ญาติหน้าเลือดบุกทวงหนี้กลางไร่

เสียงตบโต๊ะไม้สนลั่นสนั่นเรือนพักแรมชั่วคราว ดึงความสนใจของชาวบ้านที่กำลังมุงดูเหตุการณ์ให้สะดุ้งเฮือกตามๆ กัน เฉินเทียนในชุดผ้าไหมราคาแพงระยับแต่กลับสวมใส่ด้วยท่าทางกร่างราวกับอันธพาลครองเมือง ยืนค้ำหัวพยัคฆ์ที่กำลังนั่งลับมีดทำครัวด้วยสีหน้าเรียบเฉย ใบหน้าของเฉินเทียนบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและโลภโมจิสังเกตเห็นได้ชัดเจน เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนยามที่เขาตวาดกร้าวใส่คู่สนทนา "นังสารเลวเหมยลี่! แกคิดว่าปีกกล้าขาแข็งแล้วจะเบี้ยวสัญญาบุกเบิกที่ดินกับฉันได้งั้นรึ? สัญญาสีแดงฉานที่ปู่ของแกทิ้งไว้เป็นมรดก บอกชัดเจนว่าที่ดินแปลงนี้และสิทธิ์ขาดในสูตรอาหารป่าต้องตกเป็นของตระกูลเฉิน หากพวกแกไม่มีปัญญาหาเงินต้นพร้อมดอกเบี้ยหกสิบตำลึงเงินมาคืนภายในวันนี้..." เฉินเทียนหัวร่อในลำคอด้วยแววตาราวกับหิวโหย "ที่ดินร้อยไร่นี้ รวมถึงเรือนหลังนี้ จะต้องถูกยึดมาเป็นของฉันเพื่อชดใช้หนี้!" เสียงฮือฮาของชาวบ้านดังเซ็งแซ่ หลายคนทอดถอนใจด้วยความเห็นอกเห็นใจแต่ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากช่วยเหลือ เนื่องจากตระกูลเฉินในอำเภอนั้นมีอิทธิพลและเส้นสายกับทางการท้องถิ่นไม่น้อย เหมยลี่ก้าวเท้าออกจากห้องครัวด้วยท่าทางสง่างาม ใบหน้าเรียวรูปไข่ประดับด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ฉาบความเยือกเย็นไว้จนน่าขนลุก ในมือของเหมยลี่ถือถาดไม้ที่บรรจุถ้วยน้ำชาสมุนไพรหอมกรุ่น กลิ่นหอมละมุนของดอกเก๊กฮวยป่าผสมผสานกับรากโสมชั้นดีลอยฟุ้งกลบกลิ่นอายความตึงเครียดในอากาศได้อย่างน่าประหลาด "พี่รองเฉิน... ท่านเสียงดังเกินไปแล้วนะครับ เกรงใจข้าวของในบ้านข้าบ้าง หากมันพังเสียหายขึ้นมา ท่านจะเอาเงินส่วนไหนมาใช้หนี้ข้าแทนเล่า?" เหมยลี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงไว้ด้วยประกายตาคมกริบที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจของฝ่ายตรงข้าม เฉินเทียนชะงักไปเล็กน้อยยามที่สบตาเข้ากับหญิงสาวที่เขาเคยคิดว่าเป็นเพียงแค่ลูกไก่ในกำมือ เหมยลี่ในยามนี้ไม่มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย รัศมีรอบตัวเธอกลับดูน่าเกรงขามและทรงพลังราวกับนางพญาผู้กุมชะตากรรมของทุกคนไว้ในกำมือ "วะ... วาจาอวดดี! เหมยลี่ อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง! สัญญาคือสัญญา เงินหกสิบตำลึงเงินกับสิทธิ์ในสูตรผักวิเศษ ถ้าไม่มีปัญญาจ่าย ก็เซ็นสัญญาโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินให้ฉันซะดีๆ ไม่อย่างนั้น ลูกน้องของฉันจะไม่เกรงใจพยัคฆ์สามีพิกลพิการของเธอแน่!" เฉินเทียนผายมือไปยังชายฉกรรจ์ร่างกำยำสี่คนที่ยืนล้อมกรอบอยู่รอบเรือน ท่าทางคุกคามหมายจะใช้กำลังบีบบังคับ พยัคฆ์ที่นั่งลับมีดอยู่เงียบๆ ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ นัยน์ตาคมกปisคู่นั้นกวาดมองกลุ่มนักเลงหัวไม้ด้วยแววตานิ่งสนิทราวกับมองฝุ่นผง ร่างกายกำยำภายใต้เสื้อผ้าเนื้อหยาบขยับเพียงเล็กน้อย แต่กลับแผ่ซ่านไอสังหารที่สะกดให้ชายฉกรรจ์ทั้งสี่คนถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พยัคฆ์ไม่ใช่คนพูดมาก แต่การกระทำของเขามักจะหนักแน่นเสมอ หากเหมยลี่ไม่อมยิ้มส่งสัญญาณห้ามไว้ด้วยสายตา ป่านนี้พวกมันคงนอนกองกับพื้นไปนานแล้ว "สามีข้าพิการตรงไหนหรือครับพี่รอง? ตาของท่านฝ้าฟางหรือว่าสมองเริ่มเสื่อมถอยตามอายุขัยกันแน่?" เหมยลี่วางถาดน้ำชาลงบนโต๊ะเสียงดัง 'กริ๊ง' น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมดั่งใบมีดโกน "ส่วนเรื่องสัญญาหนี้สินหกสิบตำลึงเงินที่ท่านอ้าง... ไหนล่ะครับ หลักฐานต้นฉบับ นำมาให้ข้าตรวจสอบดูให้แน่ชัดเสียก่อน อย่ามากล่าวหาลอยๆ ให้แปดเปื้อนชื่อเสียงตระกูล" เฉินเทียนแค่นเสียงหัวเราะอย่างสะใจ ควักกระดาษแผ่นเก่าที่ยับยู่ยี่ออกมาจากอกเสื้อแล้วสะบัดตรงหน้าเธอ "นี่ไง! ลายมือของท่านปู่แกชัดเจน ตราประทับโลหิตก็ยังอยู่ครบถ้วน ต่อให้แกพลิกลิ้นยังไงก็หนีไม่พ้นหรอกนังตัวดี!" เหมยลี่รับกระดาษแผ่นนั้นมา กวาดสายตาอ่านเพียงแวบเดียว มุมปากก็ยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะหยันที่ทำเอาเฉินเทียนรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ "น่าสนใจยิ่งนัก..." เหมยลี่เอ่ยพึมพำเบาๆ ก่อนจะสะบัดข้อมือเบาๆ ในมิติลับครัววิเศษที่เชื่อมต่อกับจิตวิญญาณของเธอ กระดาษต้นฉบับอีกแผ่นหนึ่งที่ถูกเก็บรักษาไว้ด้วยเวทมนตร์และกาลเวลาถูกดึงออกมาสับเปลี่ยนอย่างแนบเนียนในชั่วพริบตา "น่าเสียดายนะพี่รอง... ว่าสัญญาฉบับที่ท่านถืออยู่ มันคือ 'สัญญาปลอม' ที่ถูกแก้ไขตัวเลขจากหกตำลึงเงิน ให้กลายเป็น 'หกสิบตำลึงเงิน' ต่างหากล่ะครับ!" "วะ... ว่ายังไงนะ!" เฉินเทียนหน้าถอดสีทันที ดวงเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด รอยหมึกตรงตัวเลข 'สิบ' บนกระดาษแผ่นนั้นเมื่อถูกแสงแดดส่องกระทบผ่านแว่นขยายพิเศษที่เหมยลี่หยิบขึ้นมาตรวจสอบ ก็เผยให้เห็นร่องรอยการขูดขีดและเติมแต่งตัวอักษรอย่างชัดเจน ชาวบ้านรอบข้างเริ่มส่งเสียงฮือฮาก로서ซุบซิบกันหนาหูกว่าเดิม สายตานับสิบคู่มองมาที่เฉินเทียนด้วยความรังเกียจและดูแคลน การปลอมแปลงเอกสารทางกฎหมายมีโทษหนักถึงขั้นเนรเทศออกจากหมู่บ้านและจำคุกตลอดชีวิต! "เจ้า... นังสารเลว! แกกล้าใส่ร้ายฉันงั้นรึ! พวกแก! ลุยเข้าไปพังร้านและรื้อเรือนหลังนี้ให้ราบคาบ เอาตัวพวกมันไปทางการเดี๋ยวนี้!" เฉินเทียนสติหลุดกระเจิง สั่งการด้วยความโมโหร้าย ลูกน้องทั้งสี่คนเงื้อกระบองไม้พุ่งเข้าใส่ทันทีด้วยความโกรธ พยัคฆ์พ่นลมหายใจออกทางจมูกเบาๆ ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประกายตาคมกริบวาวโรจน์ พยัคฆ์ก้าวออกไปข้างหน้าเพียงสองก้าว คว้าด้ามมีดทำครัวที่เพิ่งลับเสร็จตวัดวาดออกไปอย่างแม่นยำและรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ ปลายมีดเฉียดผ่านใบหูของหัวหน้านักเลงไปปักฝังลงบนเสาเรือนไม้สนลึกจนมิดด้าม สร้างความตกตะลึงจนทุกคนต้องหยุดชะงักค้างเติ่งราวกับถูกสาปให้เป็นหิน "หากใครกล้าก้าวล้ำเข้ามาอีกแม้แต่ก้าวเดียว... แขนขาของมันผู้นั้นจะได้ย้ายไปอยู่คนละส่วนกับลำตัว" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของพยัคฆ์ดังขึ้นอย่างเยือกเย็น ไร้ซึ่งความกลัวเกรงใดๆ เหมยลี่เดินเข้าไปใกล้เฉินเทียนที่กำลังตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว เธอโน้มตัวลงกระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่เฉียบคมบาดลึก "เงินหกตำลึงเงินที่ปู่เคยยืมจริง ข้าเตรียมไว้ให้ท่านแล้ว... แต่อยู่ในรูปของ 'เบี้ยปรับ' ข้อหาพยายามปลอมแปลงเอกสารและบุกรุกยามวิกาล ถ้าไม่อยากติดคุกหัวโต หรืออยากให้ทางการตรวจสอบบัญชีการค้าทุจริตของท่านในเมือง... ก็ไสหัวออกไปจากที่ดินของข้าซะ! ภายในสามวินาทีนี้!" เฉินเทียนหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ ไร้ซึ่งคำพูดใดจะมาโต้แย้ง เขาถอยหลังกรูดด้วยความหวาดผวา ก่อนจะลนลานพาลูกสมุนวิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงหายลับไปจากปากทางเข้าไร่อย่างน่าสมเพช ความเงียบสงบกลับคืนสู่ลานบ้านอีกครั้ง เหมยลี่ยืนมองแผ่นหลังของกลุ่มคนร้ายที่วิ่งหนีหางจุกตูดด้วยความสะใจ ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อรับกลิ่นหอมกรุ่นของดินหลังฝนตก ทว่าในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าม้าควบตะบึงฝุ่นตลบก็ดังสนั่นมาจากเส้นทางหลักของหมู่บ้าน พร้อมกับเสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนกของเด็กชายคนเดิมที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหาเธออีกครั้ง "พี่เหมยลี่! พี่พยัคฆ์! แย่แล้วครับ! ขบวนรถม้าของ 'แม่ทัพใหญ่ตระกูลหลง' จากเมืองหลวง... จู่ๆ ก็เลี้ยวเข้าเขตไร่ของเราแล้ว! พวกเขาบอกว่า... บอกว่าได้กลิ่นหอมประหลาดจากหม้อดินของพี่ จึงเดินทางมาเพื่อ... เพื่อท้าประลองฝีมือการทำอาหารกับท่านโดยเฉพาะครับ!" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ฟาร์มเมอร์สุขใจ" มาโดยตลอดนะครับ