การพบกันครั้งแรกกับนายทหารบ้านไร่สายลุย

"ถอยไป! พวกเจ้ามายืนมุงดูอันใดกัน หน้าบ้านข้าไม่ใช่ตลาดสดนะ!" เสียงแหลมสูงปรี๊ดของป้าสะใภ้ใหญ่แห่งตระกูลเฉินดังแหวกลำห้วงอากาศยามสาย แทรกผ่านกลุ่มชาวบ้านนับสิบชีวิตที่เบียดเสียดกันเข้ามาจนแน่นขนัดหน้าประตูรั้วไม้ไผ่ ดวงตาฝ้าฟางของหญิงวัยกลางคนกวาดมองอาหารในกระทะดินเผาด้วยความอิจฉาริษยาจนแทบถลน กลิ่นหอมของหมูสามชั้นเคี่ยวซีอิ๊วกับพริกไทยดำและรากผักชีโชยฟุ้งจนคนน้ำลายสอ แต่วินาทีนี้ สิ่งที่นางอยากทำมากที่สุดคือการพุ่งเข้าไปคว้าหม้อใบนั้นแล้วเทราดหัวนังตัวดีที่บังอาจกล้าแข็งข้อกับคนตระกูลเฉิน เหมยลี่วางทัพพีไม้ลงบนขอบหม้ออย่างใจเย็น นางปรายตามองญาติผู้พี่และป้าสะใภ้ที่ยกโขยงกันมาหาเรื่องด้วยใบหน้าเรียบเฉย ไร้ซึ่งความหวาดกลัวใดๆ ในมิติลับครัววิเศษของนางยังมีวัตถุดิบชั้นเลิศอีกนับไม่ถ้วน แต่สิ่งที่นางสนใจในตอนนี้หาใช่ความวุ่นวายของคนกลุ่มนี้ไม่ หากแต่เป็นร่างสูงใหญ่ของบุรุษผู้หนึ่งที่ยืนตระหง่านอยู่ข้างกายมาตั้งแต่เมื่อครู่ "พวกท่านมาช้าไปหน่อยนะครับ อาหารในหม้อนี้ สำหรับผู้ที่มีน้ำใจช่วยเหลือกันในยามยาก... ส่วนคนจอมปลอมที่หวังจะมาสูบเลือดสูบเนื้อผู้อื่น เกรงว่าจะไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะได้กลิ่น" เสียงทุ้มต่ำทรงพลังดังขึ้นจากลำคอของบุรุษร่างยักษ์ผู้ยืนเคียงข้างเหมยลี่ เขาคือ "พยัคฆ์" อนายทหารหนุ่มปลดประจำการเจ้าของไร่ข้างเคียง ใบหน้าคมคายมีรอยแผลเป็นจางๆ ที่หางคิ้ว เพิ่มความน่าเกรงขาม แผ่รังสีคุกคามจนเฉินเทียนและป้าสะใภ้ต้องผถอยหลังกรูดโดยสัญชาตญาณ เฉินเทียนกัดฟันกรอด กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "พยัคฆ์! นี่มันเรื่องในครอบครัวตระกูลเฉินของพวกเรา แกเป็นคนนอก ยุ่งเรื่องอันใดด้วยวะ!" พยัคฆ์แค่นเสียงหึในลำคอ ดวงตาคมกริบราวกับพญาเสือจ้องมองเฉินเทียนราวกับเหยื่อตัวจ้อย "ครอบครัวรึ? ข้าเห็นมีแต่พวกปลิงที่คอยสูบเลือดหลานสาวแท้ๆ ของตัวเองจนบ้านช่องพังเสียหาย รั้วพังมาหลายเดือนไม่เคยมีใครมาซ่อม พอเขามีกลิ่นหอมของอาหารโชยมา ถึงได้วิ่งหน้าตั้งกันมาเป็นฝูง... ละอายใจเสียบ้างเถอะครับ" คำพูดตรงไปตรงมาแต่เชือดเฉือนถึงกระดูกดำทำให้ชาวบ้านที่มายืนมุงส่งเสียงฮือฮากันยกใหญ่ บางคนถึงกับพยักหน้าเห็นด้วยอย่างปิดไม่มิด เพราะพฤติกรรมเอาเปรียบของครอบครัวเฉินนั้นเป็นที่โจษจันไปทั่วทั้งหมู่บ้านอยู่แล้ว เหมยลี่ลอบอมยิ้มในใจ นางไม่คาดคิดเลยว่านายทหารหนุ่มร่างยักษ์ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเงียบขรึมและดุร้ายในสายตาชาวบ้าน จะกลายเป็นกระบี่ชั้นดีที่ช่วยนางฟาดฟันญาติจอมโลภได้อย่างเจ็บแสบถึงเพียงนี้ นางจึงหยิบชามกระเบื้องเคลือบสะอาดสะอ้าน ตัก "หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงซีอิ๊วโบราณ" ที่เนื้อเปื่อยนุ่มละลายในปาก สีสันเงางามน่ากินส่งกลิ่นหอมตลบอบอวล ยื่นส่งให้กับพยัคฆ์ต่อหน้าต่อตาผู้คน "พี่พยัคฆ์ช่วยซ่อมรั้วและออกหน้าปกป้องข้า... ชามนี้ถือเป็นน้ำใจขอบคุณจากข้าก็แล้วกันนะครับ... เอ๊ย หมายถึง ขอบคุณนะฃรับ ชิมดูสิครับว่าถูกปากหรือไม่" เหมยลี่เกือบหลุดสำนวนเดิมออกมาเพราะความคุ้นชิน โชคดีที่ปรับคำพูดได้ทันเวลา พยัคฆ์รับชามกระเบื้องมาถือไว้ สัมผัสอุ่นร้อนจากชามส่งผ่านฝ่ามือหนา แต่สิ่งที่ร้อนยิ่งกว่าคือสายตาของหญิงสาวที่มองมาด้วยความซาบซึ้ง เขาตักหมูสามชั้นชิ้นโตเข้าปาก เคี้ยวช้าๆ เพื่อลิ้มรสชาติ... วินาทีนั้น ดวงตาคมกริบของอดีตนายทหารหนุ่มก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย รสชาติเค็มหวานกลมกล่อมกำลังพอดี กลิ่นหอมของเครื่องเทศซึมลึกถึงเนื้อใน ละมุนลิ้นจนแทบไม่ต้องเคี้ยว ความเหนื่อยล้าจากการทำไร่มาทั้งวันมลายหายไปสิ้นในคำเดียว รสชาตินี้... ต่อให้เป็นภัตตาคารในเมืองหลวงก็ยังเทียบไม่ได้! "อร่อย..." พยัคฆ์เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ดวงตาที่มองเหมยลี่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เต็มไปด้วยความทึ่งและประกายระยิบระยับบางอย่างที่ยากจะคาดเดา "หากชอบ วันหลังแวะมาทานอีกได้นะครับ ข้ายังมีสูตรลับอีกมากมายที่ยังไม่ได้ทำ" เหมยลี่กล่าวด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์ ทำเอาใจของนายทหารหนุ่มผู้ไม่เคยหวั่นไหวต่อสิ่งใดถึงกับกระตุกวูบ เฉินเทียนเห็นภาพนั้นแล้วยิ่งแค้นจนตัวสั่น "นังตัวดี! เจ้ากล้าให้คนนอกกินอาหารดีๆ แต่ไม่แบ่งญาติสนิทอย่างพวกเราเรอะ! วันนี้ถ้าเจ้าไม่ยอมชดใช้ค่าเสียหายที่เจ้าแยกบ้านออกไป พวกเราจะไม่ยอมกลับเด็ดขาด!" ป้าสะใภ้ใหญ่รีบเสริมทัพทันที "ใช่! ส่งเงินมาห้าตำลึง ไม่เช่นนั้นข้าจะไปฟ้องผู้ใหญ่บ้านว่าเจ้าอกตัญญู!" เหมยลี่วางทัพพีลงเสียงดัง "เคร้ง!" บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบในพริบตา นางก้าวเท้าเดินออกมาจากหน้าเตา เผชิญหน้ากับคนทั้งสองอย่างไม่เกรงกลัว รัศมีของเชฟมือฉกาจและหญิงสาวผู้กุมมิติลับแผ่ขยายออกจนคนใจไม่ถึงต้องถอยหลัง "ฟ้องผู้ใหญ่บ้านงั้นหรือครับ? ดีเลย! ข้าก็อยากรู้เหมือนกันว่า กฎหมายแคว้นไหนที่อนุญาตให้ลุงกับป้าปล้นชิงทรัพย์สินของหลานสาวกำพร้าจนหมดตัว!" เหมยลี่ก้าวเข้าไปประชิดตัวป้าสะใภ้จนอีกฝ่ายผะหนีบหน้าหนี "ส่วนเงินห้าตำลึง... ฝันไปเถอะครับ! เงินสักอีแปะเดียวจากข้า พวกท่านก็ไม่มีวันได้เห็น!" ชาวบ้านเริ่มส่งเสียงซุบซิบนินทาหนาหูขึ้นเรื่อยๆ ความจริงที่ถูกเปิดเผยทีละน้อยทำให้ตระกูลเฉินเริ่มเสียหน้าและเสียเปรียบอย่างเห็นได้ชัด เฉินเทียนหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความอับอาย เขาคว้าท่อนไม้ที่วางอยู่ข้างทาง หมายจะพุ่งเข้ามาสั่งสอนนังตัวดีให้หลาบจำ แต่ทว่า... เร็วยิ่งกว่าความคิด ร่างสูงใหญ่ของพยัคฆ์ก้าวเข้ามาขวางหน้าไว้ราวกับภูเขาไท่ซาน มือหนาคว้าหมัดของเฉินเทียนไว้แน่นเพียงข้างเดียว แรงบิดมหาศาลทำเอาเฉินเทียนร้องโหยหวนออกมาด้วยความเจ็บปวด "ถ้าไม่อยากให้แขนข้างนี้ใช้งานไม่ได้ตลอดชีวิต ก็ไสหัวไปซะ!" พยัคฆ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบไร้ความปรานี แววตาดุดั่งพญาเสือโคร่งทำให้เฉินเทียนและป้าสะใภ้ขาสั่นพับๆ ด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "จ...จำไว้เเก! นังเหมยลี่! เรื่องนี้ไม่จบง่ายๆ แน่!" เฉินเทียนตะโกนลั่นด้วยความแค้น ก่อนจะพยุงป้าสะใภ้ถอยหนีเตลิดเปิดเปิงไปท่ามกลางเสียงหัวingเยาะของชาวบ้าน เหตุการณ์ชุลมุนสงบลงอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงกลิ่นหอมกรุ่นของอาหารและคนทั้งสองที่ยืนอยู่ท่ามกลางแสงแดดยามสาย เหมยลี่หันมาโค้งตัวน้อยๆ ให้กับชายหนุ่ม "ขอบคุณพี่พยัคฆ์มากนะครับที่ช่วยจัดการพวกตัวน่ารำคาญให้" พยัคฆ์ส่ายหัวเบาๆ ใบหน้าที่เคยเคร่งขรึมกลับมีรอยยิ้มจางๆ ประดับอยู่ที่มุมปาก "ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ... ว่าแต่ อาหารในหม้อของเจ้า เมื่อครู่ข้ากินไปแค่ชามเดียว ยังเหลือพอให้คนที่ช่วยซ่อมรั้วบ้านอย่างข้ากินต่อจนอิ่มท้องอีกสักชามหรือไม่เล่า?" เหมยลี่หลุบตามองหมดินเผา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบของเขา รอยยิ้มซุกซนปรากฏขึ้นที่ริมฝีปากอิ่ม "ถ้าฝีมือซ่อมรั้วของพี่พยัคฆ์ดีเหมือนฝีมือการพูด ข้าอาจจะยอมเปิดไหสุราหมักพิเศษมาต้อนรับเพิ่มอีกสักจอกก็เป็นได้นะครับ" ในขณะที่ทั้งคู่กำลังรับบรรยากาศอันอบอุ่นและเคมีที่เริ่มผูกพันกันลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ นั้น... จู่ๆ เสียงฝีเท้าเร่งรีบของเด็กน้อยในหมู่บ้านก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหน้าประตูรั้ว พร้อมกับตะโกนเสียงดังลั่นด้วยความตื่นตระหนก "พี่เหมยลี่!แย่แล้วครับ! พ่อค้าใหญ่จากในเมือง... คนที่เคยผูกขาดซื้อผักป่าของหมู่บ้านเรา ยกพวกมาที่ลานกลางหมู่บ้านแล้ว! พวกเขาบอกว่า... บอกว่าถ้าวันนี้เจ้าไม่เอาผักวิเศษและสูตรอาหารลับไปส่งให้พวกเขาตามสัญญา พวกเขาจะพังร้านและยึดที่ดินผืนนี้ทั้งหมดทันที!" -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ฟาร์มเมอร์สุขใจ" เสมอมานะครับ!