จุดต่ำสุดของห่วงโซ่อาหาร

กลิ่นคาวเลือดและสนิมเหล็กคละคลุ้งจนแสบจมูก ทว่าสิ่งเดียวที่เด่นชัดยิ่งกว่ากลิ่นแห่งความตาย คือแรงถีบอันไร้ซึ่งความปรานีที่ประทับลงกลางแผ่นหลังของผม "แกมันก็แค่อะไหล่ชั้นต่ำ ยืนเกะกะขวางทางเป็นภาระกิลด์เรามานานเกินไปแล้ว คางามิ!" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของ ‘เรย์’ หัวหน้าหน่วยสำรวจเกรด B ดังสะท้อนก้องไปทั่วผนังหินชื้นแฉะของดันเจี้ยนร้างระดับ F ร่างของผมร่วงหล่นลงสู่ก้นเหวที่มืดมิด เบื้องล่างคือฝูงกอบลินกลายพันธุ์นับร้อยที่ส่งเสียงคำรามกระหายเลือด ดวงตาสสีแดงก่ำนับคู่จ้องมองเหยื่อที่ตกลงมาตรงหน้าราวกับงานเลี้ยงอันโอชะ นี่คือบทลงโทษของ ‘ฮันเตอร์ไร้คลาส’ ผู้ไร้พลังเวท ไร้พรสวรรค์ และไร้ค่าในสายตาสังคมฮันเตอร์ ความเจ็บปวดจากการกระแทกแล่นริ้วไปทั่วกระดูกสันหลัง ลมหายใจติดขัดจนแทบสำลัก แต่นัยน์ตาของผมไม่ได้มีความหวาดกลัวเจือปน มีเพียงประกายความเย็นชาที่ลึกล้ำและดุดันดั่งห้วงเหงือกสีดำ ผมจำฝังใจกับภาพเหตุการณ์เมื่อห้าปีก่อน—วันที่พ่อแม่ของผมต้องสังเวยชีวิตในดันเจี้ยนระดับ S เพราะความเห็นแก่ตัวของพวกสมาคมฮันเตอร์ และวันนี้ ประวัติศาสตร์กำลังจะซ้ำรอยกับตัวผมเองงั้นหรือ? *หึ... ฝันไปเถอะ* กอบลินตัวแรกพุ่งเข้าหากรงเล็บแหลมคม กลิ่นปากเหม็นเน่าโชยเข้าจมูก ขณะที่เขี้ยวคมกำลังจะฝังลงที่ลำคอ เสียงจักรกลลึกลับก็ดังขึ้นในโสตประสาทของผมราวกับเสียงคำรามของปีศาจจากขุมนรก [ตรวจพบสภาวะเฉียดตายของโฮสต์...] [เงื่อนไขลับ ‘ความแค้นถึงขีดสุด’ และ ‘การถูกหักหลัง’ ผ่านเกณฑ์สมบูรณ์] [กำลังทำการปลุกระบบ... 10%... 50%... 100%] [ยินดีต้อนรับสู่ ‘ระบบแลกเปลี่ยนวิญญาณสังหาร’ (Soul Harvester System)] เสียงแจ้งเตือนสังเคราะห์ที่เย็นเยียบดังขึ้นในหัว พร้อมกับหน้าต่างสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า ท่ามกลางความมืดมิดของก้นเหว [ระบบสังหารทำงาน: ทุกหนึ่งชีวิตที่ท่านปลิดชีพ วิญญาณของพวกมันจะถูกเปลี่ยนเป็นแต้มสะสม และพลังโจมตีทวีคูณ!] [ท่านต้องการเปิดใช้งาน ‘สิทธิ์ผู้เริ่มต้น: แลกเปลี่ยนวิญญาณกอบลิน 100 ตน เพื่อปลดล็อกคลาสลับ’ หรือไม่?] ผมเหยียดยิ้มที่มุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้กอบลินตัวที่อยู่ใกล้ที่สุดถึงกับชะงักด้วยความหวาดกลัวโดยสัญชาตญาณ มือขวาที่สั่นเทาเอื้อมไปคว้ากริชขึ้นสนิมเล่มเก่าที่พกติดตัวมา "ถ้าพวกมันมองว่าฉันเป็นเหยื่อ..." ผมกระซิบเสียงต่ำ ดวงตาเบิกกว้างด้วยจิตสังหารที่แผ่พุ่งจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว "...ฉันก็จะกลายเป็นผู้ล่าที่พวกมันไม่มีวันลืม" ฉับพ่ะ! คมกริชปักทะลุกะโหลกของกอบลินตัวแรกอย่างไร้ความปรานี เลือดสีดำทะลักทลาย และในวินาทีนั้นเอง เสียงเตือนของระบบก็ดังระรัวดั่งกลองศึก [วิญญาณดวงที่ 1 ถูกดูดกลืน...] [ปลดล็อกทักษะติดตัว: ‘เนตรปีศาจสังหาร’] [พลังโจมตีเพิ่มขึ้น 50%... ความเร็วเพิ่มขึ้น 50%...] ที่ปากหลุมศพเบื้องบน เรย์และลูกทีมกำลังยืนมองลงมาด้วยรอยยิ้มสมเพช พวกมันคิดว่าผมคงกลายเป็นเศษเนื้อให้กอบลินกิน แต่พวกมันไม่มีทางรู้เลยว่า การผลักผมลงมาในนรกครั้งนี้ คือการปลดปล่อยมัจจุราชขึ้นสู่โลกเบื้องบนที่แท้จริง กริชในมือสั่นระริกด้วยพลังงานสีม่วงเข้มที่น่าสะพรึงกลัว ผมเงยหน้าขึ้นมองแสงสว่างริบหรี่จากปากเหว พร้อมกับเอ่ยคำปฏิญาณกับความมืดมิด *คอยดูก็แล้วกัน... วันที่ฉันปีนกลับขึ้นไป ฉันจะคิดบัญชีพวกแกทีละตัว* จังหวะนั้นเอง เอลาร่า ฮันเตอร์สาวอัจฉริยะผู้ถูกเนรเทศและถูกกิลด์ใหญ่ขับไล่ไสส่งเพราะปฏิเสธที่จะร่วมมือกับพวกเรย์ ยืนแอบอยู่หลังพุ่มไม้ไม่ไกลจากปากเหว เธอใช้กล้องส่องทางไกลมองลงมาเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด นัยน์ตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงระคนหวาดหวั่น เมื่อเธอดำดิ่งสบตากับผมที่แหงนมองขึ้นมาจากก้นเหว—สายตาคู่นั้นไม่ได้มีความสิ้นหวังเลยแม้แต่น้อย มีแต่พลังงานมืดมิดที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกสิ่งให้เป็นจุล และก่อนที่เอลาร่าจะทันได้ส่งเสียงเรียกชื่อผม ระบบในหัวของเก็ส่งเสียงแจ้งเตือนครั้งใหญ่ที่ทำให้หัวใจแทบหยุดเต้น [ตรวจพบเป้าหมายวิญญาณระดับสูงในรัศมีใกล้เคียง: เอลาร่า] [คำเตือน: หากท่านก้าวขึ้นไปจากเหวนี้ โลกทั้งใบจะต้องสั่นสะเทือน] ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดิ่งลงสู่ห้วงเหวแห่งการแก้แค้นนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ