สัญญาที่มาพร้อมกับความซวย

กลิ่นแอลกอฮอล์ราคาแพงผสมผสานกับน้ำหอมกลิ่นวู้ดดี้เข้มข้น ลอยอบอวลอยู่รอบตัวจนเตชินท์รู้สึกมึนหัวไปหมด แสงไฟนีออนสลัวจากบับเบิลเลานจ์สุดหรูใจกลางเมืองสาดกระทบใบหน้าคมคายที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยฤทธิ์สุรา มือเรียวบางที่เคยตวัดแป้นพิมพ์รายงานการประชุมได้อย่างคล่องแคล่วว่องไวในยามปกติ ตอนนี้กลับสั่นเทาเล็กน้อยขณะถือแก้ววิสกี้ออนالด์ร็อค ปลายนิ้วเรียวปัดป้ายหน้าจอสมาร์ตโฟนเพื่อเช็กยอดเงินในบัญชีที่ร่อยหรอลงทุกที พร้อมกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความอัดอั้นตันใจ ให้ตายเถอะ... งานการก็เครียด ลูกค้าก็งี่เง่า แถมโปรเจกต์ใหญ่ที่ทุ่มเทแรงกายแรงใจมาตลอดสามเดือนยังโดนปัดตกอย่างไร้เยื่อใย ชีวิตของเตชินท์ในวัยยี่สิบห้าปีมันช่างบัดซบสิ้นดี! "ดื่มเยอะขนาดนั้น เดี๋ยวก็เมาเป็นหมาหรอก... คุณเตชินท์" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจที่คุ้นหูเป็นอย่างดีดังขึ้นเหนือศีรษะ เตชินท์เงยหน้าขึ้นมองตามต้นเสียงด้วยดวงตาที่เริ่มจะฉ่ำเยิ้ม ปราชญ์—ซีอีโอหนุ่มไฟแรงผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบ เย็นชา และปากคอเราะร้ายยืนกอดอกมองเขาอยู่ด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มไร้ที่ติทำให้บรรยากาศรอบตัวดูน่าเกรงขามขึ้นเป็นกอง แม้ในยามที่อยู่ในสถานบันเทิงยามค่ำคืนเช่นนี้ "ผมจะเมาเป็นหมาหรือเป็นอะไร มันก็เงินในกระเป๋าผมครับท่านประธาน..." เตชินท์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงติดจะยานคางเล็กน้อยเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ความเกรงกลัวที่มีต่อเจ้านายหนุ่มมลายหายไปสิ้นเมื่อปริมาณแอลกอฮอล์ในเลือดพุ่งสูงขึ้นเกินขีดจำกัด "แล้วอีกอย่าง... วันนี้วันหยุดผมนี่ครับ ผมจะดื่มให้ตับพังเล่น มันก็สิทธิ์ของผมไม่ใช่เหรอ" ปราชญ์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกราบกวาดมองร่างโปร่งที่นั่งคอพับคออ่อนอยู่บนโซฟาหนังราคาแพง เขานั่งลงข้าง ๆ อย่างถือวิสาสะ กลิ่นอายความเป็นผู้นำและความกดดันแผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่มจนเตชินท์ต้องขยับตัวถอยหนีโดยสัญชาตญาณ แต่ทว่า... วงแขนแกร่งกลับเอื้อมมาคว้าเอวบางไว้ด้วยความรวดเร็ว ดึงรั้งให้เข้ามาแนบชิดจนแผ่นอกกว้างแนบสนิทกับแผ่นหลังของเขา "สิทธิ์ของคุณเหรอ? แต่จำไว้ด้วยนะว่าคุณยังเป็นลูกจ้างในบริษัทผม และตอนนี้..." ปราชญ์โน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบใกล้ใบหู น้ำเสียงทุ้มพร่ากระซิบแผ่วเบาจนขนลุกซู่ "...คุณกำลังทำตัวน่ารำคาญเป็นบ้า" เตชินท์หันขวับกลับมาเผชิญหน้า ระยะห่างระหว่างกันลดน้อยลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ปลายจมูกเกือบจะชนกันหากไม่ได้ความตั้งใจที่จะถอยห่าง ดวงตากลมโตจ้องมองอีกฝ่ายอย่างไม่ยอมแพ้ แม้หัวใจจะเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะด้วยความใกล้ชิดที่อันตรายเกินความจำเป็น "ถ้าผมมันน่ารำคาญนัก ทำไมท่านประธานไม่ไล่ผมออกไปซะล่ะครับ!" เตชินท์ท้าทายด้วยความหงุดหงิด ปากอิ่มเชิดขึ้นอย่างถือดี "เซ็นใบลาออกให้ผมตอนนี้เลยก็ได้ ผมจะได้ไปนอนเกาพุงเล่นอยู่ที่บ้าน ไม่ต้องมาทนฟังคำพูดจาถางถางจากปากคุณอีก!" ปราชญ์นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ นัยน์ตาคมกริบกวาดสำรวจใบหน้าหวานที่ตอนนี้แดงก่ำเพราะฤทธิ์สุรา ไล่เรื่อยลงมายังริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาฉอด ๆ อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย แทนที่จะโกรธเคืองเหมือนทุกที หัวใจข้างซ้ายของซีอีโอหนุ่มกลับกระตุกวูบอย่างประหลาด ความดื้อรั้นและไม่ยอมคนนี่แหละที่ทำให้เขารู้สึกสนใจในตัวเลขาคนนี้มาโดยตลอด แม้จะปากร้ายใส่กันทุกวันจนคอแทบแตกก็ตาม "ไล่ออกเหรอ? ง่ายไปหน่อยมั้ง..." ปราชญ์ยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้เตชินท์รู้สึกหนสันหลังวาบราวกับมีลางสังหรณ์ไม่ดี "ผมลงทุนจ้างคุณมาแพง ตั้งใจจะใช้งานให้คุ้มค่าตัวเสียหน่อย... ว่าแต่ คุณกล้าพอไหมล่ะ" "กล้าอะไรไม่ทราบ?" เตชินท์ขมวดคิ้วมุ่น ปราชญ์ไม่ตอบด้วยคำพูด แต่เขากลับหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งที่พับไว้อย่างเรียบร้อยออกจากกระเป๋าเสื้อสูทด้านใน กางมันออกบนโต๊ะกระจกตรงหน้า พร้อมกับปากกาหมึกซึมราคาแพงระยับที่ถูกวางทาบลงไปอย่างจงใจ "สัญญาว่าจ้าง... ฉบับพิเศษ" ปราชญ์เอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ที่ยากจะปิดมิด "สัญญานี้ระบุไว้ว่า ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คุณเตชินท์จะต้องมาเป็นเลขาฯ ส่วนตัวที่ต้องดูแลผมตลอด 24 ชั่วโมง ทั้งในเวลางานและนอกเวลางาน ไม่มีวันหยุด ไม่มีข้อแม้ และไม่สามารถปฏิเสธคำสั่งใด ๆ ของผมได้ทั้งสิ้น... สนใจจะเซ็นไหมล่ะ?" เตชินท์ก้มลงมองกระดาษแผ่นนั้น สมองที่เริ่มเบลอจากการดื่มหนักพยายามประมวลผลข้อความในสัญญา แต่ด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่กำลังแล่นพล่านทำให้สติสัมปชัญญะของเขาเหลือเพียงน้อยนิด สิ่งที่เขาเห็นมีเพียงแค่ความเย่อหยิ่งของไอ้เจ้านายจอมเฮี้ยบคนนี้ที่คิดว่าตัวเองจะเหนือกว่าเขาได้ตลอดกาล "หา? บ้าไปแล้วหรือไงใครจะไปเซ็นสัญญาบ้า ๆ แบบนั้น!" เตชินท์หัวเราะออกมาในลำคออย่างเหลืออด หยิบปากกาขึ้นมาด้วยความหมั่นไส้ล้วน ๆ "คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน ถึงมาออกคำสั่งบังคับผม... อยากให้ผมเซ็นนักใช่ไหม ได้! ผมจะเซ็นให้ดู เดี๋ยวนี้เลย!" ปราชญ์มองการกระทำนั้นด้วยแววตาที่ประกายความเจ้าเล่ห์วับวาวราวกับผู้ชนะที่ตลบหลังเหยื่อได้สำเร็จ เขารู้ดีว่าเตชินท์ในตอนนี้ไม่มีสติพอที่จะคิดวิเคราะห์อะไรได้ถี่ถ้วน และนั่นคือสิ่งที่เขาต้องการ จรดปากกาลงไป... *แกร๊ก...* เสียงหมึกสีดำสนิทขีดเขียนลงบนกระดาษอย่างรวดเร็วและหนักแน่น ลายเซ็นชื่อ "เตชินท์" ปรากฏหราอยู่บรรทัดล่างสุดของสัญญาฉบับนั้นอย่างสมบูรณ์แบบ เตชินท์โยนปากกาทิ้งลงบนโต๊ะอย่างไร้ความระมัดระวัง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มกวนประสาทให้เจ้านายหนุ่ม "เรียบร้อย! ทีนี้ก็เลิกยุ่งกับผมสักที ปล่อยผมกลับบ้านได้แล้ว..." พูดจบ เตชินท์ก็ทิ้งตัวพิงพนักโซฟาหลับตาลงด้วยความอ่อนเพลีย โดยไม่ทันสังเกตเลยแม้แต่น้อยว่า รอยยิ้มที่ปรากฏอยู่บนใบหน้าของปราชญ์ในวินาทีนั้น มันไม่ใช่รอยยิ้มของผู้ชนะทางธุรกิจธรรมดา... แต่มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่ต้อนเหยื่อเข้ามาอยู่ในกรงทองได้อย่างสมบูรณ์แบบต่างหาก ปราชญ์หยิบกระดาษสัญญาแผ่นนั้นขึ้นมาพิจารณาอย่างพึงพอใจ ปลายนิ้วเรียวไล้ไปตามลายเซ็นนั้นเบา ๆ ด้วยความเอ็นดูระคนหมั่นไส้ ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูของคนที่เริ่มจะเคลิ้มหลับไปแล้วด้วยเสียงกระซิบที่แผ่วเบาแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ "ยินดีต้อนรับเข้าสู่กรงของผมนะ... เลขาฯ คนโปรด" เตชินท์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความรำคาญในความวุ่นวายรอบตัว แต่ยังไม่ทันที่จะได้เอ่ยปากด่าอะไรออกไป ประตูห้องวีไอพีของเลานจ์ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับร่างระหงในชุดเดรสสีแดงเพลิงที่ก้าวเข้ามาด้วยท่าทีมั่นอกมั่นใจ "พี่ปราชญ์คะ... รินรอนานมากเลยรู้ไหม ทำไมถึงปล่อยให้รินรอ... อ้าว?" รินรอนะชะงักฝีเท้าลงทันทีเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจและไม่พอใจอย่างรุนแรง เมื่อเห็นว่าซีอีโอหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลกำลังโอบกอดอยู่กับเลขาฯ ปากจัดของตัวเองอย่างแนบชิด ปราชญ์หันไปมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาเย็นชาเฉียบขาด รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อครู่หายวับไปกับตา เหลือเพียงความไร้อารมณ์ที่แผ่ซังความกดดันออกมาจนรินรอดชะงักก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว "ใครอนุญาตให้เธอเข้ามาที่นี่..." ปราชญ์เอ่ยเสียงเยือกเย็นจนน่ากลัว ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเวียนเข้ามาร่วมเดินทางในบทแรกนี้นะครับ