โปรเจกต์นรกกับคนปากดี

"ถ้ากราฟิกดีไซน์ในหัวเธอมีคุณภาพต่ำเรี่ยเรี้ยพื้นถนนขนาดนี้ ฉันแนะนำให้พับโปรเจกต์แล้วกลับไปนอนฝันหวานที่หอพักจะดีกว่านะคะ คุณพริมา" เสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความเยียบเย็นและแววตาดดูแคลนคู่นั้น ส่งตรงมาจากร่างสูงโปร่งในชุดช็อปวิศวกรรมสีดำสนิทที่สลักชื่อ 'ธาม' ไว้บนอกเสื้อ มือหนากำลังพลิกดูเล่มสเกตช์งานออกแบบอินเทอร์เฟซแอปพลิเคชันที่ฉันใช้เวลาอดหลับอดนอนทำมาสามวันสามคืนด้วยปลายนิ้วราวกับมันเป็นแค่เศษกระดาษไร้ค่า ฉัน—พริมา นักศึกษาสาวปี 4 เอกกราฟิกดีไซน์ที่ขึ้นชื่อเรื่องความมั่นหน้าและไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร—สูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด เพื่อสะกดกลั้นความอยากเอาแฟ้มพกงานฟาดหน้าคนปากเสียสักทีสองที รอยยิ้มหวานหยดถูกยกขึ้นประดับมุมปากอย่างจงใจ แม้ว่าในใจตอนนี้ไฟบรรลัยกัลป์กำลังลุกโชน "โอ๊ะ! ขอบคุณสำหรับคำแนะนำแสนมีค่าอันเป็นเอกสิทธิ์เฉพาะตัวนะคะ คุณธามวิศวกรผู้ประเสริฐ... แต่พอดีว่างานชิ้นนี้ฉันออกแบบให้ 'มนุษย์' ใช้ค่ะ ไม่ได้ทำเผื่อไว้ให้หุ่นยนต์ระบบฮาร์ดดิสก์พังอย่างไร้ความยืดหยุ่นอย่างคุณเสพ ดังนั้น รสนิยมทางศิลปะที่แคบเท่ารูเข็มของคุณ จึงไม่มีผลอะไรกับเกรดเอในโปรเจกต์นี้หรอกนะคะ" ฉันตอกกลับด้วยน้ำเสียงฉาดฉาน รอยยิ้มเย็นชาของธามชะงักกึก ดวงตาคมกริบสีนิลตวัดกลับมามองฉันทันควัน บรรยากาศรอบโต๊ะประชุมในห้องสมุดคณะวิศวะเริ่มคุกรุ่นจนเพื่อนสนิทของเขาอย่าง 'กาย' ที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้ามต้องรีบยกมือขึ้นปรามพร้อมส่งเสียงหัวเราะแห้งๆ กลบเกลื่อน "ใจเย็นก่อนน่าคุณพริ้ม ธามมันก็ปากหมาไปงั้นแหละ แต่งานตัวนี้อาจารย์บังคับให้เราสองคนต้องทำส่งร่วมกันเป็นโปรเจกต์จบนะคร้าบ จะมาเปิดศึกสงครามโลกตั้งแต่คาบแรกแบบนี้ เกียร์คณะผมคงสึกก่อนได้ปริญญาพอดี" กายพยายามไกล่เกลี่ย แต่สายตากลับพราวระยับด้วยความสนุกสนานที่ได้เห็นเพื่อนสนิทคนเก่งจนหัวเสีย ฉันเบนสายตาจากกายกลับมาสบกับธามที่ตอนนี้ขบกรามแน่นจนสันนูนชัดเจน ผู้ชายอะไร หน้าตาดีระดับพระเอกซีรีส์แต่ปากปีจอเป็นเลิศ ดวงตาคมเข้ม จมูกโด่งเป็นสัน และริมฝีปากหยักลึกที่มักจะพ่นคำพูดชวนประสาทกินออกมาเสมอ เสื้อช็อปที่พับแขนขึ้นมาถึงข้อศอกเผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปนตามอารมณ์ที่กำลังพุ่งพล่าน ธามเป็นพวกเพอร์เฟกต์ชันนิสต์ตัวพ่อ ทุกอย่างต้องเป๊ะตามทฤษฎีและตัวเลข ชนิดที่ว่าผิดเพี้ยนไปแม้แต่มิลลิเมตรเดียวไม่ได้ ในขณะที่ฉันเป็นสายครีเอทีฟที่ใช้อารมณ์ความรู้สึกและศิลปะนำทาง ความต่างสุดขั้วนี้แหละที่ทำให้อาจารย์ที่ปรึกษาจับเรามาโยนใส่กรงเดียวกัน เพื่อหวังจะเห็นผลงานชิ้นโบว์แดง หรือไม่ก็เห็นเราฆ่ากันตายคากองกระดาษ "ฉันไม่ได้อยากมาจับคู่กับเธอนักหรอกนะพริมา" ธามเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงลอดไรฟัน ร่างสูงโน้มตัวเข้ามาใกล้โต๊ะมากขึ้นจนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นบุคลิกเนี้ยบๆ ของเขาแตะจมูก "ถ้างานนี้มันไม่ได้เอาเกียรตินิยมเหรียญทองของฉันเป็นเดิมพัน ฉันไม่มีทางเอาชื่อตัวเองมาผูกติดกับดีไซน์เด็กๆ ที่เน้นแต่ความสวยงามอย่างไร้เหตุผลหรอก" "อุ๊ย! กลัวจังเลยค่ะ เกียรตินิยมเหรียญทองของคุณมันคงมีค่ามากสินะคะ ถึงได้เที่ยวเอามาข่มคนอื่นเขาไปทั่ว" ฉันเชิดหน้าขึ้นสู้สายตา ไม่ยอมถอยให้แม้แต่ก้าวเดียว "จำใส่สมองส่วนหน้าของคุณไว้เลยนะคะคุณธาม งานนี้ฉันไม่ได้อยากทำกับคุณนักหรอก แต่ถ้าทำออกมาแล้วคะแนนฉันถูกหักเพราะความหัวโบราณของคุณล่ะก็ ฉันนี่แหละจะไปฟ้องอาจารย์ให้เปลี่ยนคู่ให้รู้แล้วรู้รอด!" ธามแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อยราวกับกำลังประเมินสัตว์เลี้ยงดื้อรั้นตัวหนึ่ง นิ้วเรียวยาวเคาะลงกับโต๊ะเป็นจังหวะหนักหน่วง "ดี... งั้นเรามาแบ่งเขตกันชัดเจน ตั้งแต่บรรทัดนี้เป็นต้นไป ฟังก์ชันระบบ โค้ดดิ้ง และโครงสร้างทั้งหมด ฉันจะเป็นคนคุม ส่วนเธอมีหน้าที่แค่ละเลงสีสันไร้สาระลงไปตามกรอบที่ฉันตีให้... ห้ามเถียง ห้ามออกนอกลู่นอกทาง และที่สำคัญที่สุด ห้ามก้าวก่ายงานของฉัน" คำสั่งเผด็จการพุ่งตรงมาอย่างไร้ความปรานี ฉันกำมือแน่นใต้โต๊ะจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความดื้อรั้นในตัวพุ่งทะยานถึงขีดสุด คนอย่างพริมาไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ยิ่งเขาออกคำสั่งมากเท่าไหร่ ฉันยิ่งอยากจะแหกกฎของเขามากเท่านั้น "ฝันไปเธอกเถอะค่ะคุณธาม กราฟิกดีไซน์ไม่ใช่แค่การละเลงสี แต่เป็นหัวใจของแอปพลิเคชันนี้ ถ้าโครงสร้างเหล็กกล้าของคุณมันไม่มีศิลปะรองรับ มันก็เป็นแค่เศษเหล็กขึ้นสนิมดีๆ นี่เอง และบอกไว้ก่อนเลยนะ... ฉันจะไม่มีทางทำตามกรอบแคบๆ ของคุณแน่นอน!" ฉันลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สะพายกระเป๋าหนังเป้ขึ้นบ่าอย่างรวดเร็ว เตรียมจะหันหลังเดินหนีความประสาทกินนี้ให้พ้นสายตา แต่ก่อนที่ก้าวแรกจะทันได้ขยับ ธามก็เอื้อมมือมาคว้าข้อมือฉันไว้แน่น แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันมั่นคงและรั้งร่างฉันไว้จนต้องเซถลำเข้าไปใกล้เขาโดยไม่ทันตั้งตัว ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยหงุดหงิดเมื่อครู่ ตอนนี้ขยับเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงแค่คืบเดียว ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้มของฉันจนหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะปกติเริ่มรวนเรอย่างควบคุมไม่ได้ ดวงตาสีนิลคู่นั้นก้มลงมองฉันนิ่งสนิท ราวกับกำลังค้นหาอะไรบางอย่างในแววตาที่กำลังตื่นตระหนกของฉัน "คิดจะหนีปัญหาหรือไงคะคุณดีไซน์เนอร์ตัวแสบ เกมเพิ่งจะเริ่มต้นแท้ๆ..." ธามกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างน่าประหลาด จนขนลุกเกรียวไปทั่วแผ่นหลัง ยังไม่ทันที่ฉันจะได้อ้าปากด่ากลับเพื่อรักษาฟอร์ม เสียงผลักประตูกระจกห้องสมุดโซนส่วนตัวก็ดังปังขึ้น พร้อมกับเสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยจนน่าหงุดหงิดลอยละลิ่วเข้ามา "พี่ธามคะ! เมย์หาตั้งนาน มาทำอะไรอยู่ในนี้กับยัยนี่คะเนี่ย..." เมย์ ดาวคณะสถาปัตย์ฯ ที่ตามตื้อธามมานานนม ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าบึ้งตึงพร้อมส่งสายตารังเกียจมาทางฉันเต็มพิกัด ขอบคุณที่แวะมาสัมผัสความฟินจิกหมอนไปด้วยกันนะคะ รี้ดเดอร์ที่น่ารักของเกียร์เปื้อนกาวใจ!