ปกป้องเธอ

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะกระจกกลางห้องประชุมภาควิชาดังสนั่น หักล้างบรรยากาศตึงเครียดของบอร์ดบริหารและคณาจารย์ได้อย่างชะงักงัน พริ้มยืนหลังตรง สีหน้าเรียบเฉยแต่ดวงตากลับวาวโรจน์ด้วยไฟระอุ เธอไม่ได้ทำอะไรผิด และเอกสารงานออกแบบโปรเจกต์ใหญ่ประจำปีที่ถูกนำมาประจานกลางที่ประชุมคณะนี้ ก็เป็นฝีมือของเธอตั้งแต่โครงร่างแรกยันเส้นสุดท้าย ทำไมจู่ๆ ถึงมีข่าวลือสะพัดว่าเธอลอกเลียนแบบผลงานของเด็กคณะสถาปัตย์ฯ ออกมาได้ แถมยังสร้างความเสื่อมเสียให้เธอในฐานะหัวหน้าทีมกราฟิกฝ่ายกิจการนิสิตอีก "เรื่องนี้ทางคณะเราต้องตรวจสอบอย่างละเอียดค่ะท่านอาจารย์ การที่ผลงานชิ้นนี้ถูกปล่อยออกไปพร้อมข้อกล่าวหาลอยๆ แบบนี้ มันทำลายชื่อเสียงของนักศึกษาคนหนึ่งเกินไป" เสียงหวานแต่เฉียบคมของพริ้มเอ่ยขึ้น ท่าทีไม่มีความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย "แต่หลักฐานที่ถูกส่งมาทางอีเมลคณะ มันระบุชัดเจนนะคะพริ้ม ว่าเรนเดอร์เซ็ตนี้มีความคล้ายคลึงกับโปรเจกต์ลับของทางนู้นถึงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์" อาจารย์ประจำภาควิชาเอ่ยด้วยสีหน้าหนักใจ พร้อมยื่นแท็บเล็ตให้ดูภาพเปรียบเทียบ พริ้มแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ชนิดที่คนฟังต้องสะดุ้ง "ถ้าการใช้โทนสีมินิมอลและการจัดวางตารางกริดแบบสากลนับเป็นการลอกเลียนแบบล่ะก็... หนูว่าเด็กสถาปัตย์ฯ คงต้องฟ้องร้องคนครึ่งประเทศแล้วล่ะค่ะ" ประโยคเชือดเฉือนแบบไม่ไว้หน้าใครทำเอาอาจารย์หลายคนถึงกับกลืนน้ำลาย แต่ก่อนที่บรรยากาศจะระอุไปมากกว่านั้น ประตูห้องประชุมบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซึ่งมารยาท และคนที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าถมึงทึง ปลดกระดุมคอเสื้อนิสิตปี 4 เม็ดบนออกอย่างไร้ความเรียบร้อย ก็คือ "ธาม" หนุ่มวิศวะตัวท็อป ดีกรีประธานสโมสรนิสิตและพ่วงตำแหน่งนิสิตดีเด่น ก้าวฉับๆ เข้ามาหยุดยืนเคียงข้างพริ้มอย่างรวดเร็ว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายปะปนกับความร้อนรุ่มของเจ้าตัวแผ่ซ่านจนคนในห้องสัมผัสได้ ธามกวาดสายตาคมกริบมองบอร์ดบริหารทีละคนด้วยแววตาที่ดุดันราวกับเสือซุ่มที่พร้อมขย้ำเหยื่อ "ไม่ต้องตรวจสอบอะไรทั้งนั้นครับอาจารย์" ธามเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลัง กวาดสายตามองหน้าจอโปรเจกต์เตอร์ที่ฉายภาพงานของพริ้ม "เพราะงานชิ้นนี้... ผมเป็นคนตรวจและคอมเมนต์ทุกขั้นตอนด้วยตัวเอง" พริ้มหันขวับไปมองเสี้ยวหน้าของคนข้างกายทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ธาม... เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง และทำไมถึงกล้าเอาชื่อเสียงของตัวเองมาค้ำประกันให้เธอขนาดนี้? "คุณธาม หมายความว่ายังไงคะ?" อาจารย์หัวหน้าภาควิชาขมวดคิ้วมุ่น "หมายความว่า ข้อกล่าวหาเรื่องการก๊อปปี้งาน เป็นเรื่องโกหกสิ้นดีครับ" ธามก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างสูงใหญ่แผ่รังสีความกดดันจนคนรอบข้างต้องเงียบเสียง "ไฟล์ต้นฉบับ ประวัติการแก้ไข และโค้ดเลเยอร์ทุกชิ้น พริ้มเป็นคนส่งให้ผมตรวจสอบผ่านคลาวด์ส่วนตัวตั้งแต่สัปดาห์ก่อน และถ้าใครสงสัยว่าทำไมผมถึงมั่นใจนัก... ก็เพราะผมกับเธอช่วยกันร่างคอนเซปต์นี้ขึ้นมาที่ห้องสมุดคณะวิศวะฯ ตั้งแต่ตีสองของสามวันก่อนครับ" เสียงฮือฮาเบาๆ ดังขึ้นในห้องประชุม เมย์ที่ยืนแอบฟังอยู่ตรงประตูหน้าห้องถึงกับหน้าซีดเผือก เพราะเธอเป็นคนปล่อยข่าวลือนี้เองเพื่อให้พริ้มอับอายและหลุดจากตำแหน่งหัวหน้าโปรเจกต์ แต่ไม่คิดว่าธามจะออกโรงปกป้องผู้หญิงคนนี้อย่างหัวชนฝาและรุนแรงขนาดนี้ พริ้มเงยหน้ามองสันจอกโด่งเป็นสันและกรามที่ขบแน่นด้วยความโกรธของธาม หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความซึนปากร้ายที่เธอเคยหมั่นไส้ หายวับไปกับตา เหลือเพียงความอบอุ่นหนาแน่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในความรู้สึก เธอไม่เคยคิดเลยว่าผู้ชายที่ชอบทำหน้าดุและคอยจับผิดเธอในทุกเรื่อง จะยืนหยัดเป็นโล่กันภัยให้เธอในยามที่เธอกำลังถูกรุมทึ้งจากสังคมรอบด้านขนาดนี้ "ถ้าทางคณะยังติดใจเรื่องลิขสิทธิ์ เชิญติดต่อทนายฝ่ายกฎหมายของคณะเราได้เลยครับ" ธามพูดด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด ไร้ซึ่งความเกรงกลัวอำนาจใดๆ "แต่ถ้าใครยังกล้าปล่อยข่าวเสียหายให้พริ้มเสียหายอีกแม้แต่คำเดียว... ผมนี่แหละครับที่จะจัดการฟ้องร้องข้อหาหมิ่นประมาทด้วยตัวเอง" ความเงียบปกคลุมไปทั่วห้องประชุม ไม่มีใครกล้าเอ่ยคัดค้านสายตาคุกคามของธามอีก พริ้มยืนนิ่งอยู่ข้างกายเขา เม้มริมฝีปากแน่นเพื่อสะกดกลั้นความรู้สึกตื้นตันที่กำลังเอ่อล้นขึ้นมาจุกอก เมื่อเคลียร์ทุกอย่างจบ ธามก็คว้าข้อมือเรียวของพริ้มแล้วกึ่งจูงกึ่งลากเธอเดินออกมาจากห้องประชุมทันที แรงบีบที่ข้อมือไม่ได้หนักหน่วงจนเจ็บ แต่กลับมั่นคงและอบอุ่นจนพริ้มต้องยอมก้าวตามไปโดยดีโดยไม่คิดจะสะบัดหนีเหมือนทุกครั้ง ทั้งคู่เดินเลี่ยงมายังระเบียงทางเดินตึกคณะที่เงียบสงบ ลมยามบ่ายพัดผ่านเส้นผมสลวยของพริ้ม แต่บรรยากาศรอบตัวกลับร้อนรุ่มขึ้นด้วยสายตาคู่คมที่จดจ้องลงมานิ่งสนิท "นาย... ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้ด้วย?" พริ้มเป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นก่อน น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด ธามถอนหายใจยาว พลางยกมือขึ้นกอดอก สายตาที่มองเธอยังคงมีความดุเจืออยู่เต็มเปี่ยม "แล้วจะให้ฉันยืนดูเธอโดนรังแกอยู่เฉยๆ หรือไง? ยัยตัวแสบ" "ฉันดูแลตัวเองได้น่า..." พริ้มเชิดหน้าขึ้นตามนิสัยเดิม แม้ขอบตาจะเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ "ฉันไม่ได้อ่อนแอขนาดต้องให้วิศวกรปากร้ายมาปกป้องสักหน่อย" ธามก้าวเข้าไปประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว จนพริ้มต้องถอยหลังไปชนกับราวระเบียงเหล็กอย่างเลี่ยงไม่ได้ ร่างสูงใหญ่โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน แววตาของเขาไหวระริกด้วยอารมณ์ที่ซ่อนอยู่ภายใน "ปากเก่งให้มันตลอดรอดฝั่งเถอะพริ้ม" ธามกระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปากเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแก้วใสจนพริ้มต้องหลบตา "รู้ไหมว่าตอนที่ฉันได้ยินข่าว... หัวใจฉันแทบจะหยุดเต้น เธอมันดื้อ รั้น และชอบแบกทุกอย่างไว้คนเดียว... รู้ตัวบ้างไหมว่ามันน่าตีให้ก้นลายขนาดไหน" คำพูดที่เจือความห่วงใยอย่างปิดไม่มิดทำเอาพริ้มพูดไม่ออก หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบของธาม เห็นเงาของตัวเองสะท้อนอยู่ในนั้นชัดเจน ธามเลื่อนมือข้างหนึ่งขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มให้อย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนผิดกับบุคลิกปกติทำให้พริ้มสะท้านไปทั้งร่าง ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าลงมาอีกนิด กระซิบเสียงทุ้มต่ำริมใบหูที่ขึ้นสีแดงจัด "ทีนี้... จะเลิกทำตัวเป็นฮีโร่ลุยเดี่ยว แล้วหมาศัยซบไหล่ฉันเฉยๆ ได้หรือยัง?" พริ้มเม้มปากแน่น หัวใจพองโตจนแทบระเบิด เธอกำลังจะอ้าปากเถียงกลับตามฟอร์มสาวมั่น แต่ทว่า... จังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเรียกชื่อของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมาจากสุดทางเดินระเบียง "พี่ธามครับ! แย่แล้วครับ! ที่โรงจอดรถคณะเราตอนนี้... มีคนกำลังปล่อยคลิปหลักฐานใหม่เกี่ยวกับโปรเจกต์ของพริ้มว่อนเน็ตเลย!" เกียร์เปื้อนกาวใจ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาร่วมลุ้นและฟินไปกับความคลั่งรักของตาพี่ธามในตอนนี้ด้วยนะคะ! หวังว่าจะจิกหมอนกันจนนุ่นกระจายและเตรียมตัวพบกับบทสรุปปมร้อนระอุในตอนหน้าได้เลยค่ะ รักนะคะ!