เมื่อความลับถูกเปิดโปง

กระดาษแผ่นบางในมือสั่นสะท้าน ราวกับมันกำลังแบกรับน้ำหนักของความจริงที่หนักหน่วงเสียยิ่งกว่าภูเขา เสียงเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานหรูหราใจกลางเมืองดังฮัมเบาๆ แต่กลับไม่ได้ยินเข้าไปในโสตประสาทของธันวาเลยแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและมั่นใจในทุกตารางนิ้วของชีวิต บัดนี้กำลังเบิกโพลงจ้องมองตัวอักษรและตัวเลขบนหน้าจอแท็บเล็ตและแผ่นกระดาษตรงหน้า... *ผลตรวจ DNA 99.99%* ตัวเลขที่ชัดเจนจนน่ากลัวนั้นกรีดลึกลงไปในกลางใจของสถาปนิกหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวใคร เด็กหญิงตัวน้อยคนนั้น... เด็กผู้หญิงที่มีรอยยิ้มพิมพ์ใจและดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ใช่ลูกของคนอื่น เธอกำเนิดมาจากสายเลือดของเขา เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขที่เขาเคยผลักไส เคยเหยียบย่ำ และเคยสั่งให้ลบชื่อออกไปจากทะเบียนบ้านด้วยซ้ำ ความรู้สึกราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกบาลทำให้ลมหายใจของธันวาติดขัด ร่างสูงใหญ่เซถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะทำงานจนแฟ้มเอกสารร่วงหล่นกระจายเต็มพื้น ภาพความทรงจำเมื่อหลายปีก่อนย้อนกลับมาทับซ้อน ในวันที่รินรดาเดินมาบอกเขาด้วยหยาดน้ำตาคลอเบ้าว่าเธอกำลังตั้งครรภ์ แต่คำตอบที่เธอกลับได้รับจากปากของสามีผู้เย็นชาอย่างเขาในเวลานั้น คือการเยาะหยันและคำพูดที่เหี้ยมเกรียมที่สุด *'เธอคิดจะใช้วิธีตื้นๆ แบบนี้เพื่อมัดตัวฉันงั้นเหรัอรินรดา? เด็กในท้องนั่นจะใช่ลูกฉันจริงหรือเปล่า ใครจะไปรู้...'* คำพูดใจร้ายในอดีตย้อนกลับมาตบหน้าเขาฉาดใหญ่จนชาไปทั้งแถบ ธันวายกมือขึ้นกุมขมับ ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่างความตกใจ ความสำนึกผิด และความกลัว... กลัวว่าทุกอย่างจะสายเกินไป กลัวว่าผู้หญิงคนที่เขาทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี จะไม่มีวันหันกลับมามองเขาอีกแล้ว แต่คำถามที่ยังคงค้างคาใจและสร้างความสงสัยระคนแคลงใจให้เขาไม่แพ้กัน คือใครกันที่เป็นคนส่งเอกสารฉบับนี้มา? ใครคือผู้ที่กุมความลับเรื่องนี้เอาไว้ และจงใจเปิดฉากเกมประสาทเพื่อขยี้หัวใจเขาในเวลานี้? ในขณะเดียวกัน ที่ห้องทำงานดีไซน์ร่วมสมัยอีกฟากหนึ่งของเมือง รินรดากำลังยืนมองทัศนียภาพยามค่ำคืนผ่านกระจกใสบานใหญ่ มือบางถือแก้วไวน์แดงแกว่งช้าๆ ใบหน้าเรียบนิ่งแต่แววตากลับระคนไปด้วยความซับซ้อน เธอกำลังคิดถึงเหตุการณ์เมื่อสามปีก่อน ความเจ็บปวดที่ธันวาเคยมอบให้มันฝังรากลึกอยู่ในใจจนยากจะลบเลือน แม้ว่าวันนี้เธอจะยืนหยัดได้อย่างสง่างามในฐานะนักออกแบบมือฉกาจที่มีอคินคอยเคียงข้างสนับสนุน แต่แผลเป็นในอดีตก็ยังคงเตือนใจเธอเสมอว่า ผู้ชายคนนั้นใจร้ายเพียงใด "คุณรินครับ... ทางโครงการส่งสรุปแบบงวดสุดท้ายมาแล้ว" เสียงทุ้มอบอุ่นของอคินดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงที่เดินเข้ามาใกล้ เขาวางมือลงบนไหล่บางเบาๆ อย่างให้กำลังใจ "คุณดูเหนื่อยๆ นะครับ มีเรื่องอะไร in mind หรือเปล่า?" รินรดาส่ายหัวช้าๆ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก "เปล่าค่ะรินแค่กำลังคิดว่า... บางครั้ง กรรมตามสนองมันก็ทำงานเร็วกว่าที่คิดนะคะคุณอคิน" อคินเลิกคิ้วเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ แต่เขาก็ไม่ได้เซ้าซี้อะไรมากไปกว่าการโอบไหล่เธอด้วยความทะนุถนอม สายตาของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความห่วงใยและจริงใจ ซึ่งเป็นสิ่งที่รินรดาไม่เคยได้รับจากธันวาเลยตลอดเวลาที่ใช้ชีวิตคู่ร่วมกัน ตัดกลับมาที่ธันวา ชายหนุ่มไม่อาจทนรอช้าได้อีกต่อไป เขาคว้ากุญแจรถและเสื้อโค้ทพุ่งตัวออกจากห้องทำงานทันที ความโกรธ ความสับสน และความจริงที่เพิ่งถูกเปิดโปงผลักดันให้เขาต้องขับรถฝ่าความมืดมิดของท้องถนนมุ่งหน้าไปยังจุดหมายเดียวในใจ... บ้านพักของรินรดา หัวใจของสถาปนิกไร้ใจเต้นระรัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขารู้ดีว่าการบุกไปหาเธอในยามวิกาลแบบนี้อาจจะทำให้เธอโกรธเกรี้ยว แต่ถ้าความจริงเรื่องลูกสาวของเขาเป็นเรื่องจริง เขาก็ไม่มีวันยอมปล่อยให้เด็กน้อยและผู้หญิงที่เป็นภรรยาของเขาหลุดมือไปเด็ดขาด! รถหรูพุ่งทะยานไปตามถนนด้วยความเร็วสูง ทว่าในวินาทีที่ธันวาเลี้ยวรถเข้าสู่ซอยเป้าหมาย สายตาของเขากลับต้องเบิกกว้างด้วยความตกใจยิ่งกว่าเดิม เมื่อพบว่ารถสปอร์ตคันหรูของอคินจอดสนิทอยู่หน้าบ้านของรินรดา และภาพที่สะท้อนผ่านกระจกห้องนั่งเล่นชั้นล่างก็ทำให้เลือดในกายของเขาร้อนฉ่าขึ้นมาทันที ภาพของอคินที่กำลังโน้มตัวลงกระซิบข้างหูกลีบกุหลาบของรินรดาอย่างสนิทสนม โดยที่หญิงสาวไม่มีท่าทีปฏิเสธแต่อย่างใด มันคือภาพบาดตาบาดใจที่กระชากสติของธันวาให้ขาดผึ่งลงในทันที! ธันวากำพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วปูดโปน ความหึงหวงและโทสะพวยพุ่งขึ้นมาจนดวงตาร้อนผ่าว เขาเปิดประตูรถลงไปพร้อมกับก้าวเท้าฉับๆ มุ่งตรงไปยังประตูรั้วบ้านด้วยแรงอารมณ์ที่ควบคุมไม่อยู่ ทว่า ในจังหวะที่มือหนากำลังจะเอื้อมไปผลักประตูรั้วให้เปิดออกเพื่อเข้าไปทวงสิทธิ์ของความเป็นพ่อและสามี เสียงข้อความแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของเขาก็สั่นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ธันวาชะงักมือ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูด้วยความหงุดหงิด หน้าจอแสดงภาพถ่ายใหม่ล่าสุดจากเบอร์แปลกที่ส่งตรงเข้ามา พร้อมกับข้อความสั้นๆ แต่ทำเอาเลือดในกายของเขาเย็นเฉียบลงในพริบตาเดียว... *[อยากรู้ไหมครับ... ว่าจริงๆ แล้วใครกันแน่ที่เป็นคนสั่งให้ "แม่ของคุณ" ตัดสินใจจบชีวิตตัวเองเมื่อสิบปีก่อน? และรินรดารู้เรื่องนี้ดีแค่ไหน]* ธันวาแข็งค้างอยู่กับที่ ลมหายใจสะดุดกึก ดวงตาคมกวาดมองข้อความนั้นซ้ำไปซ้ำมา ร่างกายชาดิกราวกับถูกแช่แข็งในน้ำแข็งขั้วโลก เมื่อความลับอีกหนึ่งเรื่องที่เขาไม่เคยรู้กำลังจะถูกกระชากหน้ากากออกมาในค่ำคืนนี้! ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปพร้อมกับตัวละครนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ