ "มหาสงครามผนึกทวีป" กองกำลังผู้เล่นทั้งหมดต้องพึ่งพาอาวุธยุทธภัณฑ์และกำแพงเมืองที่แข็งแกร่งเพื่อต้านทานการรุกรานของกองทัพปีศาจ และภาระอันหนักอึ้งนี้ก็ถูกโยนมาไว้บนบ่าของนักคฟาร์ต์หน้าตายอย่างเขาโดยสมบูรณ์ "แหมๆ เจ้าหนูหน้าตาย ทำหน้าเครียดเป็นปลาทูเค็มไปได้นะฃ" เสียงใสระคนขบขันดังขึ้นจากมุมมืดของโรงตีเหล็ก ร่างระหงของเซเลสเต้ก้าวออกมาจากม่านหมอกไอน้ำ แสงไฟจากเตาหลอมตกกระทบเรือนผมสีเงินยวดยวงและรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก อาจารย์สาวลึกลับในชุดคลุมนักเวทโบราณก้าวเข้ามาใกล้ แกล้งใช้ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะเบาๆ ที่ไหล่ของกร กรไม่ได้หันกลับไปทันที เขายังคงจดจ่ออยู่กับการปรับแต่งค่าพารามิเตอร์ของดาบยาวระดับยูนิคที่เพิ่งตีเสร็จ "ผมไม่มีเวลามาเล่นตลกกับอาจารย์หรอกนะครับ เซเลสเต้ ผู้เล่นอีกหหมื่นคนกำลังรออาวุธชุดใหม่ และแนวป้องกันทิศใต้ก็เพิ่งรายงานว่าเกราะเวทเริ่มเสื่อมสภาพ" "โอ้โห ดุจริงนะพ่อหนุ่มนักคราฟต์" เซเลสเต้หัวسคิกคิกอย่างอารมณ์ดี นางเดินวนรอบตัวกรราวกับกำลังตรวจสอบสินค้าในตลาดสด "เจ้ากำลังแบกรับชะตากรรมของเมืองทั้งเมืองไว้บนหลังนะ รู้ตัวหรือเปล่า? การเป็นหัวหน้าทีมซ่อมแซมและผลิตอาวุธให้กองทัพผู้เล่นทั้งหมด ไม่ใช่แค่การเอาแร่มาตีรวมกันแล้วจบไปหรอกนะ มันคือการบริหารจัดการจิตวิทยา การกระจายทรัพยากร และที่สำคัญ... การรักษาขวัญกำลังใจ" กรหยุดมือ หันมามองอาจารย์สาวด้วยแววตานิ่งสนิท "ผมรู้ดีครับอาจารย์ ทรัพยากรแร่ธาตุในคลังหลวงตอนนี้เหลือแค่หกสิบเปอร์เซ็นต์ ถ้าเรายังแจกจ่ายแบบเดิม กองแนวหน้าจะไม่มีอาวุธใช้ในอีกสี่สิบแปดชั่วโมงข้างหน้า ผมเลยปรับระบบสายพานการผลิตใหม่ แบ่งช่างตีเหล็กออกเป็นสามกลุ่มย่อย กลุ่มแรกเน้นเร่งผลิตอาวุธเกรดมาตรฐานจำนวนมากเพื่อแจกผู้เล่นทั่วไป กลุ่มที่สองเน้นซ่อมแซมโครงสร้างกำแพง และกลุ่มสุดท้าย... กลุ่มที่ผมควบคุมเอง จะรับหน้าที่ตีอาวุธระดับแรร์และอีปิกให้แก่หัวหน้ากิลด์และแนวหน้า" เซเลสเต้ชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าจางหายไปแทนที่ด้วยแววตาพึงพอใจ นางหรี่ตามองลูกศิษย์คนโปรดอย่างพินิจพิจารณา "โฮ... วางแผนได้แยบยลและรอบคอบสมเป็นเจ้าดีนี่นา" เซเลสเต้เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น "แต่เจ้ารู้ไหมว่า... ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ทรัพยากรในคลังหลวงหรอกนะ" คิ้วของกรขมวดเข้าหากันเล็กน้อย นี่เป็นสัญญาณเตือนภัยรูปแบบหนึ่งจากอาจารย์สาว นางมักจะมีข้อมูลวงในหรือเงื่อนไขลับที่ระบบเกมไม่ได้บอกกล่าวตรงๆ เสมอ "หมายความว่ายังไงครับ?" "หมายความว่า..." เซเลสเต้ก้าวเข้าไปกระซิบใกล้ใบหูของกร น้ำเสียงของนางลดระดับลงจนกลายเป็นเสียงกระซิบแผ่วเบาที่เต็มไปด้วยความลับ "เบื้องบน... หรือพูดให้ถูกคือระบบสมองกลหลักของเกม ไม่ได้มองว่าสงครามครั้งนี้เป็นการป้องกันเมืองธรรมดา แต่พวกมันกำลังทดสอบ 'ขีดจำกัด' ของระบบเศรษฐกิจและการสร้างสรรค์ของผู้เล่น ถ้าเจ้าทำให้มหานครแห่งนี้รอด100% ด้วยวิธีปกติ เจ้ารอดจริง... แต่ถ้าเจ้าสามารถ 'ยกระดับ' อาวุธของกองทัพทั้งหมดให้ทะลุขีดจำกัดมาตรฐานของเกมได้ล่ะก็..." เซเลสเต้เว้นจังหวะ ปล่อยให้ความเงียบเข้าครอบ "...รางวัลที่เจ้าจะได้ มันจะไม่ใช่แค่ไอเทมหรือเงินตราในเกม แต่มันคือสิทธิ์ในการเข้าถึง 'ห้องคลังต้นแบบ' ของผู้สร้างเกมคนแรก ซึ่งถูกปิดตายมาตั้งแต่เปิดให้บริการเซิร์ฟเวอร์" ดวงตาของกรเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่สีหน้าจะกลับมาเรียบเฉยดังเดิม สมองของเขาประมวลผลข้อมูลมหาศาลในเสี้ยวพริบตา ห้องคลังต้นแบบของผู้สร้าง? นั่นหมายถึงสูตรการคราฟต์ระดับเทพที่สูญหาย หรืออาจรวมถึงวัตถุดิบระดับพระกาฬที่ไม่มีวันดรอปจากมอนสเตอร์ทั่วไป "ความเสี่ยงสูง ผลตอบแทนก็สูงตามสินะครับ" กรกล่าวเรียบๆ "ถูกต้อง!" เซเลสเต้คลี่ยิ้มกว้างอย่างพอใจ "เอาล่ะ หัวหน้าทีมซ่อมแซม เจ้าจะเลือกทำตามหน้าที่แบบพนักงานกินเงินเดือนทั่วไป หรือจะใช้ค้อนในมือของเจ้า ทุบทำลายขีดจำกัดของโลกใบนี้ให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลยล่ะ?" กรไม่ตอบคำเขายกมือขึ้นดันกรอบแว่นเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับไปคว้าค้อนตีเหล็กคู่กายขึ้นมาอีกครั้ง พลังงานเวทสีฟ้าเข้มพวยพุ่งออกจากฝ่ามือ ไหลเวียนเข้าสู่เนื้อเหล็กบนเตาหลอมจนมันเปล่งแสงเจิดจ้าบาดตา บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยความมุ่งมั่นอันหนักแน่นและทรงพลัง "ถ้ามันคือหนทางที่จะทำให้ผมได้ครอบครองวัตถุดิบที่ดีที่สุด..." กรเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่น่าเกรงขาม "ต่อให้ต้องพังเตาหลอมนี่ทิ้งเพื่อรีดเร้นพลังงานสูงสุดออกมา ผมก็จะทำครับ" ยามเมื่อค้อนเหล็กเล่มโตถูกเหวี่ยงลงกระทบชิ้นงานอีกครั้ง เสียงกังวานสะท้านฟ้าก็ดังขึ้นราวกับประกาศิตจากเทพเจ้าแห่งการสร้างสรรค์ ทว่าในวินาทีที่ประกายไฟสุดท้ายสว่างวาบขึ้น ท้องฟ้าเหนือมหานครเทอร์ราเวียก็แปรเปลี่ยนเป็นสีเลือด เมฆหมองทะมึนก่อตัวหมุนวนอย่างรุนแรงเหนือปราสาทกลางเมือง พร้อมกับเสียงเตือนภัยสีแดงฉานที่ดังกระหึ่มไปทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์จนผู้เล่นนับแสนคนต้องหยุดชะงัก *[ประกาศจากระบบหลัก: ตรวจพบการแทรกแซงจากภัยคุกคามระดับ SSS "จอมราชันย์แห่งความมืด" มอนสเตอร์บอสลับนอกแผนที่ได้ปรากฏตัวขึ้น ณ ประตูทิศเหนือ และกำลังเคลื่อนพลเข้าสู่เขตมหานครในอีก 10 นาที!]* *[เงื่อนไขพิเศษถูกกระตุ้น: ทีมซ่อมแซมและผลิตยุทธภัณฑ์ภายใต้การนำของ "กร" จำเป็นต้องส่งมอบอาวุธทั้งหมดให้กองทัพก่อนเวลา 10 นาที มิฉะนั้นเขตมหานครจะเข้าสู่สภาวะ "ล่มสลายถาวร"!]* กรชะงักค้อนในมือที่ลอยค้างอยู่กลางอากาศ สายตาสีเข้มมองหน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานตรงหน้า ขณะที่เซเลสเต้ที่ยืนอยู่ข้างๆ กลับแย้มรอยยิ้มปริศนาออกมาอย่างท้าทาย ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ค้อนตีเหล็กสะท้านเกม" มาโดยตลอดนะครับ